บทที่ 4

“ตระกูลโจว?” เจียงหร่านพูดซ้ำอีกครั้ง

“ใช่ ตระกูลโจว หลังจากนี้ก็คือบ้านของคุณ”

เจียงหร่านเงียบไม่กี่วินาที โจวซุนคือพ่อแท้ๆ ของเธอ มรดกแสนล้านตกเป็นของเธอ ช้าเร็วก็ต้องกลับตระกูลโจวอยู่แล้ว เธอหนีไม่พ้น และไม่จำเป็นต้องหนีด้วย

เจียงหร่านพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อเป็นบ้านของฉัน ยังไงก็ควรไปดูด้วยตัวเอง”

สิ่งที่จะมาถึง ช้าเร็วก็ต้องมาถึง

ระหว่างทาง ลุงหลีเล่าสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลโจวให้เจียงหร่านฟังคร่าวๆ

ธุรกิจตระกูลโจวยิ่งใหญ่มาก ทรัพย์สินส่วนใหญ่อยู่ในมือโจวซุน ทรัพย์สินส่วนน้อยอยู่ในมือคุณท่านโจวกับพี่ชายโจวซุน

ตอนนี้มรดกทั้งหมดของโจวซุนอยู่ในมือเจียงหร่านแล้ว ซึ่งหมายความว่าเจียงหร่านเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของโจวซื่อกรุ๊ป

ตอนนี้คุณท่านโจวพักรักษาตัวอยู่ที่ต่างประเทศ ปัจจุบันเหยียนหมิงเถาภรรยาของโจวซุน เป็นผู้ดูแลงานของตระกูลแทน ส่วนบริษัทมีลูกบุญธรรมอย่างโจวเฮ่าจิงเป็นผู้รับผิดชอบ

หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง รถยนต์โรลส์-รอยซ์รุ่นฐานล้อยาวขับเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลโจว

เขตคฤหาสน์กินพื้นที่กว่าพันตารางเมตร ดูโอ่อ่าและน่าเกรงขามมาก จากเขตสวนในคฤหาสน์ไปถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ ขับรถเกือบสิบกว่านาที

รูปแบบสิ่งก่อสร้างของคฤหาสน์ตระกูลโจวก็อลังการกว่าคฤหาสน์หรูทั่วไป ราวกับว่าแม้แต่อิฐใต้เท้าเพียงก้อนเดียวก็มีมูลค่ามหาศาล

เจียงหร่านมาสถานที่หรูหราโอ่อ่าแบบนี้เป็นครั้งแรก ถ้าบอกว่าไม่ประหม่าก็โกหก แต่เธอก็พยายามนิ่งอย่างถึงที่สุด

ลุงหลีพาเธอมาที่ห้องรับแขกของอาคารหลังใหญ่ ประตูบานใหญ่ที่หนาและหนักโดนสาวใช้เปิดออก ข้างหน้าหน้าต่างบานใหญ่ เงาคนที่ดูสง่างามและภูมิฐานปรากฏตรงหน้า

คนรับใช้สองคนยืนอยู่ข้างหญิงวัยกลางคน บนโซฟามีชายหนุ่มสวมสูทสุดเนี๊ยบนั่งอยู่หนึ่งคน

พอเห็นเจียงหร่าน หญิงวัยกลางคนกวาดตามองเธอไม่กี่วินาที แล้วเดินมาหา

ลุงหลีพูดแนะนำให้เจียงหร่านรู้จักด้วยเสียงเบา ผู้หญิงตรงหน้าคือเหยียนหมิงเถา ภรรยาของโจวซุน

ผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาคือโจวเฮ่าจิง ลูกบุญธรรมของโจวซุนกับเหยียนหมิงเถา พี่ชายในนามของเจียงหร่าน

เหยียนหมิงเถาช้อนตามอง ลุงหลีพาทุกคนออกไป ทันใดนั้น ในห้องรับแขกขนาดใหญ่เหลือเพียงเจียงหร่านกับเหยียนหมิงเถาและลูกชาย

“เธอชื่อเจียงหร่านเหรอ?”

เจียงหร่านพยักหน้า แม้หญิงวัยกลางคนยิ้มอยู่ แต่เธอสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายไม่เป็นมิตร

“นั่งสิ ไหนๆ ก็กลับมาแล้ว ไม่ต้องเกร็งหรอก”

หลังจากเหยียนหมิงเถาพูดออกมา โจวเฮ่าจิงก็พูดกับเจียงหร่านเช่นกัน แม้น้ำเสียงของเขาสุภาพ แต่ก็ดูห่างเหินด้วย

เจียงหร่านมองทั้งสองคน แล้วนั่งตรงมุมโซฟาฝั่งตรงข้าม “ป้าเหยียน คุณเรียกฉันมา......”

