ตอนที่ 58 ขอกอดให้หายคิดถึงหน่อยนะคะ ที่รัก

เมื่อกลับไปถึงบ้าน หวังเซียวหยางเข้าไปจอดรถในที่จอด เสร็จแล้วก็เปิดประตูลงจากรถ

เดินดุ่มเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจเพลงพิณอีกต่อไป ใบหน้าหล่อเหลาดูเคร่งขรึมเย็นชาอย่างน่ากลัว

เพลงพิณนั่งในรถ มองแผ่นหลังอันเพอร์เฟกต์ที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของร่างสูงใหญ่อย่างไม่ค่อยจะเข้าใจอะไร

" เราพูดเรื่องจริง ทำเป็นโกรธ รับไม่ได้ ชิ ใครแคร์ ฉันสิที่ควรโกรธ แต่โกรธแบบนี้ก็ดี

พรุ่งนี้จะได้รีบส่งเรากลับไวๆ เราก็จะได้ไม่ต้องทนอยู่กับคนผีเข้าผีออกอย่างเขาอีกต่อไป "

( ผีเข้าผีออกหมายถึงอารมณ์ขึ้นๆลงๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เอาแน่เอานอนไม่ได้ )

เอ่ยจบเธอก็เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านไป พอเข้ามาถึงในบ้านกลิ่นหอมอ่อนๆของกุหลาบก็ลอยมาเตะจมูกทันที

เธอนึกขึ้นได้ว่าต้องทำอะไร จึงรีบขึ้นไปข้างบนทันที พอเข้ามาในห้อง

เธอก็หยิบขวดแก้วใสๆขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก

แล้วรีบนำเอาหลอดดูดยาวที่เตรียมไว้ออกมา จุ่มลงไปในแจกัน เอานิ้วมือปิดปากหลอดแล้วดึงหลอดขึ้นมา

จากนั้นก็ค่อยๆหยอดน้ำในหลอดลงในขวดแก้วของตัวเองอย่างระมัดระวัง

หวังเซียวหยางกำลังอาบน้ำอยู่ พออาบน้ำเสร็จก็เปิดประตูเดินออกมาจากห้องน้ำ

เห็นเพลงพิณยืนหันหลังอยู่ข้างเตียง จึงเอ่ยขึ้นเสียงเย็นอย่างห้วนๆ

" เนื้อตัวคุณสกปรก ไปยืนอยู่ใกล้เตียงทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำได้ยังไง "

เพลงพิณรีบปิดฝาขวดแล้วยัดหลอดลงไปในแจกันต่อด้วยรีบใส่ขวดลงในกระเป๋าอย่างไว

หวังเซียวหยางเห็นเธอแตะต้องแจกันดอกไม้ของเขา

ด้วยความที่เขารู้สึกเคืองเพลงพิณเป็นทุนเดิมอยู่ก่อนแล้ว จึงเอ่ยขึ้นเสียงห้าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอีกครั้ง

" ใครอนุญาตให้คุณแตะต้องแจกันผม "

เพลงพิณสะดุ้งเมื่อได้ยินเขา เธอรู้สึกโมโหขึ้นมาในใจเล็กน้อย จึงบ่นกับตัวเองในใจเบาๆ

[ คนแบบนี้สมควรช่วยมั้ยเนี่ย หรือควรจะปล่อยให้สูดดมกลิ่นนี่ไปจนตายโดยไม่รู้ตัวเลย ]

จากนั้นเธอก็หันไปมองหวังเซียวหยางที่ตอนนี้นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว

แม้ใจเพลงพิณจะสั่นเล็กน้อย แววตาเลิ่กลั่กหน่อยๆ แต่เธอก็พยายามทำเป็นเฉยแล้วเอ่ยโกหกออกไปแบบเนียนๆ

" ฉันเห็นว่าใบมันหล่นบนปากแจกัน จะเก็บไปทิ้งก็ไม่ได้เหรอ หรือคุณจะให้มันตกลงไปถึงพื้นก่อน แล้วค่อยเก็บกวาดงั้นเหรอ จะเอาแบบนั้นก็ได้นะ ฉันจะได้เอาใบไว้ที่เดิม "

เอ่ยจบ เธอก็ทำท่าหันไป หวังเซียวหยางจึงเอ่ยขึ้นเสียงแข็งดังเดิมว่า

" ไม่ต้อง เอาไปทิ้งแล้วคุณก็รีบไปอาบน้ำซะ "

เพลงพิณไม่ชอบให้คนมาออกคำสั่งกับเธอแนวบังคับและทำเหมือนเธอเป็นเด็กน้อยแบบนี้

แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่อดทนฟังและทำตามโดยไม่เอ่ยตอบอะไร

ไม่กล้าไปขัดใจแม้แต่น้อยเพราะกลัวเขาจะเปลี่ยนใจแล้วไม่ส่งเธอกลับ

เธอทำได้แค่ชักสีหน้าแสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวกับชุดนอน เข้าไปอาบน้ำทันที

หวังเซียวหยางเห็นสีหน้าเธอเป็นแบบนั้น ก็ยิ้มเย็นที่มุมปากแววตายังคงเคร่งขรึมไม่เปลี่ยน

จากนั้นก็หยิบไดร์มาเป่าผม เสร็จแล้ว ก็หยิบชุดนอนมาสวมใส่แล้วเดินมานั่งลงบนเตียง

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปหาผู้ช่วยหลี่ ผู้ช่วยหลี่รับสายแล้วเอ่ยขึ้น

" ครับคุณชาย "

" คุณขึ้นมาเอาแจกันในห้องผมไปทิ้งที "

ผู้ช่วยหลี่อยู่ในห้อง ที่ชั้นล่างของบ้านก็เอ่ยตอบรับทันที

" ได้ครับ "

ผู้ช่วยคนสนิทเอ่ยตอบรับเสร็จ หวังเซียวหยางก็กดวางสายไปทันที

สักพักเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น หวังเซียวหยางจึงยกเอาแจกันทั้งสองใบออกไปให้ผู้ช่วยของเขา

ผู้ช่วยหลี่รับแจกันมาแล้วเอ่ยถามขึ้นเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

" คุณชายจะให้ผมเอาไปทิ้งจริงๆใช่มั้ยครับ "

" ถ้าไม่ให้เอาไปทิ้ง ผมจะให้คุณขึ้นมาทำไม "

" ครับ ผมจะเอาไปทิ้งให้เดี๋ยวนี้เลยครับ "