บทที่ 6

เจียงหร่านเดินได้ไม่กี่ก้าว ก็มีชายคนหนึ่งลงมาจากรถ แล้วเปิดประตูหลังให้เธอ

ผู้ชายคือคนที่ให้นามบัตรเธอครั้งก่อน แต่วันนี้เขาไม่ได้สวมชุดทางการ แค่สวมสูทสีดำเรียบๆ สวมแว่นกันแดด บุคลิกดูเป็นกันเองขึ้นเยอะ

เจียงหร่านหัวเราะ แล้วเข้าไปนั่งในรถ

อีกฝ่ายน่าจะมารับเธอโดยเฉพาะ ทั้งรถมีแค่พวกเขาสองคน

“ไม่ทราบว่านายคือ......”

“ฉันเป็นเลขาส่วนตัวของคุณผู้ชาย คุณเรียกฉันว่าอาซวี่ก็ได้”

แค่เจียงหร่านเอ่ยปาก อีกฝ่ายก็เข้าใจสิ่งที่เธอจะสื่อทันที

“อาซวี่ ทำไมคุณผู้ชายของนายถึงเลือกฉันเป็นคู่แต่งงานล่ะ เราไม่น่าจะรู้จักกันหรือเปล่า?”

เจียงหร่านถามลองเชิง

อาซวี่พูดว่า “ฉันไม่ทราบเรื่องส่วนตัวของคุณผู้ชาย แต่คุณผู้ชายเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศได้ไม่นาน น่าจะไม่รู้จักคุณเจียง”

“งั้น......” เจียงหร่านครุ่นคิด อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความสงสัยอีกครั้ง “คุณผู้ชายของนาย หน้าตาเป็นยังไงเหรอ?”

ทำตัวลึกลับมาตลอด ไม่ออกมาพบเจอผู้คน คงไม่ได้อัปลักษณ์ใช่ไหม?

แม้บอกว่าเป็นการแต่งงานทางธุรกิจ แต่ถ้าอีกฝ่ายหน้าตาอัปลักษณ์ เธอก็ต้องเตรียมใจก่อน

พอได้ยินประโยคนี้ อาซวี่อดหัวเราะออกมาไม่ได้

เขาติดตามเจี่ยงอี้มาหลายปี ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกังวลเรื่องหน้าตาของเจี่ยงอี้

แต่เขากลับมาเคร่งขรึมเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว “เรื่องหน้าตาของคุณผู้ชาย ฉันไม่มีสิทธิ์วิจารณ์ อีกเดี๋ยวคุณเจียงได้เจอก็รู้เอง”

ดูเหมือนเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นคนหน้าตาไม่ดี เธอไม่คาดหวังแล้ว

ผ่านไปไม่นาน รถเคลื่อนตัวเข้ามาในตึกสไตล์ตะวันตกสุดหรู

แม้อยู่ในเขตเมือง แต่ตำแหน่งค่อนข้างห่างไกล มีความเป็นส่วนตัวสูงมาก

อาซวี่แนะนำเจียงหร่านว่านี่คือร้านอาหารส่วนตัวที่มีชื่อเสียง เปิดให้เฉพาะสมาชิก อาหารมื้อนี้ เจี่ยงอี้เหมาร้านเรียบร้อยแล้ว

เจียงหร่านเข้าไปในร้านอาหาร อาซวี่พาบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูร้านอาหารออกไป บริกรพาเธอเข้ามาในห้องอาหารที่เงียบสงบ

“คุณเจี่ยง?”

ในห้องอาหาร โคมไฟระย้างดงามเปล่งประกายระยิบระยับ ส่องลงบนแผ่นหลังสูงตระหง่าน

เธอลองเรียกดู จากนั้นก็เห็นใบหน้าที่ไม่เป็นมิตรสุดๆ

ชายหนุ่มโหนกคิ้วเด่นชัด จมูกโด่ง ริมฝีปากบางงดงามราวกับแกะสลัก

เจียงหร่านอึ้งอยู่หลายวินาที จนกระทั่งเสียงเย็นชาของชายหนุ่มดังเข้าหู “ใช่ คุณเจียง เชิญนั่ง”

“......เอ่อ โอเค”

ทันใดนั้น เธอรีบละสายตาทันที ไม่มีเวลาสนใจความสง่างามแล้ว

น่าจะหน้าตาไม่ดีไม่ใช่เหรอ?

“ทำไม? ฉันอัปลักษณ์มากเหรอ?”

