ตอนที่ 56 อยากทานข้าวกับเขามากเลยเหรอ

" เพลงพิณ! "

เพลงพิณเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมานิดๆก็ตอนได้ยินเสียงเรียกของผู้ชายดังขึ้นในห้วงภวัง

ในขณะที่ยังไม่รู้สึกตัวดี เสียงเรียกชื่อเธอก็ยังคงดังก้องในหู

" เพลงพิณ ตื่น ตื่นได้แล้ว เพลงพิณๆ "

จนเพลงพิณรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมด้วยสติสัมปชัญญะ เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

แล้วสายตาเธอก็ประสานเข้ากับสายตาของหวังเซียวหยางที่นั่งจ้องเธออยู่

เธอรีบลุกมานั่งพร้อมกับกระเถิบถอยห่างจากหวังเซียวหยางอย่างเร็ว

ขณะเดียวกันเธอรู้สึกมึนหัวมาก จึงเอามือขึ้นมากุมขมับเบาๆ

แล้วเหล่มองแจกันดอกไม้แวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสนใจผู้ชายตรงหน้าแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงงัวเงีย

" ตอนนี้กี่โมงแล้ว "

" ห้าโมง อีกเดี๋ยวก็จะได้เวลาทานข้าวเย็นแล้ว "

" อะไรนะ! ห้าโมงแล้วเหรอ "

เธอเอ่ยถามย้ำด้วยความตกใจ ไม่คิดว่ากลิ่นนี่จะทำให้เธอหลับลึกได้ขนาดนี้

" ใช่ "

เธอถึงกับนิ่งอึ้งไปเมื่อหวังเซียวหยางเอ่ยตอบว่า ใช่

[ นี่ ถ้านายเผด็จการไม่มาปลูกเรา เราจะหลับยาวไปถึงเช้าเลยมั้ยเนี่ย

เข้าใจแล้ว ที่ป้าแกเคยบอกว่ากลิ่นกุหลาบนี่ทำให้นายเผด็จการผ่อนคลายจนหลับสนิทไป

แท้จริงแล้วมันไม่ใช่การผ่อนคลายอะไรเลย น่าจะเป็นเพราะสารบางชนิดที่เป็นส่วนประกอบในน้ำหอม

ไปกดประสาทส่วนกลางทำให้เคลิบเคลิ้มจนถึงขั้นง่วงซึมจนหลับไปมากกว่า

เหมือนกับเราที่หลับไปทั้งวัน แบบนี้ มันชัดเจนว่าไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพแน่ๆ ]

เธอจ้องหน้าหวังเซียวหยางพร้อมกับลอบพึมพำในใจ

[ นายหน้าโง่นี่ ไม่เคยนึกสงสัยเลยหรือไงนะ หรือว่าจะถูกความรักครอบงำจนสิ้นคิดสิ้นสงสัยไปแล้ว

ช่างเหอะ ในฐานะที่เป็นเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกคนหนึ่ง ก็ช่วยๆให้เขารู้ความจริงสักครั้ง

พอรู้แล้วจะได้ระวังตัวมากขึ้น แต่หากว่ารู้ความจริงแล้วก็ยังไม่ยอมเชื่อ ก็สุดแล้วแต่เวรแต่กรรมเขาแล้วกัน ]

ขณะที่เพลงพิณแอบพึมพำด่าคนตรงหน้าอยู่นั้น คนตรงหน้าก็เอาแต่นั่งจ้องเธอด้วยแววตาลุ่มลึกคล้ายลึกซึ้งหน่อยๆ

แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับแววตาทรงเสน่ห์ที่จ้องเธอหรอก

เพราะตอนนี้เธอตื่นเต้นกับคำตอบที่ได้และข้อสรุปที่ชัดเจนนี้มากกว่า

ตอนนี้เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย ที่ต้องนำน้ำในแจกันไปตรวจสอบหาปริมาณความเข้มข้นของสาร

เพื่อที่เธอจะได้เปิดประเด็นเรื่องนี้อย่างมีหลักการพร้อมด้วยหลักฐานยืนยันจากทางการแพทย์

ป้องกันไม่ให้หวังเซียวหยางกับแม่บ้านมาหาว่าเธอใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น จนสามารถฟ้องเธอได้

หวังเซียวหยางเห็นว่าเธอนั่งนิ่งไปได้สักพักแล้ว จึงเอ่ยถามขึ้นเสียงอ่อน

" คุณจะไปอาบน้ำก่อนมั้ย จะได้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาหน่อย "

ตอนนี้เธอกำลังคิดหาวิธีที่จะนำน้ำในแจกันออกไปตรวจสอบอยู่

พอหวังเซียวหยางเอ่ยถามขึ้นแบบนั้น เธอก็คิดวิธีขึ้นมาได้ทันที จึงเอ่ยตอบเขาไปว่า

" ค่ะ "

" งั้นก็รีบๆอาบนะ เสร็จแล้วก็ลงไปทานข้าวเย็น "

เธอพยักหน้าเบาๆ จ้องหน้าหวังเซียวหยางราวกับมีคำถามจะถามแต่ก็ไม่กล้าถาม หวังเซียวหยางเห็นแบบนั้นจึงเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นก่อน

" มีอะไรอยากถามผมหรือเปล่า "

เธอยิ้มแล้วเอ่ย

" ฉันอยากออกไปเที่ยวค่ะ เราออกไปเดินเล่นกันมั้ย อือ...ว่าแต่ แถวนี้มีตลาด มีร้านขายของชำพวกนี้บ้างมั้ย "

หวังเซียวหยางจ้องหน้าเธอโดยไม่เอ่ยตอบคำถามเธอแต่กลับถามขึ้นว่า

" คุณจะไปวันไหน "

เพลงพิณได้ยินดังนั้นก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างดีใจทำให้คนมองเคลิ้มไปชั่วขณะ

" วันนี้ค่ะ ทานข้าวเสร็จเราไปกันเลย จะได้เดินย่อยอาหารไปด้วย "

หวังเซียวหยางพยักหน้าเบาๆแล้วเอ่ยตอบเธอว่า

" ได้ งั้นคุณก็รีบไปอาบน้ำเถอะ "

เพลงพิณจ้องหน้าหวังเซียวหยางแบบอึ้งๆอย่างไม่ละสายตาคล้ายจะจับผิด ที่วันนี้หวังเซียวหยางมาแปลก

พูดจาดีจนผิดหูผิดตาแถมยังตอบรับคำขอของเธออย่างง่ายดาย

" ผมหล่อมากใช่มั้ย "