บทที่ 2

เจียงหร่านไม่ทันตั้งตัว โดนน้ำผลไม้สาดใส่หน้าเต็มๆ!

พอได้ยิน พวกคนใช้รีบเข้ามาช่วยเช็ดให้เจียงหร่าน

“ฮั่วมู่เฉิง!”

ฮั่วจี้หมิงโมโหมากเหมือนกัน ฮั่วมู่เฉิงตกใจ รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

ฮั่วจี้หมิงกำลังจะตามเขาไป ไป่ชิงรีบลุกขึ้นมาขวาง “อาหมิง เขาเป็นแค่เด็ก อย่าใช้ความรุนแรงในการอบรม เดี๋ยวฉันไปดูเอง”

เธอพูดจบแล้วปรายตามองเจียงหร่านที่กำลังเช็ดทำความสะอาดตัวอยู่ อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่พูดออกมา

ฮั่วจี้หมิงหันความสนใจกลับมาที่เจียงหร่านทันที

“ไม่เป็นไรใช่ไหม? ฉันดูหน่อย”

เจียงหร่านเช็ดทำความสะอาดตัวเสร็จแล้ว มือของชายหนุ่มจะยื่นมาลูบใบหน้าเธอ

“สกปรก อย่ามาแตะตัวฉัน!”

เธอพูดโพล่งออกมา

แต่ฮั่วจี้หมิงไม่เข้าใจสิ่งที่เจียงหร่านต้องการจะสื่อ “ฉันจะรังเกียจเธอได้ยังไงล่ะ? ฉันมีแค่ความเป็นห่วงเธอเท่านั้น”

“ถ้ารู้แต่แรกว่าเฉิงเฉิงไม่รู้ความขนาดนี้ ฉันไม่น่าให้เธอเลี้ยงเขาเองเลย”

เจียงหร่านแสยะยิ้มเล็กน้อย พูดเสียดสีว่า “ใช่ ถ้าแม่แท้ๆ เลี้ยงคงดีกว่าฉันเลี้ยงแน่ๆ น่าเสียดายที่แม่แท้ๆ ของเขาตายแล้ว แม่เลี้ยงอย่างฉันเลี้ยงเด็กไม่เป็นจริงๆ”

ฮั่วจี้หมิงชะงักเล็กน้อย สีหน้าตะลึงงัน “เธอพูดอะไร เรารับเฉิงเฉิงมาเลี้ยง เขามีแม่ที่แสนดีอย่างเธอเพียงคนเดียว”

พูดจบ เขายังลูบหัวเจียงหร่านอย่างรักใคร่

เจียงหร่านไม่ทันตั้งตัว รู้สึกแย่จนอึดอัดไปหมด

พอกลับมาที่ห้อง เจียงหร่านรีบไปอาบน้ำทันที

ไม่นานฮั่วจี้หมิงก็ตามมาเช่นกัน เป้าหมายหลักของเขายังคงเป็นการปรึกษากับเจียงหร่าน เรื่องที่จะให้ไป่ชิงพักที่นี่

บอกว่าปรึกษา แต่เจียงหร่านรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจสักนิด

พวกเขาเป็นสามีภรรยากันจริงๆ ส่วนเธอแค่ตัวปลอม แค่แอบอ้างเท่านั้น

“ตอนนี้บริษัทอยู่ในช่วงสำคัญของการเข้าตลาดหลักทรัพย์ เฉิงเฉิงอยู่คนเดียวไม่ได้ บริษัทก็ต้องการเธอ

“ตอนนี้อาจารย์ไป่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการอบรมเลี้ยงดูเด็ก เธอก็เห็นแล้วว่าเฉิงเฉิงเชื่อฟังอาจารย์ไป่มาก...…”

“โอเค งั้นตกลงตามนี้”

เจียงหร่านไม่อยากฟังชายหนุ่มพล่ามแล้ว ยิ่งฟังยิ่งอยากอ้วก

“หรานหร่าน ฉันรู้ว่าเธอมีเหตุผลที่สุด เข้าใจว่าฉันเป็นห่วงเธอ”

ฮั่วจี้หมิงเห็นว่าตกลงกันได้แล้ว ในดวงตาดำขลับแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน ลุกขึ้นไปโอบเอวบางของเจียงหร่านทันที

เจียงหร่านหันไปหยิบมือถือมาข้างหน้าพวกเขาสองคน

หน้าจอเป็นภาพคฤหาสน์ริมน้ำหลังหนึ่ง ดูจากตำแหน่งแล้ว มันอยู่ที่ย่านการเงิน

ธุรกิจที่นั่นเจริญรุ่งเรืองมาก เป็นศูนย์กลางแข็งแกร่งของเมืองไห่ ราคาบ้านสูงกว่าบ้านที่ฮั่วจี้หมิงอยู่ตอนนี้เล็กน้อย

“จี้หมิง นายคิดว่าบ้านหลังนี้เป็นยังไง?”

“บ้านหลังนี้ดีมากอยู่แล้ว ย่านนี้ถือเป็นทำเลทองเลยนะ”

ฮั่วจี้หมิงไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เจียงหร่านต้องการจะสื่อ

“ฉันชอบบ้านหลังนี้มาก วันเกิดฉันเดือนหน้า นายให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิดได้ไหม?”