“สรุปสั้นๆ เลยละกัน ที่ฉันเรียกเธอมาวันนี้ เพราะต้องการให้เธอสละสิทธิ์สืบทอดมรดกบางส่วน”

เหยียนหมิงเถาพูดตัดบทเจียงหร่านทันที

เธอมองโจวเฮ่าจิง ชายหนุ่มเอาเอกสารที่เตรียมไว้วางข้างหน้าเจียงหร่าน

“คุณเจียง พ่อฉันเสียชีวิตกะทันหัน เธอสืบทอดมรดกทั้งหมดที่อยู่ภายใต้ชื่อพ่อฉัน แต่ยกสิทธิ์บริหารบริษัทให้เธอไม่ได้ หวังว่าเธอจะเข้าใจ เราจะจ่ายเงินสดห้าร้อยล้านเป็นการชดเชยให้เธอ”

โจวเฮ่าจิงเสียงเฉยเมย ราวกับไม่ใช่การปรึกษา แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ

เจียงหร่านชะงักเล็กน้อย แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาดู

“ยินยอมสละหุ้นทั้งหมดของตระกูลโจว สิทธิ์บริหารบริษัท รวมถึงอสังหาริมทรัพย์ภายใต้ชื่อตระกูลโจวทั้งหมด......”

เหยียนหมิงเถาหยิบแก้วชาขึ้นมาจิบ

“ฉันสืบประวัติเธอมาแล้ว แม่เธอกับอาซุนมีความสัมพันธ์แบบฉาบฉวย คิดไม่ถึงว่าจะมีเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ ถูกทิ้งไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่สามขวบ ลำบากลำบนมาหลายปี

“เงินห้าร้อยล้านถือว่าไม่น้อยสำหรับเธอ แต่ทายาทตระกูลโจว ต้องไม่ใช่ลูกนอกสมรสที่เร่ร่อนอยู่ข้างนอก ฉันหวังว่าเธอจะรู้ตัวเองในจุดนี้

“แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นลูกของอาซุน เป็นสายเลือดตระกูลโจวของเรา หลังจากนี้เธอยังเป็นคุณหนูในนามของตระกูลโจว ต้องการความช่วยเหลืออะไรบอกฉันได้เลย”

หญิงวัยกลางคนพูดอย่างสุขุมเยือกเย็น ราวกับแน่ใจว่าเจียงหร่านไม่กล้าปฏิเสธ

เจียงหร่านวางเอกสารอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วช้อนตามองเหยียนหมิงเถาอีกครั้ง

หญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวย ดูแลรักษาผิวพรรณเป็นอย่างดีด้วย แทบเดาอายุไม่ออกเลย

“คุณเจียง ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นชื่อได้เลย”

โจวเฮ่าจิงดันปากกาบนโต๊ะไปทางเจียงหร่านอีกครั้ง

“ฉันปฏิเสธ”

เจียงหร่านเดาได้นานแล้วว่าตระกูลโจวไม่มีทางยอมรับ 'ลูกนอกสมรส' อย่างเธอง่ายๆ ที่บอกว่าปรึกษา ก็แค่การแย่งชิงทรัพย์สินโดยใช้อำนาจข่มขู่

เจียงหร่านเงียบไม่กี่วินาที แล้วพูดออกมาเสียงเรียบ

เจียงหร่านพูดต่อด้วยเสียงขรึม “ป้าเหยียนบอกว่าฉันเป็น 'ลูกนอกสมรส' แต่กฎหมายยอมรับแค่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดเท่านั้น อีกทั้งพ่อเป็นฝ่ายทิ้งพินัยกรรมไว้ แต่งตั้งทนายขึ้นมาเอง และให้ฉันเซ็นเอกสารสืบทอดมรดก พินัยกรรมของพ่อฉันกับผล DNA ยืนยันได้ว่าฉันคือทายาทตามกฎหมาย”

สีหน้าเหยียนหมิงเถาเคร่งขรึมทันที เธอมองเจียงหร่านอย่างละเอียดอีกครั้ง เหมือนเจออะไรแปลกใหม่อย่างไรอย่างนั้น

เธอไม่เคยคิดว่าเจียงหร่านจะปฏิเสธ

“เจียงหร่าน เธอควรรู้ว่าเธอเป็นแค่ลูกนอกสมรส ถึงยกธุรกิจตระกูลโจวให้เธอ เธอก็ไม่มีความสามารถรับช่วงต่อ”

เหยียนหมิงเถาอดแสยะยิ้มไม่ได้

โจวเฮ่าจิงประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน รู้ไหมว่าทั้งเมืองไห่ ยังไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธแม่ของเขา

“คุณเจียง เธออาจเข้าใจผิด นี่ไม่ใช่การปรึกษา ตระกูลโจวเป็นตระกูลใหญ่ ซับซ้อนกว่าครอบครัวทั่วไปในความเข้าใจของเธอเยอะมาก การตัดสินใจของเธอจะส่งผลต่อทั้งตระกูล แน่นอนว่าเธอเพียงคนเดียว ไม่สามารถต้านทานทั้งตระกูลโจวได้อยู่แล้ว”

คำพูดของโจวเฮ่าจิงค่อนข้างชัดเจน เขากลัวเจียงหร่านไม่เข้าใจ

แต่เจียงหร่านเข้าใจเป็นอย่างดี สองคนนี้แค่กำลังใช้วิธีกดดันตัวเอง

คนรวยมีอำนาจแบบพวกเขา ใช้อำนาจรังแกคนอื่นจนชิน ต้องดูหมิ่นเธออยู่แล้ว คิดว่าเงินห้าร้อยล้านสามารถกำจัดเธอได้

แต่เจียงหร่านดันเป็นคนหัวดื้อ ชอบให้ใช้ไม้อ่อน