บทที่ 11

Wanna be yours

ตอนที่ 5.2

พี่ดูแลเอง

“แต่น้องมึงสวย สเปกมึงจัด ๆ” คีนยังคงแหย่เล่น ทว่าก็ได้รับการตอบกลับด้วยหางตาเย็นชา “อะ ๆ มึงไม่คิดก็ได้ แต่ผู้ชายคนอื่นอะไม่แน่” ว่าพลางคีนก็พยักพเยิดให้ทุกคนได้เห็นภาพเดียวกัน เมื่อมีผู้ชายเริ่มเดินป้วนเปี้ยนเข้าหาหญิงสาว “ควรไปจัดการสักหน่อยไหม?”

“เพื่อนเขารึเปล่า?” ข้อคิดเห็นดังมาจากธาราที่ก็กำลังกอดอกมองไปยังทิศทางเดียวกัน มีสิบทิศผงกศีรษะเห็นด้วยอยู่ที่ข้าง ๆ

“กูก็ว่าแค่เพื่อน น้องยังยิ้มได้คงไม่มีอะไร”

“แล้วไอ้ตัวนู้นอะ?” คีนพยักพเยิดไปยังอีกทางดึงทุกคู่สายตาให้หันมองตาม “สองตัวที่ยืนอยู่มุมนู้น กูว่าไม่น่าใช่เพื่อน”

“กูก็ว่างั้น”

“อืม ไม่น่าใช่”

ในระหว่างบทสนทนาของผู้ปกครองหนึ่งสองสามซึ่งกำลังนั่งสังเกตการณ์ไปดื่มไป มีเพียงฮาร์เปอร์คนเดียวที่ไม่ออกความเห็น

แม้ไม่ออกความเห็น แต่เขาก็นึกรำคาญเหลือเกินกับการนั่งพูดไปเรื่อยของเพื่อนทุกตัว ไม่ว่าจะเป็นการชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปเรื่อยของคีน หรืออารมณ์เฉื่อยชาของธารา กระทั่งการนั่งกระดิกเท้ารอฟังของสิบทิศ ล้วนแล้วแต่น่ารำคาญในสายตาเขาทั้งสิ้น

ฮาร์เปอร์นึกถึงนับคลื่นก็ตอนนี้ หากมันอยู่เขาคงไม่ต้องมานั่งตบตีกับตัวเองในใจ แต่ติดตรงที่เจ้าตัวไม่อยู่จะทำห่าอะไรก็ประดักประเดิดไปเสียหมด

ดวงตาคมกริบวาบฉายด้วยอารมณ์รำคาญใจกับตำแหน่งซึ่งสายตาจับมอง ขนาดมองจากระยะไกลน้องสาวของเพื่อนสนิทยังโดดเด่นด้วยหน้าตาผิวพรรณยิ่งกว่าใครในรอบบริเวณ ไหนจะหุ่นเพรียวบางทว่าอุดมด้วยเนื้ออวบอัดในบางสัดส่วน

แม้ไม่คิดออกความเห็น แต่ฮาร์เปอร์ไม่ปฏิเสธว่าน้องสาวของนับคลื่นสวยสะพรั่งบาดอารมณ์ชายจริง ๆ เขายอมรับว่าเป็นห่วง แต่ก็แค่เป็นห่วงตามประสาพี่ชายนอกไส้ที่สนิทสนมกับเจ้าตัว

และเมื่อเวลาเดินหน้าผ่านไปก็เห็นได้ชัด…

เห็นได้ชัดว่าจากจะพักมาแดกเหล้าสักวัน เขาก็เป็นอันไม่ได้แดกเลยสักวัน อืม เวรจริง ๆ

สองชั่วโมงต่อมา

หลังจากนั่งนิ่งในอิริยาบถเดิมอยู่นานจนตะคริวแทบกิน ร่างโปร่งกำยำก็ขยับตัวเป็นหนแรกด้วยการยกข้อมือขึ้นดูเวลา ก่อนได้ข้อสรุปว่าถึงเวลาที่คนบางคนควรพอได้แล้วจริง ๆ

