บทที่ 1

ปีที่สองหลังจากแต่งงาน ตอนเจียงหร่านกำลังเก็บลิ้นชักให้เรียบร้อย เผลอฉีกทะเบียนสมรสจนขาด

ตอนเธอรีบไปทำใหม่ที่ที่ว่าการอำเภอ เจ้าหน้าที่ประจำช่องบริการพูดอย่างสงสัย “คุณผู้หญิง ในระบบไม่มีข้อมูลการจดทะเบียนสมรสของคุณ”

“เป็นไปไม่ได้ ฉันแต่งงานมาสองปีแล้วนะ” เจียงหร่านพูดจบแล้วยื่นทะเบียนสมรสที่ขาดเป็นสองส่วนให้

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบด้วยความใจเย็นถึงสามครั้ง สุดท้ายหมุนหน้าจอมาหาเธอ “ไม่มีข้อมูลการจดทะเบียนสมรสของคุณจริงๆ อีกอย่างตราปั๊มนูนของคุณเบี้ยวด้วย......น่าจะเป็นของปลอม”

เดินออกมาจากที่ว่าการอำเภออย่างเหม่อลอย จู่ๆ มือถือของเจียงหร่านดังขึ้น

“สวัสดีคุณเจียง ฉันเป็นทนายความที่พ่อคุณแต่งตั้งขึ้น ไม่ทราบว่าคุณสะดวกมาเซ็นเอกสารสืบทอดมรดกที่สำนักงานกฎหมายจุนเฉิงไหม?”

มิจฉาชีพที่ไหนเนี่ย เจียงหร่านกำลังจะวางสาย จู่ๆ อีกฝ่ายพูดว่า “คุณเจียง แม่คุณชื่อเจียงซิ่วหย่า เมื่อยี่สิบปีก่อนทิ้งคุณไว้หน้าสถานสงเคราะห์เด็กประจำเมือง จากการตรวจสอบ คุณคือบุตรเพียงคนเดียวที่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดของโจวซุนมหาเศรษฐีเมืองไห่”

เจียงหร่านยืนอึ้งอยู่กับที่ แล้วรีบไปตามนัดทันที

เธอได้ยินเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในชีวิตจากปากทนาย

โจวซุนพ่อบังเกิดเกล้าของเธอคือเจ้าสัวผู้ทรงอิทธิพล เสียชีวิตเมื่อเดือนที่แล้ว หุ้น อสังหาริมทรัพย์ และบริษัทที่อยู่ในนามของเขา รวมกันแล้วมูลค่าถึงแสนล้าน และตัวเองคือลูกสาวเพียงคนเดียวที่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดของเขา

ขณะที่เกิดเสียงดังอื้ออึงในสมอง จู่ๆ ทนายถามว่า “คุณแต่งงานมีลูกแล้วหรือยัง?”

ใบหน้าของสามีผุดขึ้นมาในหัวเจียงหร่านทันที

คิดถึงทะเบียนสมรสปลอมที่ขาดเป็นชิ้นๆ ในกระเป๋า เธอกำปากกาแล้วพูดว่า “รอฉันสองชั่วโมง ฉันขอไปถามเรื่องหนึ่งให้เคลียร์ก่อน”

ออกจากสำนักงานกฎหมาย เจียงหร่านตรงไปที่บริษัทของสามี

ประตูห้องทำงานของฮั่วจี้หมิงแง้มอยู่ เธอกำลังจะผลักประตู ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงที่มีเสน่ห์และดูเป็นผู้ใหญ่ดังออกมา

“จี้หมิง เราแต่งงานกันมาห้าปีแล้ว เมื่อไรถึงจะเปิดเผยความสัมพันธ์ได้สักที”

เจียงหร่านตัวแข็งเป็นหินทันที

เธอคุ้นเคยเสียงนี้เป็นอย่างดี ไป่ชิง อาจารย์ที่ปรึกษาสมัยมหาวิทยาลัยของพวกเขา

ไป่ชิงอายุมากกว่าฮั่วจี้หมิงหกปี แต่นอกจากอายุที่มากกว่าฮั่วจี้หมิงแล้ว รูปร่างหน้าตาล้วนอยู่ในระดับนางฟ้า

