ตอนที่ 59 สำคัญคือเธอเป็นผู้หญิงของฉัน ใครก็ห้ามแตะ

" คืนนี้คุณจะกลับบ้านมั้ยคะ "

เพลงพิณเอ่ยถามขึ้นเสียงหวาน ตอนนี้เธอใจอ่อนให้เขาแล้ว ยอมให้เขานอนค้างที่คอนโดบ้านเธอ

เพราะเธอเห็นสีหน้าเขาดูเหนื่อยล้ามาก เธอสงสารและรู้สึกผิดต่อเขามากจริงๆ

" ถ้าผมบอกว่าไม่อยากกลับ คุณจะยอมให้ผมนอนค้างที่นี่มั้ย "

" ค่ะ ฉันจะให้คุณนอนที่นี่ "

ได้ยินดังนั้นกู้โม่เหยียนก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจแล้วเอ่ย

" พิณ คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่มั้ย คุณจะให้ผมนอนค้างด้วยจริงๆใช่มั้ย "

" ค่ะ "

เธอเอ่ยตอบพร้อมกับพยักหน้าอย่างขัดเขิน เพราะเป็นครั้งแรกที่ชวนผู้ชายมานอนด้วย

กู้โม่เหยียนดีใจมากที่เพลงพิณใจอ่อน ยอมให้เขานอนค้างด้วย เขากอดเธอแน่นด้วยรักสุดหัวใจ

" ขอบคุณนะพิณ ผมสัญญาว่าผมจะรักคุณคนเดียวจะซื่อสัตย์ต่อคุณ ไม่นอกกาย ไม่นอกใจและจะไม่ทำให้คุณเสียใจเด็ดขาดครับ "

" ค่ะ พิณเชื่อคุณ "

ดวงตาทั้งสองสบประสานกันอย่างหวานซึ้ง ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆโน้มเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ

แล้วประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มอย่างอ่อนโยน ค่อยๆจูบริมฝีปากนุ่มอย่างทะนุถนอมด้วยความรักใคร่

ความนุ่มนวลของเขา ทำให้หัวใจของเพลงพิณพองโต เพราะนี่คือจูบที่เธอต้องการ

ขณะจูบกันฝ่ามือใหญ่ของกู้โม่เหยียนก็ย้ายขึ้นมาสัมผัสเรียวหน้าของเพลงพิณอย่างนุ่มนวล

ใบหน้าเรียวเล็กของเพลงพิณเสยขึ้นไปรับจากเขาที่ตัวสูงกว่าอย่างเต็มใจ

ทั้งสองจูบกันอย่างนุ่มนวลได้สักพักเพลงพิณก็ดันอกของกู้โม่เหยียนไว้

เขาถอนริมฝีปากออกจากเธอแล้วเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา

" ผมรอวันนี้มานาน ผมดีใจจนหยุดตัวเองไม่ไหวขอโทษที่ร้อนใจไปหน่อย "

เพลงพิณยิ้มเขินจนพวงแก้มแดงระเรื่อแล้วเอ่ยแก้เขินขึ้นว่า

" ฉัน ฉันไปผัดผักบุ้งไฟแดงให้คุณทานดีกว่าค่ะ "

เอ่ยจบเธอก็ลุกขึ้นยืนทันที แต่เจ้าของใบหน้าหล่อละมุนอย่างกู้โม่เหยียน

กลับคว้าข้อมือเธอมาจับไว้แล้วดึงเธอมานั่งบนตัก จากนั้นก็จุ๊บริมฝีปากนุ่มของเธออีกครั้งแล้วเอ่ย

" ผมทำให้คุณทานดีกว่า คุณนั่งดูทีวีรอแล้วกันนะ "

เพลงพิณเม้มริมฝีปากเบาๆพร้อมกับพยักหน้ายิ้ม เขินอย่างเชื่อฟัง

กู้โม่เหยียนพลิกเธอลงนั่งบนโซฟา หอมแก้มเธอทีหนึ่ง จากนั้นก็ลุกไปทำอาหารในครัว

เพลงพิณนั่งหน้าแดงอย่างเขินอาย เธอรักเขามากและหลงไหลในเสน่ห์ของเขา

จนไม่อยากเสียเขาไป เพราะเขาคือผู้ชายในอุดมคติเธอ

และที่เธอให้เขานอนค้างบ้านเธอ เพราะคอนโดบ้านเธอกับโรงพยาบาลของเขาอยู่ใกล้กัน ขับรถไม่ถึง 20 นาทีก็ถึง

เธอคิดว่าหากเขาอยู่ที่นี่จะได้ลดเวลาในการเดินทางลงและมีเวลาพักผ่อนเพิ่มมากขึ้น เธอเป็นห่วงเขามากจริงๆ

ทางด้านล่างหน้าคอนโด ผู้ช่วยหลี่จอดรถเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ข้างทางหน้ารั้วของคอนโดที่เพลงพิณอยู่

เขานั่งอยู่ในรถจนมืดค่ำ ก็ยังไม่เห็นรถของกู้โม่เหยียนขับออกมาจากคอนโด

เลยได้แต่นั่งรอต่อไปจนดึก เมื่อก้มมองดูนาฬิกาบนข้อมืออีกครั้งก็ถึงกับบ่นกับตัวเองว่า

" นี่มันจะเที่ยงคืนแล้ว ทำไมคุณชายกู้ยังไม่ออกมาสักทีนะ "

เอ่ยจบก็ชะเง้อมองเข้าไปตรงทางออกพร้อมกับบ่นออกมาเบาๆว่า

" คุณชายก็อีกคนปากก็บอกว่าไม่ได้รัก ไม่สนใจใจ ในเมื่อไม่ได้สนใจแล้วจะให้มานั่งเฝ้าแบบนี้ทำไม ไม่เข้าใจเลยจริงๆ "

ผู้ช่วยหลี่บ่นออกมาอย่างไม่เข้าใจในความเป็นเจ้านายของเขา

จากนั้นก็ชะเง้อมองไปยังทางออกหน้าคอนโดต่อราวกับกลัวจะคลาดสายตา

ไม่ว่าจะจ้องนานแค่ไหนเขาก็ยังไม่เห็นรถของกู้โม่เหยียนขับออกมาอยู่ดี ทำให้เขาต้องนั่งรออย่างใจเย็นอีกครั้ง

" ถ้าคุณชายกู้ไม่ออกมา งานนี้เราคงได้รอถึงเช้าแน่ ดูเวลาแล้วไม่น่าจะออกมาง่ายๆ "