ตอนที่ 45 มีเพียงผมคนเดียว ที่แตะต้องร่างกายคุณได้

แล้วภาพที่เขาชนเธอก็ลอยเข้ามาในหัว ต่อด้วยเอาเงินฟาดหัวเธอแล้วขับรถหนีไป

จากนั้นภาพที่เขาขืนใจเธออย่างบ้าคลั่งก็ลอยขึ้นมาปรากฏ

ทำให้ความแค้นในใจเธอ ยากที่จะสงบนิ่งลงได้

เธอกำหมัดเล็กๆไว้แน่นจนมือสั่นระริกยากจะควบคุม

พยายามบังคับมือให้นิ่งอย่างสะกดกลั้นความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นมาในใจ

น้ำตาแห่งความโกรธไหลพรั่งพรูออกมาเป็นสาย

สุดท้ายเธอก็สะกดกลั้นอารมณ์โกรธต่อไปไม่ไหว

จึงง้างมือขึ้นมาแล้วตบฝ่ามือลงบนใบหน้าของผู้ชายตรงหน้าอย่างสุดแรงจนเกิดเสียงดัง

" เพี๊ยะ!!! "

ใบหน้าหล่อสะบัดหันไปทางอื่นตามแรงตบที่ฟาดลงมา บนใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยนิ้วมือสีแดงเป็นเส้นชัดเจน

" นี่ถือเป็นการตบสั่งสอนที่คุณมาขู่ฉัน คนอย่างคุณดีแต่รังแกคนอื่น บ้าอำนาจ

เห็นชีวิตผู้อื่นเป็นผักปลา ชนแล้วหนีไร้ความรับผิดชอบ

ไร้จิตสำนึกความเป็นคน คุณมันคนชั่วช้า จิตใจอำมหิตที่สุด "

หวังเซียวหยางได้ยินดังนั้นก็หันกลับมามองเพลงพิณที่กำลังโกรธจัดอย่างนึกสงสัย

พร้อมกับขมวดคิ้วเข้ามาชิด หรี่ตาลงจ้องหน้าเพลงพิณอย่างพินิจพิเคราะห์

นึกถึงวันที่เขาขับรถชนผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

แล้วมายืนด่าเขาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ทำให้เขาเริ่มจำน้ำเสียงและจำท่าทางดุร้ายนั้นได้

" คุณอย่าบอกนะว่า ผู้หญิงในวันนั้นก็คือคุณ "

" ใช่ เป็นฉันเอง ฉันเกือบตายด้วยน้ำมือคุณ รอดตายมาก็ความจำเสื่อม การได้พบคุณมันทำให้ชีวิตฉันไม่มีความสุขเลย ได้ยินมั้ย! "

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งอย่างดุดันและทิ้งท้ายด้วยการตะคอกเสียงกร้าวใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว

เมื่อรู้ว่าคนที่ตัวเองชนในตอนนั้นคือเพลงพิณที่เขาพอใจในเรือนร่างของเธอ เขารู้สึกผิดต่อเธอเล็กน้อย

แม้เขาจะรู้ตัวว่าเขาไม่ใช่คนดีอะไร แต่เขาก็ไม่ใช่คนไม่ดูแลผู้หญิงที่เขาร่วมหลับนอนด้วย

ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขาทุกคน ล้วนได้เงิน ได้บ้าน ได้รถได้ผลประโยชน์จากเขามากมาย

มีเพียงเพลงพิณที่เขาแอบรู้สึกว่า เขาเอาเปรียบเธออยู่เขาจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

" ผมขอโทษ ผมจะชดใช้ให้คุณทั้งเรื่องที่ชนคุณและเรื่องที่ขืนใจคุณ แต่คุณจะต้องเลิกกับกู้โม่เหยียน

แล้วกลับไปใช้ชีวิตที่มีความสุขในแบบที่เคยมี โดยไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก ตกลงมั้ย "

เพลงพิณจ้องหน้าเขาอย่างเกลียดชังแล้วเอ่ยถามเสียงแข็งอย่างไม่พอใจ

" คุณจะเผด็จการไปไหน มีสิทธิ์อะไรมาบังคับให้ฉันเลิกกับคุณกู้

นี่มันปี 2022 นะ ไม่ใช่ยุคปิตาธิปไตย คุณไม่มีสิทธิ์มาใช้อำนาจบังคับผู้อื่นตามต้องการ "

หวังเซียวหยางได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบอีกครั้ง

" สรุปแล้วคุณจะไม่ยอมเลิกกับมันใช่มั้ย "

" ใช่ "

" ได้ ผมจะถือว่าผมให้โอกาสคุณแล้ว แต่คุณเลือกแบบนี้เอง อย่ามาหาว่าผมไร้หัวใจทีหลังก็แล้วกัน "

เอ่ยจบเขาก็หันมานั่งหน้าตรงแล้วกดบานกระจกลงเล็กน้อยจากนั้นก็เอ่ยขึ้นเสียงเย็น

" ออกรถ! "

ผู้ช่วยหลี่กับคนขับรถได้ยินก็รีบเปิดประตูเข้ามาในรถ แล้วคนขับก็ขับรถออกไปทันที

บรรยากาศภายในรถ อึมครึม เงียบสงัด ให้ความรู้สึกเย็นราวกับอยู่ขั้วโลกเหนือ

ทำเอาผู้ช่วยหลี่กับคนขับแทบไม่กล้าหายใจรบกวนความเงียบที่ไม่ปกตินี้

เพลงพิณหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าบึ้งตึงแววตาที่เคยสดใสแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มเย็นชา

ส่วนหวังเซียวหยางก็นั่งหน้าตรงหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้ามืดครึ้มเช่นกัน

คนขับแอบมองทั้งสองผ่านกระจกหลังอย่างระมัดระวัง

จากนั้นเขาก็ละสายตาจากกระจกมองหลัง มาตั้งใจทำหน้าที่ขับรถของตัวเองไปตามท้องถนนอย่างเงียบๆ

พอถึงบริเวณบ้านพักตากอากาศในเขตชานเมือง เขาก็ขับรถเข้ามาจอดลงหน้าบ้านพัก

พอรถจอดสนิท ดับเครื่องเรียบร้อยเสียงโทรศัพท์ของเพลงพิณก็ดังขึ้น

หวังเซียวหยางนั่งหน้านิ่งขรึม เหล่มองเพลงพิณด้วยหางตาอย่างเงียบๆ

ระหว่างที่รอดูว่าเพลงพิณจะรับสายคนที่โทรเข้ามาหรือเปล่านั้น

ในใจเขากลับร้อนรุ่มขึ้นมาแปลกๆแต่ก็พยายามเก็บอาการไว้ไม่แสดงออกมา

เพลงพิณหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า พอเห็นว่าคนที่โทรมาเป็นหมอกู้

ก็แอบตกใจเล็กน้อยมองไปยังคนที่นั่งข้างๆอย่างระมัดระวัง

หวังเซียวหยางเองก็แสร้งทำหน้านิ่ง มองตรงไปข้างหน้า

ถึงแม้จะเห็นว่าหวังเซียวหยางจะดูไม่สนใจ แต่เธอก็ไม่กล้ารับสายอยู่ดี เธอจ้องมองหน้าจอด้วยความลังเล

[ เราจะบอกคุณกู้ว่ายังไงดี ]

พอเธอปล่อยให้คนโทรเข้ารอสาย สายก็ถูกตัดไปอัตโนมัติ

แต่กู้โม่เหยียนก็ยังโทรตามเธอไม่หยุด จนเธอต้องตัดสินใจกดรับสาย