ตอนที่ 53 คุณฉลาดแต่คุณไร้เดียงสา...

บทจะซีเรียสเธอก็โคตรซีเรียสจนน่าใจหาย บทจะปล่อยวางก็ปล่อยวางได้อย่างสบายใจ

เพราะเธอเป็นคนสดใส ร่าเริง อารมณ์ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

เลยปรับตัวตามสถานการณ์ ตามเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี

รู้วิธีจัดการกับอารมณ์ความรู้สึกต่างๆ ทำให้เธอมีจิตใจที่เข้มแข็งและแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า

ต่อให้เครียด ท้อแท้ สิ้นหวังหรือวิตกกังวลใจมากแค่ไหน

เธอก็สามารถกลับมาเป็นเธอคนเดิม ที่สดใส ร่าเริง ไม่ยอมคนได้เหมือนเดิม

ในระยะเวลาอันสั้น เพราะเธอถือคติที่ว่า เครียดได้ แต่อย่านาน

พอหวังเซียวหยางอาบน้ำเสร็จ ก็เปิดประตูก้าวออกมาจากห้องน้ำแล้วหยิบชุดนอนในตู้มาสวมใส่

พอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินตรงมาที่เตียง เมื่อเห็นว่าบนเตียงว่างเปล่าไร้ร่างของเพลงพิณ เลยเลื่อนสายตามองไปที่โซฟา

แววตาอันทรงเสน่ห์ของเขาก็พลันอบอุ่นขึ้นมาทันที

ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ ยิ้มอ่อนออกมาอย่างอ่อนโยน ขณะที่แววตาจ้องมองคนตัวเล็ก ที่นอนขดตัวหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟาอย่างน่าเอ็นดู

เขาเดินเข้าไปหาเธอแล้วนั่งลงข้างเธอเบาๆ จ้องมองใบหน้าขาวใส เนียนละเอียดที่เรียวเล็กเท่าฝ่ามืออย่างเงียบๆในระยะใกล้

เป็นครั้งแรกที่เขาเพ่งมองหน้าเธออย่างละเอียดและได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเธอที่แผ่วเบาแบบนี้

ทำให้หัวใจที่เคยเยือกเย็นของเขาพลันอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก คล้ายหัวใจฟื้นตัวกลับมามีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

มือใหญ่ค่อยๆขยับยื่นออกไปสัมผัสใบหน้าเนียนนุ่มที่หลับไหลอย่างไม่รู้ตัวอย่างเบามือ

" ใบหน้าใสซื่อ ไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อย ช่างน่ารัก น่าทะนุถนอมจริงๆ "

ขณะที่เขานั่งจ้องหน้าเพลงพิณที่หลับไหลอยู่ในห้วงนิทราอย่างเงียบๆนั้น

เขาก็เผลอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอย่างอ่อนโยน ในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนอย่างเหม่อลอย

คล้ายถูกดึงเข้าไปอยู่ในห้วงแห่งความสงบสุขราวกับรอบตัวละมุนไปด้วยความรักและความอบอุ่น จนทำให้จิตใต้สำนึกของเขาเอ่ยออกมาแบบนั้น

จากนั้นเขาก็ช้อนตัวเพลงพิณขึ้นมาอุ้มในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งแล้วพาเธอกลับไปนอนบนเตียงใหญ่

ค่อยๆวางเธอนอนลงบนเตียงอย่างเบามือแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เธอเบาๆ

จากนั้นเขาก็ไปเอาหมอนกับหมอนข้างบนโซฟากลับมาจัดวางบนเตียงดังเดิม

แล้วนอนพิงหัวเตียง ตะแคงข้างหันหน้ามาทางเพลงพิณพร้อมกับเอามือข้างหนึ่งชันศอก อีกข้างก็โอบเธอเบาๆ

อยู่เหมือนเขาจะเริ่มรู้สึกตัว และเมื่อเขานึกขึ้นได้ว่า ตัวเองไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

ตอนที่เห็นเพลงพิณตัดกางเกงที่โรสซื้อให้ ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้เขาสับสนกับตัวเอง

[ นี่เราเป็นอะไรไป ทำไมเราถึงไม่โกรธเธอเลย ทำไมเราถึงไม่โมโหทั้งที่ควรโมโห

เราเป็นแบบนี้ มันไม่ถูกๆ เธอมาล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของเรา

ควรจะให้เธอรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองสิ ถึงจะถูก

นี่เรากลายเป็นคนไม่เด็ดขาดและเลอะเลือนแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ]

เมื่อนึกได้ดังนั้น เขาก็นอนหันหลังให้เพลงพิณทันที

มีคำถามมากมายผุดขึ้นในหัว อยากถามใครสักคน แต่ไม่รู้จะไปถามใคร

เขานอนกระสับกระส่ายอยู่นาน กว่าจะหลับได้ก็เกือบเที่ยงคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้คนในละแวกนั้น ต่างออกไปทำงานกันแต่เช้า แสงแดดอ่อนๆสาดส่องลงมานอกหน้าต่าง

เสียงนกน้อยร้องดังเจี๊ยวจ๊าวเกาะตามกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่นอกบ้าน

ทำให้เพลงพิณที่นอนบนเตียงรู้สึกตัวขึ้น หนังตาบางๆเคลื่อนขยับ แพขนตาค่อยๆเปิดออก

ดวงตาสดใสค่อยๆลืมขึ้นมามองเพดานอย่างช้าๆด้วยความสับสนในใจ

" เอ๋...เมื่อคืนเรานอนบนโซฟาไม่ใช่เหรอ หรือว่าเรายังฝันอยู่ "

เธอเอ่ยพึมพำพร้อมกับเอามือมาจับหน้าตัวเองอย่างสับสนมึนงง

" ก็ไม่ได้ฝันไปหนิ แล้วเรามานอนบนเตียงได้ยังไง "

เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ได้ฝันไป เธอก็รีบลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงรีบสำรวจตัวเองแล้วมองหาหวังเซียวหยาง

หวังเซียวหยางเดินออกมาจากห้องน้ำ พอเห็นท่าทางของเธอเหมือนกำลังมองหาใครอยู่จึงเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบ

" มองหาผมอยู่เหรอ? "

เพลงพิณไม่ตอบแต่กลับเอ่ยถามขึ้นทันทีว่า

" ฉันมานอนบนเตียงคุณได้ยังไง "