ตอนที่ 57 เพียงเพราะคุณไม่ได้รักฉัน

หลังจากเดินซื้อของในตลาดเสร็จ ทั้งสองก็มาเดินเล่นในสวนสาธารณะ

ขณะที่กำลังเดินเล่นอย่างเพลินๆท่ามกลางบรรยากาศเย็นสบาย

กลุ่มเมฆดำบนท้องฟ้ากำลังเคลื่อนตัวมาจับตัวเป็นก้อน ความมืดครึ้มเริ่มเข้ามาปกคลุมไปทั่วแผงฟ้า

" คุณ ฝนจะตกแล้วฉันว่าเรารีบเดินกลับไปที่รถดีกว่า "

เอ่ยจบเพลงพิณก็หมุนตัวหันหลังกลับอย่างไวโดยไม่รอให้หวังเซียวหยางเอ่ยอะไร

ทันทีที่เธอหันหลัง หวังเซียวหยางที่หันไปคนละทางกับเธอ ก็จับแขนเธอรั้งไว้ แล้วเอ่ยเสียงสุขุม

" เราเดินออกมาไกลแล้ววิ่งกลับไปก็คงไม่ทันหรอก แถวนี้มีอาคารให้หลบฝนอยู่ ไปหลบฝนข้างหน้าเอา ใกล้กว่าด้วย "

" ได้ งั้นก็รีบไปกันเลย ฉันไม่อยากเปียกฝน "

ขณะที่ทั้งสองยืนคุยกัน ฝนก็เริ่มตกลงมาปรอยๆ หวังเซียวหยางขว้าข้อมือเพลงพิณมาจับไว้

แล้วจูงมือเธอเดินไปยังอาคารที่อยู่ไกลออกไปประมาณ 500 เมตร

เพลงพิณที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินก็ถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง เธอมองลงบนข้อมือเล็กๆของตัวเอง

ที่กำลังถูกฝ่ามือใหญ่อันแข็งแกร่ง จับไว้อย่างทะนุถนอม โดยไม่ทำให้รู้สึกเจ็บข้อมือเลย

ทำให้เธอเริ่มมีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว สงสัยว่าหวังเซียวหยางเริ่มมีความรู้สึกกับเธอแล้วหรือเปล่า

[ วันนี้นายเผด็จการมาแปลกทำให้อึ้งตลอดเลย หรือว่าเขาจะเริ่มชอบเราแล้ว

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง เรายังไม่ได้เริ่มอ่อยเขาเลยนี่นา หรือว่าเขาจะเดาความคิดเราออก เลยเป็นฝ่ายมาอ่อยเราก่อน

หวังจะทำให้เราตกหลุมรัก แล้วทำกับเราเหมือนกับที่ทำกับผู้หญิงคนอื่นสินะ

หึ ไม่มีทาง ต่อให้นายอ่อนโยนกับเราดุจปุยฝ้ายนุ่มละมุนดุจปุยเมฆ ก็ไม่มีวันที่เราจะหลงกลนายเด็ดขาด ]

ทั้งสองเพิ่งจะเดินไปได้ครึ่งทางฝนที่ตกลงมาปรอยๆก็กระหน่ำลงมาอย่างหนัก

หวังเซียวหยางรีบถอดเสื้อโค้ตหนังสีดำมากางออกแล้วดึงเพลงพิณเข้ามาในอ้อมอก

เพลงพิณสบตากับเขาท่ามกลางสายฝน ด้วยความรู้สึกทึ่ง

ทั้งสองสบตากันสามวิ แววตาประสานกันอย่างลึกซึ้ง แลดูหวานซึ้ง อบอุ่นโรแมนติก

แล้วเพลงพิณก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มเห็นฟัน อย่างไร้ความรู้สึกใดๆ

" เสื้อคุณนี่ สุดยอดเลยค่ะ มีประโยชน์มากจริงๆ "

แววตาหวานซึ้งของหวังเซียวหยางถูกเบรกด้วยคำพูดของเพลงพิณ แปรเปลี่ยนเป็นสุขุมเย็นชาแล้วเอ่ย

" ถ้าไม่อยากเปียกก็โอบเอวผมไว้ ส่วนมืออีกข้างก็จับขอบเสื้อโค้ตไว้แล้วก้าวไปพร้อมกัน เข้าใจมั้ย "

" อื้อ เข้าใจแล้ว "

เพลงพิณเอ่ยตอบพร้อมกับพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ

แล้วเธอก็ยื่นแขนซ้ายอันเรียวเรียวเล็กออกไปโอบเอวร่างสูงใหญ่อย่างไม่คิดอะไร

แต่เธอกลับไม่รู้เลยว่า ตัวเองกำลังตกอยู่ในกลอุบายของร่างสูงใหญ่ที่ใช้โอกาสนี้หลอกให้เธอกอดเขา

ทันทีที่แขนเรียวเล็กกอดเอวเขาไว้แน่น เขาก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ด้วยความพอใจแล้วเอ่ย

" ดูแล้วฝนไม่น่าจะหยุดตกง่ายๆ ผมว่าเรากลับไปที่รถดีกว่ามั้ย อยู่ในรถสบายกว่าเยอะ ไม่ต้องกลัวยุงกัดด้วย "

" ได้ ฉันแล้วแต่คุณเลย รีบไปเถอะ "

" อือ "

แล้วทั้งสองก็เดินกอดกันกลับไปที่รถท่ามกลางฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก

หวังเซียวหยางโอบเอวเพลงพิณไว้แน่นอย่างไม่ยอมให้เธอออกห่างจากตัวไปแม้แต่น้อย

ทั้งสองเดินท่ามกลางสายฝนอยู่นาน กว่าจะถึงรถก็ใช้เวลาไปเกือบ 15 นาที

โชคดีที่เสื้อโค้ตของหวังเซียวหยางตัวใหญ่ทำให้ทั้งสองกลับไปถึงรถโดยไม่เปียกปอนทั้งตัว

มีเพียงไหล่ซ้ายของหวังเซียวหยางที่โดนฝนสาดใส่เล็กน้อย

หวังเซียวหยางเปิดประตูให้เพลงพิณเข้าไปในรถก่อน พอเธอเข้าไปแล้วเขาถึงเดินอ้อมไปขึ้นอีกฝั่ง

พอเขาเข้ามานั่งข้างใน สตาร์ทรถไว้เรียบร้อยแล้ว เพลงพิณเห็นว่าเขาไม่ยอมออกรถสักที เธอจึงเอ่ยถามขึ้น

" ทำไมยังไม่ขับออกไปล่ะ อยู่ในรถนานๆเดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ "

เขาหันมาจ้องหน้าเพลงเพลงแล้วเอ่ย

" ฝนตกหนักขนาดนี้ผมคงไม่กล้าขับฝ่าฝนกลับไปหรอก ถนนลื่น มันอันตราย รอให้ฝนซาลงหน่อยค่อยกลับก็ได้ "

" แล้วคุณไม่หนาวเหรอ เสื้อคุณเปียกอยู่นะ "