ตอนที่ 63 คุณคิดว่าจะหนีผมพ้นเหรอ

เขตชานเมือง หวังเซียวหยางฉุดกระชากเพลงพิณขึ้นมาในบ้าน

จากนั้นก็กระชากเธอให้เดินขึ้นบันไดไปอย่างไม่ปราณี เพลงพิณเองก็สู้ชีวิตสุดฤทธิ์

ยื้อจับสิ่งของทุกอย่างที่พอจับได้เพื่อไม่ให้ตัวเองถูกลากขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง

มือข้างที่ไม่ถูกมือใหญ่จับ ก็คว้าราวบันได จับไว้แน่น ทำให้หวังเซียวหยางต้องหยุดกระชากเธอไปชั่วขณะ

แม่บ้านเห็นเพลงพิณกลับมาพร้อมกับหวังเซียวหยาง

แกก็แอบกำชายเสื้อแน่นด้วยสีหน้านิ่งเรียบ แล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อน

" คุณชาย คุณชายจะทานข้าวเช้าเลยมั้ยคะ ป้าจะได้เตรียมไว้ให้ "

หวังเซียวหยางที่กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ก็เอ่ยขึ้นเสียงแข็งอย่างไม่สบอารมณ์

" ไม่ต้อง! "

เพลงพิณจับราวบันไดแล้วมองมาทางแม่บ้านด้วยสีหน้าอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

" ป้าคะ ช่วยหนูด้วยหนูไม่อยากถูกขังในนี้ หวังเซียวหยางจะจับหนูขังไว้ ได้โปรดช่วยหนูด้วยค่ะ "

น้ำเสียงสั่นเครือปนร้อนรนบ่งบอกถึงความกลัวอย่างไม่เสแสร้ง

แม่บ้านยืนหน้านิ่งจ้องมองเพลงพิณด้วยแววตาไร้อารมณ์

เขารู้ดีว่าเพลงพิณต้องเป็นแฟนของกู้โม่เหยียนเลยเป็นสาเหตุให้คุณชายเขาทำแบบนี้

แม้เพลงพิณจะดูน่าสงสาร ไม่เต็มใจแต่แกก็ไม่คิดที่จะช่วยเลย

นั่นทำให้เพลงพิณเริ่มรู้สึกกลัวมากขึ้น เหมือนกับว่ารอบตัวเธอตอนนี้มีแต่คนน่ากลัว เธอไม่สามารถพึ่งใครได้เลยจริงๆ

หวังเซียวหยางบีบคางเพลงพิณแล้วเอ่ยเสียงต่ำจ้องตาเธอด้วยแววตาเย็นชา

" เพลงพิณ คุณคิดว่าในบ้านหลังนี้จะมีคนกล้าช่วยคุณให้ออกไปหาไอ้หมอนั่นเหรอ

ถ้าผมไม่อนุญาต ก็เท่ากับพวกเขารนหาที่ตาย คุณเชื่อฟังผมจะดีที่สุด เข้าใจมั้ย "

ดวงตาคู่สวยของเพลงพิณสั่นไหวจ้องแววตาเย็นชาน่ากลัวคู่นั้นอย่างเกลียดชัง

หวังเซียวหยางเห็นเพลงพิณนิ่งเงียบไป เขายิ้มเย็นออกมาที่มุมปาก

แล้วหันไปเอ่ยกับแม่บ้าน และสาวใช้ สอง,สามคน ที่มายืนดูพวกเขาด้วยน้ำเสียงดุดันแข็งกร้าว

" ใครหน้าไหนที่กล้าปล่อยผู้หญิงคนนี้ออกไปเตรียมตัวรับผลการกระทำของตัวเองได้เลย ใช้มือไหนปล่อย ก็ตัดนิ้วนั้นทิ้งไป "

เขาเอ่ยออกมาอย่างเยือกเย็น เพราะรู้ว่าเพลงพิณมีใบหน้าที่สดใสน่ารัก สามารถทำให้คนใจอ่อนและสงสารได้ง่าย

