ตอนที่ 54 ก็สิทธิ์ในการเป็นสามีคุณไง

ขณะที่เพลงพิณกำลังอาบน้ำอยู่ กู้โม่เหยียนก็โทรเข้ามา เสียงโทรศัพท์ของเพลงพิณสั่นหรื่ดๆอยู่บนโต๊ะ

หวังเซียวหยางจึงยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ของเพลงพิณขึ้นมาดู

พอเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอแล้วทำเอาเขาถึงกับอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที เลยกดวางสายไป

กู้โม่เหยียนที่นั่งอยู่ในรถกำลังจะออกจากโรงพยาบาล

พอถูกตัดสายใส่ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก และเป็นห่วงเพลงพิณขึ้นมาหน่อยๆ

" พิณไม่เคยตัดสายทิ้งแบบนี้มาก่อน "

เขาเอ่ยพึมพำพร้อมกับกดโทรไปหาเพลงพิณอีกครั้ง หวังเซียวหยางที่นั่งถือโทรศัพท์ของเพลงพิณไว้ในมืออยู่

เมื่อมีสายจากกู้โม่เหยียนโทรเข้ามาอย่างไม่ถอดใจ เขาก็กดตัดสายไปเหมือนเดิม

ไม่ว่ากู้โม่เหยียนจะโทรเข้ามากี่เขาก็กดตัดสายทุกครั้งไป

จนผู้ชายแสนดีอย่างกู้โม่เหยียนไม่คิดอะไรมากแล้วและพึมพำออกมาเพียงแค่ว่า

" สงสัยพิณจะหลับอยู่ เลยเผลอกดตัดสายไป ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยโทรไปใหม่แล้วกัน "

เอ่ยจบเขาก็เอาโทรศัพท์เก็บโดยไม่คิดอะไรอีกแล้วขับรถออกจากโรงพยาบาลตรงกลับไปที่บ้านของตัวเอง

แต่ทางหวังเซียวหยางกลับมีสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา กำโทรศัพท์ของเพลงพิณแน่นราวกับจะบีบให้แหลกคามือ

แล้วเขาก็นึกถึงคำพูดของตัวเองที่เอ่ยกับเพลงพิณก่อนหน้านี้ว่า

จะไม่ขอให้เธอเลิกกับแฟน จะได้ไม่ต้องแต่งงานกับเธอตามที่เธอต้องการ

นึกถึงตรงนี้มันทำให้เขาหงุดหงิดใจมากแล้วโยนโทรศัพท์ของเพลงพิณทิ้งลงบนโซฟา

จากนั้นก็เดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชาชัดเจนว่าอารมณ์ไม่ดีเอามากๆ

เมื่อแม่บ้านเห็นเขาเดินลงบันไดมา ด้วยสีหน้าที่ดูอารมณ์เสียแต่เช้า แกจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มอ่อน

" คุณชายจะทานข้าวเลยมั้ยคะ ป้าจะไปเตรียมให้ "

หวังเซียวหยางยังไม่เอ่ยตอบทันทีสีหน้ายังคงนิ่งและเคร่งขรึมเหมือนเดิม

แม่บ้านก็ยืนรอคำตอบจากเขาด้วยสีหน้ายิ้มอย่างคนใจดี

พอเดินลงมาถึงห้องโถงแล้ว เขาถึงยอมเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างคนขี้เกียจ

" ไปเตรียมมาสองที่ "

" ได้ค่ะ "

แม่บ้านรับคำแล้วหมุนตัวกำลังจะเดินเข้าไปในห้องครัว หวังเซียวหยางก็เอ่ยหยุดเขาไว้เสียงแข็งอย่างเคร่งขรึมว่า

" เดี๋ยวก่อน "

แกหันมาทางหวังเซียวหยางแล้วเอ่ยถามอย่างนอบน้อมด้วยใบหน้าที่ดูอบอุ่นใจดี

" คะ คุณชายจะสั่งอะไรป้าเพิ่มเหรอคะ "

หวังเซียวหยางจ้องหน้าแกด้วยแววตาขึงขังอย่างเย็นชาแล้วเอ่ยเสียงเย็นด้วยสีหน้าเคร่งครึม

" ป้ารู้ใช่มั้ย ว่าต้องปฏิบัติกับคุณเพลงพิณยังไง คงไม่ต้องให้ผมบอกหรอก ใช่มั้ย "

แม่บ้านยิ้มอ่อนแล้วเอ่ยตอบรับไปว่า

" รู้ค่ะ คุณชายไม่ต้องห่วง "

หวังเซียวหยางพยักหน้าอย่างเย็นชาแล้วเอ่ย

" ถ้ารู้แล้วก็ทำหน้าที่ให้ดี ให้สมกับที่คนฝากเขาตั้งใจใจหน่อย ป้าจะได้อยู่ที่นี่นานๆ "

คำพูดแบบนี้มีเพียงตัวแม่บ้านกับหวังเซียวหยางเท่านั้นที่เข้าใจและรู้กัน

" ค่ะ ป้าขอตัวไปเตรียมข้าวเช้าก่อนนะคะ "

" อือ เตรียมเผื่อคุณหลี่ด้วย เสร็จแล้วป้าก็ไปตามคุณหลี่มาทานข้าวเช้าเลย "

" ค่ะ "

แล้วแม่บ้านก็หมุนตัวหันหลังเดินเข้าไปในครัว ส่วนหวังเซียวหยางก็เดินเข้าไปในห้องอาหารด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมเหมือนเดิม

พอถึงโต๊ะทานข้าวแล้วเขาก็ขยับเก้าอี้ดึงออกมาหย่อนกายลงนั่งอย่างเงียบๆ รอเพลงพิณลงมา

เขานั่งรอได้สักพักเพลงพิณก็เดินลงบันไดมา

พอลงมาถึงชั้นล่าง

เธอก็เดินเข้ามาหาหวังเซียวหยางในห้องทานอาหารแล้วก็ดึงเก้าอี้ออกมาหย่อนกายลงนั่ง

จากนั้นก็เลื่อนสายตาอันสงบนิ่งจ้องหน้าหล่อเหลาของหวังเซียวหยางอย่างไม่กะพริบแอบจับผิดอย่างเงียบๆ

แต่หวังเซียวหยางกลับทำหน้านิ่งเฉยแบบเนียนๆจนเพลงพิณต้องลองเอ่ยถามขึ้นเพื่อหยั่งเชิง

" คุณ เมื่อเช้ามีใครโทรมาหาฉันบ้างมั้ย "