ตอนอยู่ในมหาวิทยาลัย ไป่ชิงได้รับความนิยมมาก ไม่เพียงแต่มีเสน่ห์ดึงดูดทั้งหญิงและชาย ยังถูกยกย่องว่าเป็นครูที่ปรึกษาที่ดีที่สุดในมหาวิทยาลัยด้วย

เจียงหร่านกลั้นหายใจสุดชีวิต วินาทีต่อมา ก็ได้ยินเสียงอ่อนโยนแสนคุ้นเคย และมีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์ของสามี

“บริษัทใกล้เข้าตลาดหลักทรัพย์แล้ว ยังมีอีกหลายส่วนที่ต้องให้เจียงหร่านช่วย อีกอย่างก่อนหน้านี้คุณปู่ทิ้งพินัยกรรมไว้ ไม่อนุญาตให้เธอแต่งเข้าบ้าน ถ้าเปิดเผยตอนนี้ ฉันกลัวคุณย่าทำให้เธอลำบากใจ ฉันคงจะปวดใจ......”

เจียงหร่านรู้สึกเหมือนเกิดระเบิดในหู เธอรีบยกมือขึ้นมาปิดปากแน่นทันที ทำให้เสียงสะอื้นในลำคอไม่เล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

ทะเบียนสมรสปลอมที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เธอต่อมันซ้ำๆ อย่างระมัดระวัง เก็บไว้ในกระเป๋าเหมือนสมบัติล้ำค่า

ที่แท้เธอคือตัวตลกที่ไม่รู้อะไรเลยตั้งแต่แรก

เจียงหร่านรีบเดินออกจากบริษัท กดโทรออกทันที เธอสูดหายใจลึก เสียงนิ่งอย่างกับคนละคน

“ทนายหวัง ฉันเซ็นเอกสารสืบทอดมรดกได้ตอนนี้เลย”

“นอกจากนี้ ตอนนี้ฉันโสด ไม่มีลูก ฉันสืบทอดมรดกทั้งหมดเพียงผู้เดียว”

หลังจากจัดการเอกสารสืบทอดมรดกเสร็จเรียบร้อย เจียงหร่านขับรถกลับบ้าน เธอเหม่อลอยตลอดทาง จนทำให้โดนรถชนท้าย บาดเจ็บที่หน้าผากเล็กน้อย

พอทำแผลที่ห้องฉุกเฉินเสร็จ เหมือนนึกอะไรได้ เจียงหร่านถือโอกาสไปที่แผนกสูตินรีเวช

หลังจากได้ผลตรวจของตัวเอง หัวใจของเธอได้ตายอย่างสมบูรณ์

“คุณหมายความว่า......มดลูกของฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยใช่ไหม?”

“ใช่ ดูจากผลตรวจ ร่างกายคุณแข็งแรงมาก”

“ฉันมีลูกได้เหรอ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

“งั้นก็ไม่ส่งผลต่อเรื่องบนเตียงด้วยน่ะสิ?”

เมื่อเจียงหร่านถามถึงตรงนี้ ถึงเป็นแพทย์หญิงวัยห้าสิบปีก็อดกระอักกระอ่วนเล็กน้อยไม่ได้ “ยังต้องพูดอีกเหรอ?”

แต่ตอนตรวจร่างกายก่อนแต่งงาน ฮั่วจี้หมิงเอาผลตรวจของเธอมาบอกว่า มดลูกของเธอมีความผิดปกติเป็นอย่างมาก นอกจากมีลูกไม่ได้แล้ว แม้แต่เรื่องบนเตียงตามปกติก็จะส่งผลเสียต่อร่างกายจนไม่สามารถฟื้นฟูกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

“ถึงเป็นแบบนี้ ฉันก็จะแต่งงานกับเธอ” ตอนนั้นเขากุมมือเธอ ในดวงตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่และอ่อนโยน “ชีวิตนี้ ฉันมั่นใจแล้วว่าต้องเป็นเธอ”

