บทที่ 1

Wanna be yours

บทนำ

กลางดึก

เข้าปีที่สองแล้วที่ นับดาว ได้มีโอกาสออกมาใช้ชีวิตอย่างจริงจังจากละแวกบ้านซึ่งอยู่แถบชานเมือง นับว่าเป็นโชคดีที่อย่างน้อยก็ได้เป็นรูมเมตร่วมห้องกับพี่ชายแท้ ๆ อย่าง นับคลื่น แต่หากพี่สาวต่างบิดาอย่าง นับทราย ไม่ซิ่วไปเรียนที่ต่างจังหวัดเสียก่อนเธอก็คงเลือกอยู่กับพี่ทรายมากกว่า เพราะนิสัยส่วนตัวพี่คลื่นใช่ว่าจะดีเหมือนหน้าตา ที่เห็นจะมี ดี สำหรับเธอก็แค่อย่างเดียว…

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พี่คลื่น”

ร่างผอมเพรียวในสภาพมวยผมหลุดลุ่ยเพราะเพิ่งผละจากเตียงยืนกอดอกรอฟังการตอบกลับจากอีกฝั่งของบานประตูห้องนอนใหญ่ แม้จะอยู่ในสภาพงัวเงียแต่นัยน์ตาใสก็ตื่นตัวชำเลืองมองไปยังโซฟาหนังสีดำซึ่งตั้งโดดอยู่กลางห้องขนาด 1 เบดรูมพลัส

แสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นเผยให้เห็นร่างโปร่งกำยำคุ้นตากำลังหย่อนกายนั่งลงบนโซฟา ฮาร์เปอร์ หรือที่เธอเรียกเขาว่า พี่เปอร์ เป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของพี่ชาย

ใบหน้าหล่อคมเฉียบพักก้านคอเข้ากับพนักพิงพลางก็ปลดกระดุมเชิ้ตสีดำด้วยท่าทางอ่อนเพลีย ดวงตาสีอ่อนทว่าคมกริบจะชำเลืองมองมาแค่ในจังหวะที่เธอรัวเคาะประตูซ้ำไปซ้ำมาเพื่อทำการปลุกอีกหนึ่งบุคคลเท่านั้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พี่คลื่น”

กริบ…

ก็เห็นได้ชัด… เห็นได้ชัดว่าหากจะหาใครนอนหลับเหมือนระบบประสาทล้มเหลวเฉียบพลันคงไม่พ้นพี่คลื่นของเธอนี่เอง

หลังจากย้ายมาอาศัยที่คอนโดเดียวกันได้ร่วมปี นับดาวก็ตระหนักได้ว่ากลุ่มเพื่อนสนิทของพี่ที่ราวกับจะรวบรวมหนุ่มฮอตของมหาวิทยาลัยเอาไว้สามารถเข้านอกออกในที่นี่ได้ตามสบาย

กฎข้อเดียว คือนับคลื่นจะต้องอยู่ที่ห้อง หากน้องสาวอย่างเธออยู่เพียงลำพังจะใครก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาตามอำเภอใจ และถึงตอนนี้ก็ไม่แปลกใจที่ได้เห็นใบหน้าคุ้นเคยของผู้มาเยือนยามวิกาล

“ดาวว่าพี่คลื่นคงไม่ตื่น” ร่างเพรียวบางยกมือยอมแพ้ในที่สุดขณะก้าวเข้าหาคนซึ่งยังคงนั่งรอ “พี่จะนอนนี่ก็ได้ มีธุระอะไรไว้คุยพรุ่งนี้แล้วกัน นี่ก็ดึกแล้วด้วย”

“อืม”

“แต่ถ้าพี่จะกลับก่อน ฝากดาวบอกพี่คลื่นก็ได้”

“…”

“หรือพี่อยากกินอะไรไหม? ดาวทำมาม่าให้กิน…” ท้ายเสียงเจ้าของข้อเสนอขาดหายเมื่อสายตาสังเกตเห็นคราบเลือดที่หางคิ้วของอีกฝ่าย ประกอบกันบนเค้าหน้าหล่อก็ปรากฏรอยฟกช้ำจาง ๆ “พี่ไปโดนอะไรมา?”

“ตกใจอะไร?” เจ้าของบาดแผลเลิกคิ้วจ้องตอบอย่างไม่ยี่หระพลางก็ยกนิ้วขึ้นคลึงนวดขมับขยายความเสียงขัน “ไม่รู้ว่าจะคุยกับคนมีเจ้าของ เลยโดนผัวเขาซัดหน้ามา”

“…”

“ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนผิด คงวางมวยกับแม่งสักตั้ง” ฮาร์เปอร์ขยับกรามซ้ายขวา สบถด่ากับตัวเองอย่างสุดเซ็ง

ขณะเดียวกันนับดาวก็ทำทีไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับสิ่งที่ได้ฟัง แม้ความจริงจะใส่ใจมากก็ตามที

“ดีที่หน้าไม่แหก” ปากก็ว่าอย่างนั้น แต่ร่างบางก็เดินไปหากล่องอุปกรณ์ทำแผล ก่อนนาทีถัดมาจะหย่อนกายนั่งลงที่ข้างกัน

“ลายนี้?” เพียงหรี่ตามองพลาสเตอร์ยาลายลูกหมีสีฟ้า ฮาร์เปอร์ก็สั่นหัวค้านในทันที “ไม่แปะ”