ตอนที่ 51 คุณไม่ใช่แขก แต่เป็นเมียผมต่างหาก

เพลงพิณจึงเข้าไปลูบหลังป้าแกเบาๆพร้อมกับเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

" เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว ป้าอย่าร้องให้ ให้กับอะไรที่เป็นอดีตเลยค่ะ

คิดซะว่าเป็นวิบากกรรมของแต่ละคนที่ต้องเผชิญก็แล้วกันค่ะ

หนูว่าบางทีผู้หญิงที่นายหญิงใหญ่ของป้าหมั้นหมายไว้ให้หลานชาย

อาจจะเจอชะตากรรมเดียวกันกับคุณโรสแล้วเป็นผลกรรม จากการกระทำของนายหญิงใหญ่ หนูเชื่อแบบนั้นค่ะ

ใครจะรู้ เธอเองก็อาจจะมีแฟนแล้วและอาจจะไม่ได้รักคุณเซียวหยางของป้าเลยก็ได้

หนูเชื่อว่า ผู้หญิงสมัยนี้คงไม่มีวันยอมถูกจับคลุมถุงชนง่ายๆหรอกค่ะ

หากคุณโรสกับคุณชายของป้าเกิดมาเป็นเนื้อคู่มีวาสนาต่อกันจริงๆ

สักวันพวกเขาก็คงได้กลับมาเจอกันและลงเอยกันอย่างมีความสุขอีกครั้งแน่นอนค่ะ "

( นายหญิงใหญ่ในที่นี้หมายถึงนายหญิงหวัง แม่บ้านและสาวใช้ต่างเรียกเขาว่า นายหญิงใหญ่ )

แม่บ้านจับมือเพลงพิณแล้วเอ่ยกับเธอว่า

" ป้าก็หวังให้เป็นแบบนั้นค่ะ ว่าแต่คุณหนูชื่ออะไรคะ "

" หนูชื่อเพลง... "

" พูดได้ดีนี่! "

เพลงพิณยังไม่ทันได้เอ่ยแนะนำตัว หวังเซียวหยางที่ยืนฟังเธอเอ่ยปลอบใจแม่บ้านอยู่ ก็เอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็น

เพราะได้ยินเพลงพิณบอกว่า เธอมีแฟนแล้วและไม่ได้รักเขาเลย ทำให้เขารู้สึกไม่รื่นหูและไม่พอใจเอามากๆ

เพลงพิณหันหน้าไปมองเขา ส่วนแม่บ้านก็รีบปาดน้ำตาแล้วฝืนยิ้มขึ้น

หวังเซียวหยางจ้องหน้าเพลงพิณแล้วยกมุมปากขึ้นมายิ้มแบบร้ายๆ

แล้วเอ่ยต่อพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้เพลงพิณอย่างช้าๆ

" คุณพูดเหมือนว่าคุณรู้จักผู้หญิงคนนั้นดีจังเลยนะ คุณรู้ได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รักผม บางทีเธออาจจะรักผมและเคยนอนกับผมแล้วก็ได้ จริงมั้ย "

เขาเลิกคิ้วขึ้นสบตากับเพลงพิณอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

แม่บ้านถอยห่างออกจากบริเวณนั้นแล้วหมุนตัวเดินออกไป

พอเห็นว่าแม่บ้านไม่อยู่แล้วเพลงพิณจึงเอ่ยตอบโต้ทันทีว่า

" คุณเข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง แอบฟังคนอื่นคุยกัน ไร้มารยาท "

" หือ...นี่บ้านผม คุณคุยกันในบ้านผม ผมมีสิทธิ์ได้ยิน มันเป็นการแอบฟังตรงไหน "

" ใช่ มันเป็นบ้านคุณ แต่อย่างน้อยคุณก็ควรจะมีมารยาทบ้าง ฉันถือเป็นแขกคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ "

ได้ยินแบบนี้ หวังเซียวหยางยิ้มร้ายแล้วโน้มตัวเข้ามากระซิบข้างหูเพลงพิณเบาๆ

" คุณไม่ใช่แขก แต่เป็นเมียผมต่างหาก "

ได้ยินดังนั้น เธอก็กระตุกยิ้มมุมปากแบบร้ายด้วยแววตาดุร้ายอย่างคนมีแผนไร้ในใจพร้อมกับเอ่ย

" หึ ชอบกระซิบข้างหูมากนักใช่มั้ย นี่! "

เอ่ยจบเธอก็หยิกยื่นมือออกไปหยิดตัวเขาเต็มแรงหลายๆทีจนหวังเซียวหยางหน้าเหยเก

" โอ้ย! คุ คุณ หยุดๆ "

" หยุดทำไมล่ะ กระซิบต่อสิ "

เธอเอ่ยพร้อมกับหยิกเขาต่ออย่างสะใจ หวังเซียวหยางจึงรีบรวบมือเธอมาจับไว้ก่อนที่ตัวเองจะเขียวช้ำไปทั้งตัว แล้วเอ่ย

" ชอบความรุนแรงเหรอ ได้ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะจัดหนักจัดเต็มให้คุณ จนครางเสียงหลงเลย "

เพลงพิณสบตากับเขาแล้วยิ้มตาหยีจากนั้นก็เอ่ยอย่างท้าทาย

" ถ้าคิดว่าไหว ก็เอาสิ "

" แน่นอน ว่าไหวอยู่แล้ว แล้วคุณจะไหวหรือเปล่าน่ะสิ "

เเพลงพิณยิ้มให้เขาจากนั้นเธอก็ยื่นมือออกไปลูบไล้เอวของเขาอย่างยั่วยวน แล้วแทงหัวเข่าใส่กลางหว่างขาของเขาอย่างสุดแรง

เข่าแหลมของเธออัดกระแทกเข้าใส่น้องชายของเขากับคุณชายอัณฑะเต็มแรง

" อุ๊บ!!! "

ทำเอาเขาถึงกับจุกจนหน้าดำหน้าแดงตัวงอจนทรงตัวยืนไม่ไหวใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวอย่างน่าขำ

" อย่าคิดว่ามีไอ้นั่นแล้วจะพูดจาทะลึ่งลามกไม่ให้เกียรติฉันยังไงก็ได้เหรอ คุณรู้จักฉันน้อยไป "

จากนั้นเธอก็เอานิ้วเรียวมาปิดปากตัวเองพร้อมกับทำท่าตกใจ ดวงตาเบิกโพง ปากเป็นรูปตัวโอ

" โอ๊ะ! สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย ดูแล้วเหมือนเจ้าไข่นกกระทากับน้องชายตัวน้อยของคุณจะอาการสาหัสมาก นี่ไข่คุณแตกจนน้องชายคุณพิการไปแล้วมั้ง "

" คุณ! "