เพื่อคำสัญญานี้ ทั้งสองคนฝ่าฟันสถานการณ์ยากลำบากจากผู้ใหญ่ตระกูลฮั่ว

เธอเห็นกับตาว่าพ่อสามีปาแก้วชาจนแตก แล้วตำหนิด้วยความโมโห “แต่งคนที่มีลูกไม่ได้มาให้ไม่มีทายาทสืบทอดตระกูลเหรอ”

แล้วก็ได้ยินแม่ฮั่วร้องไห้และบ่นกับญาติในงานรวมญาติ “จี้หมิงลุ่มหลงจนขาดสติ”

แต่ทุกครั้งเขาจะพูดด้วยรอยยิ้มเสมอ “อย่าไปฟังพวกเขา ฉันอยู่ตรงนี้”

ในระยะเวลาสองปี คำตำหนิทั้งต่อหน้าและลับหลังของแม่สามี “แม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้” “แม้แต่ลูกคนเดียวก็ยังมีไม่ได้ แต่งมาแล้วมีประโยชน์อะไร” เหมือนพิษร้ายที่กัดเซาะเข้าไปในกระดูก รบกวนจิตใจจนเธอต้องผ่านค่ำคืนที่มิอาจหลับตาลงนับไม่ถ้วน

*

พอได้ยินว่าเจียงหร่านเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ฮั่วจี้หมิงรีบมารับเธอที่โรงพยาบาลทันที

ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ตอนร่างสูงโปร่งสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรวิ่งมาอย่างร้อนใจ เจียงหร่านนึกถึงเวลาหกปีที่รู้จักกันขึ้นมาได้รางๆ

ทั้งสองคนเจอกันครั้งแรกที่ห้องทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างไป่ชิง เธอไปส่งเอกสารแทนเพื่อน ฮั่วจี้หมิงกำลังพูดคุยกับไป่ชิง ตอนเขาช้อนตาขึ้นมา สายตาปะทะเข้ามาในดวงตาของเธอ พยักหน้าตามมารยาท แต่ไม่ได้พูดอะไรมากมาย

หลังจากนั้น คือการตามจีบอย่างบ้าคลั่งถึงสี่ปี

ฮั่วจี้หมิงเป็นเดือนมหาวิทยาลัยซึ่งเป็นที่ยอมรับจากทุกคน รูปร่างหน้าตาไร้ที่ติ ผลการเรียนก็ดีเลิศ ฐานะทางครอบครัวยิ่งดีเข้าไปใหญ่

บวกกับการจีบของเขาออกแนวรุกหนักมาก แถมยังอ่อนโยนกับคนอื่นดุจสายน้ำ แทบไม่มีผู้หญิงคนไหนต้านทานได้เลย

เจียงหร่านก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นเช่นกัน

เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่เติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว นิสัยเย็นชาและเก็บตัว ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ก็ยังยอมแพ้กับการรุกอย่างหนักของชายหนุ่มอยู่ดี

ฮั่วจี้หมิงคุยกับเจียงหร่านอยู่นาน พอเห็นเจียงหร่านไม่มีปฏิกิริยามากนัก จึงเข้าใจว่าเธอตกใจ รีบโอบเธอเข้ามากอดทันที คราวนี้เจียงหร่านดันเขาออกแล้วลุกขึ้นทันที เหมือนเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติอย่างไรอย่างนั้น

“ไปเถอะ”

เจียงหร่านพูดออกมาอย่างรีบร้อนเพียงสองคำ แล้วเดินอ้อมชายหนุ่มไป

แผ่นอกที่ปลอดภัยและอบอุ่นในอดีต ตอนนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงความสะอิดสะเอียนเท่านั้น

พอกลับมาบนรถ ฮั่วจี้หมิงยังห่วงอาการของเจียงหร่านมาก

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? เธอขับรถระวังมาตลอด วันนี้เกิดอะไรขึ้น?”

“......”