ตอนที่ 55 คุณกำลังจะทำอะไรกันแน่

ขณะที่เพลงพิณนั่งหน้าเศร้าใต้ต้นไม้ใหญ่อยู่นั้น เธอก็เหลือบไปเห็นดอกกุหลาบสีแดงสด

ที่ผลิบานเต็มต้น ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆฟุ้งกระจายลอยไปตามลม

เธอจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปดูดอกกุหลาบใกล้ๆ

[ เอ๊ะ ต้นนี้หรือเปล่านะที่คุณโรสเอาให้นายเผด็จการจอมเลวทรามนั่น

อืม...ดูจากการปลูกในกระถังแล้วยังมีรั้วกั้นไว้อีก

คล้ายเจ้าของจะหวงและทะนุถนอมกุหลาบต้นนี้มาก ต้องใช้แน่ๆ ]

เมื่อคิดได้ดังนั้นในหัวเธอก็มีความคิดสนุกๆเกิดขึ้น จึงเอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าที่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

" หึ ในเมื่อเป็นของรักของหวง ของนายเผด็จการ ก็ยิ่งเข้าทางฉันล่ะ ฉันจะทำลายกล่องดวงใจของนายเผด็จการ

จะเด็ดเล่นทิ้งให้หมดต้นเลย เอาให้นายเผด็จการโกรธจนกระอักเลือด จนเลือดตาแทบกระเด็นเลย ฮิๆ แค่คิดก็สะใจแล้ว "

เอ่ยจบเธอก็ยื่นมือออกไปเด็ดกุหลาบมาลองดมก่อนหนึ่งดอก หลังจากที่ได้สูดดมกลิ่นแล้ว เธอก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่คิดอะไร

" ก็หอมดีนะ แต่หอมอ่อนๆ กลิ่นไม่เห็นจะเหมือนในแจกันบนโต๊ะอาหารเลย "

พอพูดจบ เธอก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยอย่างตื่นเต้นคล้ายได้ค้นพบอะไรบางอย่าง

เลยลอมดมกุหลาบดอกนั้นซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจและจดจำกลิ่นของกุหลาบสดเอาไว้

" อืม แต่กลิ่นก็ใกล้เคียงอยู่นะ ถ้าไม่ใส่ใจเป็นพิเศษจะไม่มีทางแยกออกเลย

กลิ่นบนโต๊ะทานข้าวจะมีความฉุนกว่าหน่อยๆ แต่จมูกเราก็สามารถแยกกลิ่นได้ชัดเจน รู้เลยว่าอันไหนสดไม่สด

หรือว่าจะเป็นเพราะถูกเด็ดออกมาปักไว้ในแจกันกลิ่นเลยเปลี่ยนไป อย่างงั้นเหรอ "

เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ในหัวเธอเต็มไปด้วยความสงสัยเกี่ยวกับความต่างของกลิ่นกุหลาบ

เธอที่ไม่ใช่สายคลั่งคล้ายดอกไม้ เลยไม่มีความรู้ด้านกลิ่นดอกไม้เลย

และไม่รู้ว่าความต่างของกลิ่นดอกไม้ก่อนเก็บกับหลังเก็บจะเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน

ตอนนี้เธออาศัยแค่เซลล์ประสาทของตัวเองแยกความต่างเพียงอย่างเดียว

" อืม เอาไว้ก่อนแล้วกัน ค่อยมาถอนรากถอนโคนทิ้งก่อนกลับจะดีกว่า ปลอดภัยกว่าด้วย "

เอ่ยจบ เธอก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้านและเอากุหลาบดอกนั้นติดมือไปด้วย

เพราะกลิ่นกุหลาบยังเป็นปริศนาชวนให้เธอสงสัยจนเกิดความอยากรู้

หวังเซียวหยางแอบดูเพลงพิณอยู่ไกลๆ โดยที่เพลงพิณไม่รู้ตัวเลย

เขาเองก็ไม่ได้ยินสิ่งที่เธอเอ่ยเลยเช่นกัน ได้แค่สังเกตปฏิกิริยาเธอที่มีต่อดอกกุหลาบเท่านั้นเอง

แต่ที่แปลกก็คือ เขากลับไม่ได้โมโหหรือรู้สึกโกรธใดๆเลยที่เห็นเธอเด็ดดอกไม้ที่เขาหวงที่สุด

จนเขาไม่เข้าใจว่า พอเป็นเธอแล้ว ทำไมเขากลับเฉยในทุกเรื่องให้อภิสิทธิ์กับเธออย่างเต็มใจ