เจียงหร่านหัวเราะออกมา เสียงหวานและอ่อนโยนมาก

ฮั่วจี้หมิงหลอกเธอมาสองปี สองปีนี้เธอไม่ได้สูญเสียแค่เวลา ยังสูญเสียหน้าที่การงานด้วย

เจียงหร่านช่วยฮั่วจี้หมิงกอบกู้บริษัทกลับมา ทำให้เธอต้องทิ้งโอกาสศึกษาต่อที่ต่างประเทศ และข้อเสนอจากบริษัทใหญ่ มาอยู่บริษัทเล็กๆ ของครอบครัวเขา

เวลาสั้นๆ เพียงสองปี เธอช่วยพลิกสถานการณ์บริษัทของฮั่วจี้หมิง อีกไม่กี่เดือน ฮั่วจี้หมิงก็สามารถนำบริษัทเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ได้แล้ว มีทรัพย์สินสูงถึงหมื่นล้าน

ส่วนเธอยังไม่มีอะไรเลย ใกล้จะหมดประโยชน์และโดนเขี่ยทิ้ง

เจียงหร่านไม่ให้พวกเขาสมหวังอยู่แล้ว แล้วก็ไม่ปล่อยพวกเขาไปแบบนี้ด้วย

เมื่อก่อนฮั่วจี้หมิงให้สัญญาด้วยคำพูดหวานซึ้งและจริงใจเสมอ ขอแค่เจียงหร่านชอบ เขาจะทำให้เธอทุกอย่างภายในขีดความสามารถของเขา

แต่เจียงหร่านไม่ใช่พวกวัตถุนิยม ไม่เคยขออะไรจริงๆ จังๆ

ฮั่วจี้หมิงลังเลเล็กน้อย “ทำไมจู่ๆ ถึงอยากซื้อบ้านล่ะ? บ้านที่เราอยู่ตอนนี้ไม่ดีเหรอ?”

“บ้านของเราในตอนนี้ดีอยู่แล้ว แต่มูลค่าการลงทุนไม่พอ แต่บ้านหลังนี้ไม่เหมือนกัน ในอนาคตมีโอกาสที่ราคาจะเพิ่มขึ้นสูงมาก

“อีกอย่างบริษัทนายใกล้เข้าตลาดหลักทรัพย์แล้ว ในอนาคตจัดงานเลี้ยงต้อนรับแขกที่บ้านใหม่ นอกจากสะดวกแล้ว นายยังดูมีหน้ามีตาด้วย”

คำพูดของเจียงหร่านคำนึงถึงฮั่วจี้หมิงทุกประโยค ลบความลังเลที่ผุดขึ้นมาในใจชายหนุ่มทันที

ตามคาด เจียงหร่านก็ยังทำใจใช้เงินของเขาอย่างจริงๆ จังๆ ไม่ได้ วางแผนเพื่อเขาทุกอย่าง

ทันใดนั้น ฮั่วจี้หมิงรู้สึกผิดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงขั้นที่สงสารเจียงหร่านเล็กน้อย

“ฉันมีเธอก็มีหน้ามีตาแล้ว ไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้แล้ว”

ฮั่วจี้หมิงจะยื่นมือไปกอดเธอต่อ ทว่าเจียงหร่านผละออกอีกครั้ง

“ฉันบอกว่าเป็นของขวัญวันเกิดฉันไง นายก็ถือว่าซื้อให้ฉัน นายคงไม่ได้เสียดายเงินใช่ไหม?”

ประโยคสุดท้าย เจียงหร่านพูดแบบติดตลก

วันนี้เหมือนเจียงหร่านแปลกไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าฮั่วจี้หมิงรู้สึกอดใจไม่ค่อยไหวเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ

เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ถามเธอว่า “แล้วบ้านหลังนี้ต้องใช้เงินเท่าไร?”

“ไม่เยอะหรอก แค่สามร้อยห้าสิบล้านบาท”

เจียงหร่านพูดพร้อมกับยิ้มตาหยี

สีหน้าฮั่วจี้หมิงตะลึงทันที

เขาไม่อยากขี้งกกับเจียงหร่าน แต่ราคานี้สูงเกินไปจริงๆ

แต่คิดว่าบริษัทใกล้เข้าตลาดหลักทรัพย์ ช่วงสำคัญแบบนี้เขาไม่อยากทำให้เจียงหร่านผิดหวังด้วย จึงพยักหน้า

“ได้ ถ้าเธอชอบ สามีจะซื้อให้”

พอชายหนุ่มพูดจบ ก็รีบโทรหาฝ่ายการเงินต่อหน้าเจียงหร่านทันที

ในคืนนั้น มีเงินโอนเข้ามาในบัญชีส่วนตัวของเจียงหร่านสามร้อยห้าสิบล้านบาท

ฮั่วจี้หมิงยังทำตามคำขอของเธอ ตั้งใจเพิ่มตรงบันทึกช่วยจำตอนโอนเงินว่า “ให้หรานหร่านซื้อบ้าน สุขสันต์วันเกิด”

ยอดเงินคงเหลือในบัตรเปลี่ยนจากเจ็ดแสนห้าหมื่นบาทเป็นสามร้อยห้าสิบล้านเจ็ดแสนห้าหมื่นบาท

หลังจากทั้งสองคน “แต่งงาน” เจียงหร่านก็ยกอำนาจบริหารเงินทองภายในครอบครัวให้ฮั่วจี้หมิง

เงินทั้งหมดในบัตรของเธอ เป็นเงินสะสมช่วงที่เธอทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย

สองปีมานี้ เธอไม่เคยรับเงินเดือนแม้แต่แดงเดียว

เช้าวันต่อมา เจียงหร่านเพิ่งออกมาจากห้อง ก็เห็นฮั่วจี้หมิงสวมผ้ากันเปื้อน พูดคุยยิ้มแย้มกับไป่ชิงอยู่ที่ห้องอาหารด้านล่าง