เลยต้องขู่ด้วยวิธีที่โหดร้ายไว้ก่อนเพื่อให้ แม่บ้านและสาวใช้ไม่กล้าปล่อยตัวเพลงพิณไป

เพลงพิณได้ยินก็ถึงกับอึ้ง อ้าปากค้างไปเลย

จากนั้นก็ปล่อยมือที่จับราวบันไดเข้าทุบตีอกแกร่งของหวังเซียวหยางด้วยอารมณ์โทสะเต็มแรง

" คุณเป็นโรคจิตหรือไงห๊ะ คุณมีสิทธิ์อะไรไปขู่คนอื่นอย่างเผด็จการแบบนั้น "

หวังเซียวหยางรวบมือทั้งสองข้างของเพลงพิณแล้วเอ่ยตอบเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

" ใช่ ผมมันโรคจิต ผมสามารถทำได้มากกว่านั้น หากคุณคิดที่จะหนี ชีวิตพวกเขาขึ้นอยู่กับคุณ "

เพลงพิณจ้องหน้าหวังเซียวหยางด้วยแววตาแข็งกร้าวแล้วเอ่ยเสียงห้าว

" คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด ขี้อิจฉา เห็นคนอื่นรักกันไม่ได้ ก็ทำตัวซะแบบนี้ใครมันจะอยากรักคุณ

ไม่มีผู้หญิงคนไหน อยากอยู่กับผู้ชายแบบคุณหรอก

เป็นโชคดีของคุณโรส ที่ได้ออกไปจากชีวิตคุณไม่งั้นคงได้ตกนรกทั้งเป็นแน่ "

หวังเซียวหยางได้ยินเพลงพิณเอ่ยถึงโรสก็เดือดดาลขึ้นมาทันที

ออกแรงบีบคางเพลงพิณราวกับจะบดขยี้กระดูกเธอให้เป็นผุยผง

เพลงพิณรู้สึกเจ็บกระดูกถึงกับต้องขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่เอ่ยอ้อนวอนให้เขาปล่อยแต่อย่างใด

" เดี๋ยวผมจะทำให้คุณรู้ ว่าการตกนรกทั้งเป็น มันเป็นยังไง "

เอ่ยจบเขาก็จับเพลงพิณอุ้มขึ้นมาพาดบ่าแล้วเดินขึ้นบันไดไปที่ห้อง พร้อมกับใช้เท้าถีบประตูห้องให้ออกไปเต็มแรง

พอเข้ามาในห้องแล้วก็ใช้เท้าปิดประตูด้วยอารมณ์โทสะ จากนั้นก็เดินตรงมาที่เตียงแล้วโยนเพลงพิณลงบนเตียง

เพลงพิณรีบลุกมานั่งแล้วกระเถิบถอยอย่างระมัดระวัง เพราะเธอไม่ใช่คนสำออยอย่างละครน้ำเน่า

ยิ่งเตียงนุ่มแบบนี้ ต่อให้เขาจับขาเธอแล้วตีอย่างเขียด เธอก็สามารถดีดตัวลุกขึ้นได้สบาย เพราะเธอไม่อยากตกเป็นของผู้ชายตรงหน้าแล้ว

หวังเซียวหยางขึ้นมาบนเตียง เพลงพิณก็รีบลงจากเตียงอย่างไว รักษาระยะห่างไม่ให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ตัวได้

ความว่องไวของเธอทำให้หวังเซียวหยางหงุดหงิดใจอย่างมาก

" คุณคิดว่าจะหนีผมพ้นเหรอ "

" พ้นหรือไม่พ้น ฉันไม่สน คนอย่างฉัน จะไม่มีทางยอมแพ้ ทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยหรอก

ฉันไม่ได้รักคุณ ฉันจะไม่มีวันยอมให้เกิดเรื่องน่ารังเกียจขึ้นกับตัวเองอีก เป็นครั้งที่สามแน่ "

เธอเอ่ยด้วยถ้อยคำฉะฉาน อย่างชัดถ้อยชัดคำแม้มันจะแฝงไปด้วยความกลัว แต่มันก็บ่งบอกถึงตัวตนเธอที่ไม่ยอมคนเช่นกัน