เพลงพิณเดินกลับเข้าไปในบ้านแล้วตรงไปที่ห้องอาหารเพื่อพิสูจน์กลิ่น

พอถึงโต๊ะอาหารเธอก็ก้มตัวลงดมกลิ่นโดยรวมอย่างครุ่นคิด

[ ชัดเจนว่าฉุนกว่าไม่ใช่คิดไปเองแน่นอน นี่มันไม่ใช่กลิ่นธรรมชาติของดอกกุหลาบ

แต่เป็นหัวเชื้อน้ำหอมกลิ่นกุหลาบที่ทำจากสารเคมีนี่เอง

ไม่น่าเชื่อเลย ว่าคนรวยอย่างนายเผด็จการจะไม่รู้เลยว่า

กลิ่นไหนคือกลิ่นที่สกัดจากดอกไม้จริงๆ กลิ่นไหนคือกลิ่นสารเคมี

คนอะไร โง่จริง แค่นี้ก็แยกไม่ออก เซลล์ประสาทที่ใช้รับกลิ่นมีปัญหาหรือไง

สูดกลิ่นสารเคมีเข้าไปทุกวันก็ไม่เอะใจเลยไม่เป็นอะไรตายก่อนก็นับว่าบุญแล้ว ]

คนทั่วไปที่ชอบใช้น้ำหอมอาจจะไม่รู้ แต่เซลล์ประสาทของเพลงพิณแยกความต่างได้ทันทีเพราะเธอไม่ชอบใช้น้ำหอมเลย

สำหรับเธอแล้วน้ำหอมคือสารเคมีชนิดหนึ่งที่มีสารอันตรายแอปแฝงจึงไม่อยากเอาเข้าสู่ร่างกาย

หลังจากแอบด่าหวังเซียวหยางในใจแล้ว เธอก็ดึงดอกกุหลาบในแจกันขึ้นมาหนึ่งดอกแล้วลองดมกลิ่นมันอีกครั้ง

" ก็เป็นกลิ่นธรรมชาติของมันหนิ งั้นก็เหลือแต่ในน้ำแล้ว "

เอ่ยพึมพำจบ เธอก็ดึงดอกกุหลาบออกมาจากแจกันจนหมด เพื่อพิสูจน์กลิ่นในแจกัน

แต่แม่บ้านที่กำลังจะนำแจกันขึ้นไปไว้ในห้องหวังเซียวหยาง ก็ดันมาเห็นเข้า แกตกใจ รีบเดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นอย่างไว

" คุณหนูคิดจะทำอะไรคะ "

เพลงพิณตกใจหันขวับไป มองตามเสียงที่ดังขึ้นข้างหลังเธอ

แม่บ้านสีหน้าดูตระหนกตกใจแล้วแกก็รีบนำดอกกุหลาบกลับไปใส่ลงในแจกันอย่างเร็ว

พอจัดใส่ลงไปเสร็จ แกก็หันมากำชับกับเพลงพิณด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน

" คุณหนูอย่าทำอะไรแบบนี้อีกนะคะ หากคุณชายมาเห็นเข้า ป้าก็ช่วยพูดแก้ตัวให้ไม่ได้นะคะ

ป้าเคยบอกแล้วว่าแจกันกุหลาบเนี่ย คุณชายหวงมาก ดอกช้ำนิดเดียวก็ไม่ได้

ขนาดป้าจัดใส่แจกันประจำ ป้ายังทำอย่างระมัดระวังเลยค่ะ ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ ป้าเป็นห่วง "

เพลงพิณที่เริ่มสงสัยก็แสร้งมองหน้าแม่บ้านด้วยแววตาซาบซึ้งแล้วเอ่ยเสียงอ่อน

" ขอบคุณป้า ที่เป็นห่วงหนูนะคะ "

แม่บ้านยิ้มตาหยีอย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ยเสียงอ่อน ใบหน้าเหี่ยวย่นดูอบอุ่นใจดี

" จ้ะ "

เพลงพิณยิ้มแล้วมองไปยังแจกันที่แม่บ้านวางไว้แล้วเอ่ยถามขึ้น

" เอ๊ะ แล้วนั่นป้าจะเอาแจกันใบนั้นไปไว้ที่ไหนคะ หนักมั้ย ให้หนูช่วยยกมั้ยคะ "

แม่บ้านส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มแล้วเอ่ย

" ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เองป้ายกคนเดียวประจำ จนชินแล้ว ไม่หนักเลย "

เพลงพิณจึงพยักหน้าให้อย่างเข้าใจ แม่บ้านจึงเอ่ยต่อว่า

" งั้นป้าขอเอาแจกันไปไว้ในห้องคุณชายก่อนนะคะ "

" ค่ะ "

แม่บ้านหันไปยกแจกันดอกไม้ขึ้นมาถือในมืออย่างระมัดระวัง แล้วเดินออกจากห้องอาหารไป