ตอนที่ 52 คุณกลัวว่าผม จะจัดหนักกับคุณเหรอ

หวังเซียวหยางขับรถออกจากบ้านพัก แล้วขับไปตามท้องถนน มุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน

[ นี่นายเผด็จการไม่ได้พาเรากลับแต่พาเรามาห้างหรอกเหรอ ]

เธอแอบบ่นในใจอย่างเซ็งๆ พอขับเข้าไปในที่จอดรถบนห้าง

หวังเซียวหยางก็เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งเพลงพิณ

ยื่นมือออกไปจับแขนเธอแล้วเอ่ยเพียงสั้นๆด้วยสีหน้านิ่งเฉย น้ำเสียงสุขุม ราบเรียบ

" ลงมา "

" ฉันไม่ลง คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม "

" คุณพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าไม่มีเสื้อผ้าใส่ "

เอ่ยจบ เขาก็ไม่รอให้เธอเอ่ยอะไรอีก แล้วออกแรงดึงเธอลงมาจากรถ จากนั้นปิดประตูเสียงทันที

เขาจับข้อมือเล็กไว้แน่นแล้วจูงมือเธอเข้าไปในห้าง เดินตรงไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังแล้วไปเอ่ยกับพนักงานว่า

" เอาชุดธรรมดากับชุดนอนมาให้เธอเลือกสักสิบชุด "

เพลงพิณได้ยินก็ตาโตเท่าไข่ห่านหันขวับไปจ้องหน้าเขาทันที

" นี่คุณ คุณหมายความว่ายังไง ทำไมต้องซื้อตั้งสิบชุด "

เขายิ้มมุมปากเบาๆแล้วเอ่ยตอบเธอว่า

" ก็หมายความตามที่คุณเข้าใจไง สิบชุดอาจจะไม่พอด้วยซ้ำ "

แล้วเขาก็จูงมือเธอเดินไปยังหน้าห้องลองชุดอย่างเอาแต่ใจ

" คุณจะบ้าเหรอ คุณทำแบบนี้เท่ากับเอาฉันมากักขังนะ "

หวังเซียวหยางหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาแล้วไขว่ห้างอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็หันมามองเธอที่มานั่งข้างเขา แล้วเอ่ย

" คุณลืมแล้วเหรอ เวลาที่เราอยู่ด้วยกันผมเป็นสามีคุณนะ

สามีภรรยาอยู่ด้วยกันจะเป็นการกักขังหน่วงเหนี่ยวได้ยังไง "

" คุณมันบ้า บ้าอำนาจ เผด็จการที่สุด "

เธอหงุดหงิดและโมโหอย่างมากที่รู้ว่าต้องอยู่กับหวังเซียวหยางหลายวัน

พนักงานสาวเดินเข้ามาพร้อมกับลากราวเหล็กที่แขวนเสื้อผ้ามากมายเต็มราวมาให้เพลงพิณเลือกแล้วเอ่ยอย่างสุภาพว่า

" นี่เป็นแบบที่มาใหม่ทั้งหมด ใส่แล้วไม่ซ้ำใครแน่นอนค่ะ คุณลูกค้าเลือกได้ตามใจชอบเลยนะคะ "

เพลงพิณนั่งหน้าบึ้งคิ้วขมวดอยู่บนโซฟาโดยไม่ขยับเขยื้อน

หวังเซียวหยางเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นมาเลือกชุดให้เธอ แล้วยื่นไปให้พนักงานร้านแล้วเอ่ย

" เอาเซ็ทชุดชั้นในมาให้เธอเลือกด้วย "

" ค่ะ คุณลูกค้านั่งสักครู่นะคะ ดิฉันจะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ "

หวังเซียวหยางพยักหน้าให้พนักงานสาวเบาๆ พนักงานสาวหมุนตัวเดินออกไป

สักพักก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับชุดชั้นในมาให้เพลงพิณเลือก

แต่คนเลือกกลับเป็นหวังเซียวหยาง ทำเอาพนักงานสาวถึงกับแอบอิจฉาเพลงพิณ

ที่เอาแต่นั่งหน้าบึ้ง เอามือกอดอกอย่างไม่อยากสนใจอะไรแล้ว

" เอาไปใส่ถุงแล้วคิดเงินเลย "

" ได้ค่ะ "

หวังเซียวหยางยื่นชุดชั้นในที่เลือกมาให้เพลงพิณ ให้กับพนักงานสาว

พนักงานสาวรับชุดชั้นในมาจากมือของเขาแล้วเดินกลับเข้าไปแพ็คเสื้อผ้าชุดชั้นในใส่ถุงของแบรนด์สินค้าอย่างดี

แล้วเอาถุงเสื้อผ้ามาให้หวังเซียวหยางพร้อมกับแจ้งยอดที่ต้องชำระ

หวังเซียวหยางทำการสแกนจ่ายเงินทันที พอจ่ายเงินเสร็จก็หันไปมองเพลงพิณแล้วเอ่ยอย่างสุขุมว่า

" คุณจะนั่งเฝ้าร้านให้เขาเหรอ "

เพลงพิณมองแรงใส่เขาด้วยหางตาโดยไม่เอ่ยอะไร จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากร้านไปด้วยสีหน้าเย็นชา

หวังเซียวเดินตามเธอออกไป ในมือเต็มไปด้วยถุงเสื้อผ้าพะรุงพะรัง

กำลังจะเดินผ่านหน้าเคาน์เตอร์เขาก็ได้ยินพนักงานสาวเอ่ยซุบซิบกันว่า

" เธอฉันอิจฉาลูกค้าท่านนั้นมาก แฟนหนุ่มคือดีอ่ะ ใส่ใจแฟนสุดๆ

เลือกเสื้อผ้ากับชุดชั้นในให้แฟนด้วยตนเอง

ต้องเป็นผู้ชายใส่ใจรายละเอียดขนาดไหนถึงรู้ขนาดไซซ์ของแฟนสาวได้ดีขนาดนั้น "

" เธอพูดจริงเหรอ? "

พนักงานสาวอีกคนเอ่ยถามขึ้นอย่างตื่นเต้น

" จริงสิ เมื่อกี้ฉันเป็นคนขายของให้เขาด้วยตัวเองเลย เห็นมากับตา "

" จริงเหรอ ผู้ชายคืองานดีมาก หุ่นดีสุดๆ ลูกค้าท่านนี้คือโชคดีสุดๆ

ที่ได้แฟน สูง หล่อ รวย เอาใจใส่เก่ง ต้องทำบุญด้วยอะไรนะ ฉันถึงจะได้แฟนแบบนี้บ้าง "

หวังเซียวหยางแอบยิ้มมุมปากหน่อยๆ แล้วรีบเดินตามหลังเพลงพิณออกไป

พอถึงรถเขาก็กดปลดล็อกรถทันที เพลงพิณเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