ตอนที่ 61 กู้โม่เหยียน ไอ้คนสารเลว!

กู้โม่เหยียนกำลังนอนรอเพลงพิณเปิดแผงอกอยู่ในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย

" นายมาได้ยังไง! "

เขาเอ่ยถามขึ้นด้วยความตกใจพร้อมกับลุกมานั่ง

ภาพนี้ทำให้หวังเซียวหยาง นึกถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีต

ตอนที่เขาเห็นกู้โม่เหยียนกับโรสนอนอยู่บนเตียงในสภาพไม่ใส่เสื้อผ้า มีเพียงผ้าห่มปกปิดเรือนร่างเอาไว้

ทำให้ความแค้นที่มีในใจทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น

[ กู้โม่เหยียน นายกล้ามากที่มานอนกับผู้หญิงของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ]

พอกู้โม่เหยียนเห็นเพลงพิณเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเซียว ก็ขมวดคิ้ว เอ่ยถามขึ้น

" พิณ! คุณเป็นอะไร "

เขาเอ่ยถามพร้อมกับรีบลงจากเตียงแล้วเดินเข้ามาหาเธอด้วยความเป็นห่วง

ดวงตาคมกริบของหวังเซียวหยางลุกเป็นไฟ มองคนที่ลงจากเตียงด้วยแววตาแข็งกร้าว ราวกับจะแผดเผากู้โม่เหยียนทั้งเป็น

" กู้โม่เหยียน ไอ้คนสารเลว! "

หวังเซียวหยางคำรามออกมาเสียงดัง ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองที่อยู่ข้างลำตัว

กำหมัดแน่นแล้วตรงเข้าไปต่อยกู้โม่เหยียนอย่างเต็มแรง

จนกู้โม่เหยียนล้มลงไป แล้วเขาก็กระชากคอเสื้อกู้โม่เหยียนให้ลุกขึ้น จากนั้นก็ซัดหมัดอัดเข้าไปเต็มหน้ากู้โม่เหยียนรัวๆ

" หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้ ฉันบอกให้หยุด "

เธอปรี่ตัวเข้าไปห้าม จับแขนหวังเซียวหยางไว้ แต่หวังเซียวหยางในตอนนี้ราวกับปีศาจร้าย

หน้ามืดตามัวจนไม่สนใจใครหน้าไหนแล้ว เขาผลักเพลงพิณออกไปห่างจากพวกเขา

แล้วง้างหมัดจะต่อยหน้ากู้โม่เหยียนต่อ แต่กู้โม่เหยียนกลับปัดมือเขาออก ใช้เท้าถีบหน้าท้องหวังเซียงหยางเต็มแรง

เมื่อมีโอกาส กู้โม่เหยียนเองก็ไม่ยอมให้เขาต่ออยู่ฝ่ายเดียว จึงง้างหมัดขึ้นมาแล้วต่อยคืนเช่นกัน

เพลงพิณยืนมองคนทั้งสองต่อยกันในห้องอย่างบ้าคลั่ง ชนิดไม่มีใครยอมใคร

เธอไม่เคยเจอประสบการณ์แบบนี้มาก่อนและเป็นห่วงคนรักจนใจสั่น จนเธอหน้ามืดล้มลงไปหัวกระแทกพื้นจนเกิดเสียงดัง ตุบ!

ทั้งสองหยุดการชกต่อยแล้วหันมาสนใจเสียงที่ได้ยิน

" พิณ! / เพลงพิณ! "

ทั้งสองร้องเรียกชื่อเพลงพิณอย่างตกใจ เมื่อเห็นเพลงพิณนอนหมดสติบนพื้น

กู้โม่เหยียนรีบเข้ามาดูอาการเพลงพิณ จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นมาวางลงบนเตียงพร้อมกับเอ่ยขึ้นตามความเคยชิน

" นายไปเอากล่องยาในตู้หน่อย แล้วเอาแอมโมเนียชุบสำลีมา "

หวังเซียวหยางขมวดคิ้วจ้องมองกู้โม่เหยียนด้วยความไม่พอใจ แล้วขึ้นเอ่ยเสียงแข็ง

" นายมิสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน "

กู้โม่เหยียนเอ่ยขึ้นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

" สิทธิ์ในการเป็นหมอ "

" ในเมื่อนายเป็นหมอ นายรู้เกี่ยวกับยาดี ก็ออกไปเอาเองแล้วกัน ฉันจะเฝ้าเพลงพิณเอง "

กู้โม่เหยี่ยนพยายามข่มความโกรธและความไม่พอใจเอาไว้ จากนั้นก็ลุกออกไปเอากล่องยาที่นอกห้อง

หวังเซียวหยางเดินเข้ามานั่งลงข้างเพลงพิณ จ้องมองใบหน้าขาวซีด ด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งห่วง ทั้งหวง ทั้งหึง ผสมปนเปกันไปหมด

แล้วเขาก็นึกถึงคำพูดของผู้ช่วยคนสนิทที่ว่า

" คุณชายรู้ตัวมั้ยครับว่า อาการแบบนี้เขาเรียก หึงหวง หวงก้างครับ หรือว่าท่านประธานจะหลงรักคุณเพลงพิณเข้าแล้ว "

เขากุมมือเรียวเล็กของคนที่นอนไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียงแล้วพึมพำถามตัวเองในใจอย่างสับสน

[ หรือว่าเราจะตกหลุมรักเธอจริงๆ ไม่ใช่ เป็นไปไม่ได้ เราแค่ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องผู้หญิงที่เป็นของเราต่างหาก ]

กู้โม่เหยียนกลับเข้ามาในห้อง เห็นหวังเซียวหยางกุมมือคนรักของตน ก็เกิดอาการหึงหวงขึ้นมาจนคิ้วเรียวหนาขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ

" นายออกไป "

เขาเอ่ยออกมากดเสียงต่ำอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ด้วยแววตาเย็นชา

หวังเซียวหยางไม่สนใจเขา เพราะจดจ่ออยู่กับใบหน้าขาวซีดตรงหน้าราวกับถูกสะกด

กู้โม่เหยียนโกรธมากแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะไม่อยากสร้างความลำบากใจให้คนรักที่กำลังป่วยอยู่

จึงเดินอ้อมแล้วขึ้นมาอีกฝั่งของเตียง จากนั้นก็เอาแอมโมเนียให้เพลงพิณดม

ในค่ำคืนที่ควรจะโรแมนติก ควรจบลงไปอย่างมีความสุข แต่กลับเป็นค่ำคืนที่วุ่นวายไม่เป็นดั่งใจของคนที่นอนตรงกลางเตียง

สองหนุ่มนั่งเฝ้าเพลงพิณอยู่บนเตียง คนหนึ่งนั่งซ้ายมือ อีกคนนั่งขวามือ

ความเงียบและความเหนื่อยจากการชกต่อยทำให้สองหนุ่มง่วงจนเผลอหลับไป ล้มตัวนอนข้างเพลงพิณ

เพลงพิณเริ่มรู้สึกตัวในตอนเช้ามืด เธอลืมตาขึ้นมามองเพดานห้อง พอขัยตัวก็รู้สึกอึดอัดเหมือนมีอะไรวางทาบบนเอวเธอ