เจี่ยงอี้เห็นเจียงหร่านก้มหน้าไม่กล้ามองตัวเอง จึงอดพูดไม่ได้

ออร่ารอบตัวชายหนุ่มให้ความรู้สึกกดดันมาก

เจียงหร่านส่ายหน้าทันที “ไม่ใช่ คุณไม่ได้อัปลักษณ์ คุณหล่อมาก ดูดีมาก”

เป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาเลยทีเดียว ไม่มีใครเทียบได้

ฮั่วจี้หมิงเป็นเดือนมหาวิทยาลัย หน้าตาไม่แพ้ดาราชาย เป็นผู้ชายที่หล่อมากในชีวิตจริง

เธอเห็นฮั่วจี้หมิงมาหลายปี สายตาเธอคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอก

แต่เจี่ยงอี้คือเทพบุตรชัดๆ

แต่ละส่วนจัดวางเป็นอย่างดี องค์ประกอบบนใบหน้าไร้ที่ติ บอกว่าเทพปั้นก็ยังดูถ่อมตัวเลย

“ขอบใจ” เจี่ยงอี้พยักหน้า เอ่ยเสียงเรียบ “คุณเจียงก็สวยมาก เดรสชุดนี้ดูดีมาก”

“ต้องขอบคุณที่คุณซื้อให้เป็นของขวัญ”

เจียงหร่านยิ้มเล็กน้อย เงยหน้ามองชายหนุ่มตรงๆ เจี่ยงอี้ไม่ได้เข้ากับคนยากอย่างที่คิด

“แค่ถือโอกาสซื้อให้ ไม่ใช่ของขวัญอะไรหรอก ถ้าคุณเจียงชอบ ต่อไปฉันจะซื้อให้เยอะๆ”

เจี่ยงอี้พูดจาสุภาพมาก ฟังแล้วรู้สึกดีมาก

แต่เขาให้ความรู้สึกห่างเหินมาก รู้สึกเย็นยะเยือกตลอด

ทั้งสองคนคุยกันไม่กี่ประโยค เจี่ยงอี้ก็บอกให้เสิร์ฟอาหาร

อาหารของที่นี่มาเสิร์ฟทีละเมนู ประณีตมาก เกือบทุกอย่างเสิร์ฟมาในปริมาณคำเล็กๆ รสชาติก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว รสสัมผัสมีความหลากหลาย รสชาติดีมาก

แต่สำหรับเจียงหร่าน รู้สึกว่าต้องกินช้าๆ และไม่อิ่มท้อง

ในช่วงเวลากินข้าวอันเชื่องช้า เจี่ยงอี้ก็เอาแต่มองเธอ ไม่พูดอะไรสักคำ

ถึงยังไงทั้งสองคนก็ไม่สนิทกัน ระหว่างนี้ถึงมีอาหาร ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่คิดถึงที่โจวเฟิ่งถังเคยพูด ชายหนุ่มเข้มงวดกับคนอื่นมาก เขาไม่พูด เจียงหร่านก็ไม่กล้าเอ่ยปาก

จนกระทั่งกินอาหารจานหลักเสร็จเรียบร้อย เริ่มเสิร์ฟของหวาน ชายหนุ่มถึงเอ่ยขึ้นมาว่า “อาหารที่นี่ถูกปากไหม?”

“ดีเลย อร่อยมาก”

เจียงหร่านรีบเอาขนมที่เพิ่งใส่เข้าไปในปากออกมา

ใบหูเธอร้อนเล็กน้อย รู้สึกว่าความเห็นของตัวเองไม่มืออาชีพเลย จึงครุ่นคิดแล้วพูดอีก

“คุณเจี่ยงรสนิยมดีมาก อาหารที่เลือกมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว รสสัมผัสก็มีความหลากหลาย”

พอได้ยินที่เจียงหร่านพูด เจี่ยงอี้ก้มหน้า มองไม่เห็นสีหน้า

รังเกียจที่เธอแสดงความเห็นไม่มืออาชีพเหรอ?

แต่เจียงหร่านไม่ใช่นักชิม มากินร้านอาหารหรูแบบนี้น้อยมาก คลังคำศัพท์จึงมีจำกัด

“ถ้าคุณเจียงไม่ชอบ ครั้งหน้าเปลี่ยนร้านก็ได้ คุณเจียงเลือกได้เลย”

“ไม่ใช่นะ ฉันชอบ......”

เจียงหร่านโบกมือพัลวัน แต่เห็นสายตาชายหนุ่มที่เหมือนกำลังพิจารณาตัวเองอยู่ จึงพูดอีกว่า

“อาหารที่นี่อร่อยมาก ฉันชอบจริงๆ แต่ฉันไม่ค่อยได้มาร้านอาหารหรูขนาดนี้ เจอคุณครั้งแรก เลยรู้สึกประหม่าเล็กน้อย”

“ถ้าครั้งหน้าเปลี่ยนบรรยากาศให้ดูผ่อนคลายสักหน่อย ไม่แน่เราอาจได้คุยกันมากกว่านี้”

เธอพูดความคิดของตัวเองออกมา

ยังไงก็เป็นแค่การแต่งงานทางธุรกิจ ไม่ได้คบกันจริงๆ ความรู้สึกของเธอสำคัญที่สุด

“โอเค”