บทที่ 2

Wanna be yours

ตอนที่ 1.1

มองผ่าน

วันต่อมา

มหาวิทยาลัย

ร่างเพรียวระหงในชุดนิสิตขนาดพอดีตัวยังคงสวยเป็นปกติ รูปร่างหน้าตาแบบพิมพ์นิยมส่งผลให้นับดาวเรียกได้ว่าโดดเด่นเป็นที่หมายปองของหนุ่มรุ่นพี่ทุกชั้นปี ก็หากไม่มีนับคลื่นซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความน่ากลัวจนใครต่อใครไม่กล้าจีบคนเป็นน้อง ป่านนี้นับดาวคงมีผู้ชายรุมขายขนมจีบต่อคิวยาวถึงนอกรั้วมหาวิทยาลัย

แต่แม้จะมีใครให้ความสนใจจริง เจ้าเอย ก็ไม่คิดว่าเพื่อนสนิทของเธอจะให้ความสนใจตอบกลับ ขณะที่ใครต่อใครจับสายตามองมาเจ้าตัวก็คล้ายจะมองไม่เห็นใครอื่นนอกจาก ผู้ชายคนเดิม ที่นั่งรวมกลุ่มอยู่กับรุ่นพี่ปีสามห่างออกไปที่ตรงนั้น

“โชคดีเค้กยังไม่หมด ฉันซื้อทันสองชิ้นสุดท้ายพอดี” เสียงหวานพึมพำโดยไม่หันมองคนที่เดินอยู่ข้างกัน กระทั่งแขนเรียวโดนกระตุกดึงให้หยุดเดิน นับดาวถึงเพิ่งหันให้ความสนใจ “แกจะรีบไปไหนรึเปล่า? ฉันขอเอาเค้กไปให้พี่คลื่นก่อนได้ไหม…”

“เอาไปให้พี่คลื่น หรือเอาไปให้ใครกันแน่จ๊ะ?” เจ้าเอยหรี่ตามองอย่างรู้ทัน ใช่ว่าเอยไม่รู้เสียเมื่อไรว่าเพื่อนสนิทคนสวย มีใจแอบชอบใคร

“ก็ใช่” ฝ่ายโดนจับไต๋ได้ก็จำใจต้องยอมรับโดยไม่สามารถปฏิเสธคำ “จะเอาไปให้พี่เปอร์ด้วยไง”

“ได้ข่าวว่าอาทิตย์ก่อนมีคนแอบนอนร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะพี่เขาตามจีบคนอื่นอยู่เลย”

“ชู่ว! อย่าเสียงดังสิ” นับดาวถึงกับทำตาโตรีบตะครุบปิดปากเจ้าเอยทันที นี่มันที่สาธารณะ เพื่อนตัวดีพูดเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ออกมาได้ยังไง

“ใจเย็นค่าแม่กระต่ายตื่นตูม ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราพูดเรื่องอะไร” เจ้าเอยส่ายหน้าไปมาอย่างหน่ายใจ ก่อนจะพยักพเยิดไปยังทิศทางซึ่งทั้งคู่กำลังสาวเท้าเดินไป “มีพี่ชายแกอยู่กลุ่มเดียวกันแบบนั้น ต่อให้เดินไปหาสามเวลาหลังอาหารก็ไม่มีใครรู้เลยจริง ๆ”

“บ้า ใครจะทำแบบนั้น” ฝ่ายโดนถากถางถึงกับผิวแก้มปลั่งแดง นับดาวเดินไปหาพี่ชายบ่อยครั้งก็จริง แต่ใช่ว่าจะโอเวอร์แบบที่เพื่อนว่าสักหน่อย

“คนบ้าแถวนี้ไง” เจ้าเอยเห็นต่าง ก็ไม่ใช่เธอหรือไงที่ต้องรับหน้าที่เดินมาเป็นเพื่อนทุกวี่ทุกวัน “เอาเถอะแกจะทำอะไรก็ทำ แต่ขอร้องว่าอย่าร้องไห้ที่พี่เขาจีบคนอื่นได้ไหม? ควรชินได้แล้วนะดาว พี่เปอร์เจ้าชู้จะตาย”

“อือ” คนตัวเล็กกว่าผงกศีรษะรับ แต่ไม่ยอมสบตา

คำที่เจ้าเอยว่ารุนแรงต่อความรู้สึกก็จริง แต่นั่นล้วนเป็นข้อเท็จจริงทั้งสิ้น คงเป็นนับดาวที่ไม่เข็ดหลาบจดจำสักที และเพราะสายตากดดันของเพื่อนยังคงมอง เธอจึงต้องขยายความการกระทำเพิ่มเติม

“ฉันก็แค่อยากเจอ ไม่ได้คาดหวังอะไรสักหน่อย”

“เอาเถอะ” เพราะเห็นว่ามีคนหน้าเสีย เจ้าเอยจึงลูบแผ่นหลังบอบบางอย่างปลอบใจ “ตามใจแกแล้วกัน ฉันแค่เป็นห่วง”

“รู้น่า” ฝ่ายโดนปลอบยิ้มขึ้นได้ก็จังหวะนี้ ก่อนต้องเป็นฝ่ายเดินตามการจูงนำของคนซึ่งเมื่อครู่เพิ่งจะเอ่ยขัดคอ

แม้จะมีเพื่อนน้อย แต่นับดาวก็รู้สึกโชคดีที่เพื่อนเพียงคนเดียวของเธอคือเจ้าเอยที่มีนิสัยต่างกันอย่างสุดขั้ว ขณะที่เธอเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ต้องการเป็นเป้าสนใจของใคร แต่อีกฝ่ายเป็นคนมีความมั่นใจในตัวเองสูง และข้อดีข้อนี้เองที่ทำให้คนขี้อายต้องพกความมั่นใจส่วนตัวซึ่งก็คือเพื่อนสนิทไปไหนมาไหนด้วยเสมอ

เมื่อเดินถึงโต๊ะม้าหินอ่อนที่รุ่นพี่ปีสามนั่งรวมกลุ่มด้วยกัน คนซึ่งเป็นฝ่ายยิ้มกว้างเอ่ยคำทักทายอย่างเป็นธรรมชาติก็คือเจ้าเอย