บทที่ 7

“เธอกลัวอะไร?”

ฮั่วจี้หมิงหันมา โอบหญิงสาวเข้ามากอดด้วยความรัก เสียงอบอุ่นราวกับทำให้น้ำแข็งละลายได้

“ฉันกลัวคนตระกูลฮั่วแยกเราจากกัน กลัวฉันกับเฉิงเฉิงจะไม่มีตัวตนไปตลอดชีวิต กลัวว่าถ้าฉันแก่แล้ว นายจะ......เปลี่ยนใจ”

ไป่ชิงหลุบตาลง พูดไปเรื่อยๆ เสียงก็เริ่มสะอื้น

“ไม่หรอก”

ฮั่วจี้หมิงกุมใบหน้าหญิงสาวให้เงยขึ้นมา ใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาที่ขอบตาเธอเบาๆ

“ฉันเคยบอกแล้วว่าจะปกป้องเธอ ไม่มีใครขัดขวางไม่ให้เราอยู่ด้วยกันได้”

“ฉันไม่มีทางเปลี่ยนใจด้วย”

“จี้หมิง......”

ไป่ชิงซึ้งใจมาก หลับตาลงแล้วจูบริมฝีปากชายหนุ่มทันที

แม้บริษัทใกล้เข้าตลาดหลักทรัพย์ แต่ฮั่วจี้หมิงก็ยังทำตามคำขอของเธอ พาเธอกลับมาที่บ้าน

แต่ไป่ชิงรู้สึกว่าสองปีมานี้ ฮั่วจี้หมิงเปลี่ยนไปเยอะมาก

เขาไม่ได้คลั่งรักตัวเองเหมือนเมื่อก่อน ถึงขั้นที่ห่วงใยเจียงหร่านต่อหน้าเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

ผู้หญิงอ่อนไหวและกังวลเสมอ ถึงไป่ชิงมั่นใจในตัวฮั่วจี้หมิงขนาดไหน ก็อดเป็นแบบนี้ไม่ได้

ฮั่วจี้หมิงโดนหญิงสาวจูบจนมีอารมณ์ มือใหญ่ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาที่ท้ายทอยหญิงสาว ทั้งสองคนกลับมาที่ห้องนอน สัมผัสนุ่มนวลและใกล้ชิดกันมาก

แต่ทันใดนั้น ภาพของเจียงหร่านแวบเข้ามาในหัวฮั่วจี้หมิง

ในช่วงสำคัญ จู่ๆ เขาหยุดลง

“เป็นอะไร......”

ไป่ชิงตกใจ รีบดึงแขนฮั่วจี้หมิง

แต่ชายหนุ่มไม่สนใจเสียงห้าม พุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ ดับความเร่าร้อนบนตัวทันที

สมองฮั่วจี้หมิงวุ่นวายไปหมด พอคิดถึงเจียงหร่าน อารมณ์ก็หายไปหมด

แต่เขาบอกเรื่องพวกนี้กับไป่ชิงไม่ได้อยู่แล้ว

“เหมือนท้องเสีย เมื่อกี้ฉันรู้สึกไม่สบายท้องมาก”

หลังออกมาจากห้องน้ำ ฮั่วจี้หมิงกอดและหอมหญิงสาวอีกครั้ง พูดขอโทษไม่หยุด

ถึงไป่ชิงไม่พอใจมาก แต่สองวันนี้ฮั่วจี้หมิงว่านอนสอนง่ายกับตัวเองมาก เธอเลยไม่ได้ว่าอะไร

เช้าตรู่วันต่อมา ฮั่วจี้หมิงมาถึงบริษัทอย่างรวดเร็ว

ระหว่างทางมีคนโทรหาเขา หุ้นส่วนสองสามรายที่กว่าจะเจรจามาได้ พากันยกเลิกความร่วมมือ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ฮั่วจี้หมิงโมโหมาก ในห้องประชุม ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ไม่มีใครกล้าพูด

“ประธานฮั่ว เป็นเพราะ......เพราะจ่ายเงินช้า......”

“จ่ายเงินช้า? จ่ายเงินช้าได้ยังไง?”

“เมื่อวานคุณไม่อยู่ ไม่มีคนเซ็นชื่อ......”

ฮั่วจี้หมิงชะงัก เขาเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อวานไปข้างนอกกับไป่ชิง แล้วก็มีคนโทรมาคุยเรื่องนี้

แต่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ เขาบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ไปหาเจียงหร่าน?

“เมื่อวานผู้จัดการเจียงก็ไม่อยู่เหรอ? ทำไมถึงไม่ไปหาเธอ…”

ฮั่วจี้หมิงเพิ่งพูดออกมา ก็นึกได้ว่าในสายตาคนภายนอก เจียงหร่านไม่มีอำนาจเซ็นชื่อแทนเขา จึงทำได้แค่เก็บคำพูดเอาไว้

“ไม่ได้เรื่อง! ไสหัวไป!”

หลังจากด่าทุกคนยกใหญ่ ฮั่วจี้หมิงถึงเรียกเจียงหร่านเข้ามา

เจียงหร่านเพิ่งมาถึงบริษัทในเวลานี้เหมือนกัน ได้ยินจากไกลๆ ว่ายกเลิกความร่วมมือ ฮั่วจี้หมิงกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

เพื่อนร่วมงานมาหาเจียงหร่านด้วยสีหน้าหนักใจ “ผู้จัดการเจียง ประธานฮั่วโมโหมาก ความร่วมมือล้มเหลว คุณรีบไปดูเถอะ”

เจียงหร่านตอบเสียงเรียบ “เข้าใจแล้ว”

ผลักประตูห้องทำงานอย่างรวดเร็ว

แม้ฮั่วจี้หมิงกำลังหัวร้อน แต่พอเห็นเจียงหร่าน เขาสงบสติอารมณ์ทันที “มาแล้วเหรอ”

เจียงหร่านเดินมาหน้าโต๊ะ “เมื่อวานตอนเลขานายมาให้ฉันเซ็นชื่อ ฉันกำลังนัดลูกค้าคนสำคัญ เลยรีบออกไปน่ะ”

น้ำเสียงของเธอดูจำใจแบบกำลังพอดี “นายก็รู้ว่าฉันไม่มีอำนาจแท้จริง เซ็นชื่อแทนเป็นเรื่องละเอียดอ่อนอยู่แล้ว ถ้าผิดพลาดขึ้นมา อย่าว่าแต่ฉันรับผิดชอบไม่ไหวเลย กลัวว่าจะทำให้นายเดือดร้อนด้วย”

พอพูดถึงตรงนี้ เธอถอนหายใจเบาๆ “แต่คิดไม่ถึงว่าหุ้นส่วนสองสามบริษัทนี้จะกระหายความสำเร็จและผลประโยชน์ระยะสั้นขนาดนี้ ช้าแค่วันเดียว ไม่ให้โอกาสเลยสักนิด”

ในน้ำเสียงของเจียงหร่านไม่ได้มีความขุ่นเคืองจนดูเกินไป แต่บอกปัญหาของการที่ “ไม่มีอำนาจแท้จริง” ได้อย่างชัดเจน ไม่ใช่ว่าเธอไม่พยายามอย่างถึงที่สุด แต่เพราะเขาให้อำนาจเธอไม่มากพอ เพราะหุ้นส่วนไม่มีความเห็นอกเห็นใจ

เขามองสายตาราบเรียบของเจียงหร่าน ความสงสัยในใจที่คิดว่า “เธอจงใจให้เป็นเช่นนี้” หายวับไปทันที

เจียงหร่านคำนึงถึงบริษัทมาตลอด เมื่อวานยังเดินทางไกลไปพบลูกค้าโดยเฉพาะ จะจงใจทำให้เสียงานได้ยังไง? พูดกันตามจริงแล้ว เป็นเพราะตัวเองไม่ได้คิดถึงปัญหาที่เธอไม่มีอำนาจแท้จริง

กลับเป็นเขาเอง ช่วงสำคัญที่บริษัทเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ เขายังวอกแวกไปอยู่กับไป่ชิง

ฮั่วจี้หมิงยิ่งคิด ยิ่งรู้สึกผิดต่อเจียงหร่าน

“จี้หมิง ช่วงนี้เป็นช่วงสำคัญ นายให้อำนาจบางส่วนในบริษัทกับฉัน ถ้ามีเรื่องฉุกเฉิน ฉันจะได้แก้ไขทันเวลา”

พอเห็นว่าได้จังหวะ เจียงหร่านถือโอกาสพูดทันที

ฮั่วจี้หมิงชะงักไป ในดวงตาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย

เขาคิดไม่ถึงว่าเจียงหร่านจะต้องการอำนาจ อีกฝ่ายเชื่อใจเขามาตลอด ต่อให้ต้องใช้ข้อมูลของบริษัท เจียงหร่านก็ตรวจดูตอนเขาอยู่ด้วย

“ทำไม ลำบากใจมากเหรอ? ถ้านายไม่วางใจ......”

“ไม่ได้ลำบากใจ ฉันวางใจให้อำนาจเธออยู่แล้ว”

ฮั่วจี้หมิงกลัวเจียงหร่านรู้ความคิดตัวเอง จึงตอบทันที

“แต่จะให้อำนาจเต็ม ต้องผ่านผู้ถือหุ้นทั้งหมด ฉันให้อำนาจบางส่วนกับเธอก่อนแล้วกัน”

“โอเค”

เจียงหร่านยิ้มบางๆ เธอรู้ว่าฮั่วจี้หมิงไม่มีทางยอมง่ายๆ

แต่มีอำนาจบางส่วน ก็เพียงพอให้เธอคัดลอกข้อมูลสำคัญจำนวนหนึ่งแล้ว