ดวงตาคมกริบจ้องนิ่งกลับไปที่ตำแหน่งเดิม พร้อมกันเหล้าซึ่งรินทิ้งไว้นานก็ถูกคว้าขึ้นดื่มจนหมด ฮาร์เปอร์หยัดกายขึ้นคว้ากุญแจรถกับสมาร์ตโฟนผละจากที่นั่งในทันที คงไม่มีเวลาไหนทางสะดวกเท่าตอนนี้อีกแล้ว ตอนที่เพื่อนทุกตัวออกไปสูบบุหรี่ที่ด้านนอก

อันที่จริงฮาร์เปอร์สามารถบอกทุกคนตามตรงในความบริสุทธิ์ใจ ทว่าจากบทสนทนาเมื่อสองชั่วโมงก่อนเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนเดียวที่เป็นห่วงนับดาวมากเกินพอดี และเพราะนึกรำคาญหากจะต้องแจกแจงมุมมองส่วนตัว สุดท้ายจึงตัดสินใจฉายเดี่ยวโดยไม่ต้องทนฟังเสียงนกเสียงกาให้รำคาญใจ

“ดาว”

“หืม?”

เพียงเดินถึงโต๊ะของหญิงสาวก็คะเนได้ในทันทีว่าที่เขาคิดนั้นผิดไปหลายส่วน อาจเพราะเห็นเพียงด้านหลังของเจ้าตัวจากระยะไกลจึงไม่รู้ถึงระดับความมึนเมา ทว่าจากนัยน์ตาใสซึ่งเปิดปรือเพียงเล็กน้อยในขณะนี้ บ่งชัดว่านับดาวตกอยู่ในสภาวะเตรียมคอพับหลับลงในวินาทีใดวินาทีหนึ่งอย่างแน่นอน

ฮาร์เปอร์เลื่อนขมวดหัวคิ้วเข้าหากันอดไม่ได้ที่จะกดสายตามองอย่างตำหนิ “พอ”ประกอบคำสั่งก็คว้าแก้วจากมือเจ้าของ

จังหวะนี้เองที่เพื่อนสนิทของน้องหันมาเห็นเขาพอดี

“อ้าวพี่เปอร์”

“ดาวต้องกลับแล้ว” เสียงเรียบตอบกลับคนหนึ่ง ทว่าสายตาดุ ๆ ยังคงกดมองใบหน้าคุ้นเคย “พี่จะพากลับ”

“พี่มาจากไหน?” นับดาวที่สติสตางค์เริ่มไม่ครบร้อยจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ขมวดคิ้วงุนงง “ดาวออกมาเที่ยวกับเพื่อน”

“เห็นแล้ว” ฮาร์เปอร์ก็เห็นอยู่ ตาเขาแทบค้างแข็งนานกว่าสองชั่วโมงจะไม่เห็นได้อย่างไร “เที่ยวพอแล้วก็กลับ”

ทว่าคนตัวเล็กก็ยังคงนิ่งงัน งุนงงทั้งจากสติที่ลดเหลือน้อยลง รวมถึงคำสั่งโดยไร้เหตุผลของเพื่อนพี่ชาย แต่แล้วเสียงแผ่วกระซิบก็ตะกุกตะกักลนลานอย่างคนมีความผิด

“พะ… พี่คลื่นมาเหรอ?”

“ไอ้คลื่นไม่ได้มา” ฮาร์เปอร์ตอบเสียงเรียบ ก่อนจะใช้มุกเดียวกันกับที่หญิงสาวเคยใช้กับเขายกขึ้นขู่ “แต่ถ้าเธอไม่กลับ พี่จะโทรบอกมัน”

“…” คนฟังใช้เวลาประมวลผลนานกว่าอึดใจ โดยระหว่างนี้ก็มีเจ้าเอยพยายามช่วยพูดให้อีกแรง

“เดี๋ยวเอยไปส่งเองก็ได้นะ เอยไม่เมา”

“พี่ดูแลเอง” ร่างสูงยังคงตีหน้านิ่ง พร้อมกันก็คว้าเข้าที่ข้อมือของคนเป็นน้อง เอ่ยสำทับย้ำในคำเดิมเพื่อข่มขู่ให้เกรงกลัว “ถ้าไม่กลับ คืนนี้พี่เธอได้รู้แน่”

“แต่พี่เปอร์…”

“ดาวห้ามดื้อกับพี่”

ท่ามกลางกระหึ่มจังหวะเสียงเพลง รวมถึงเสียงจอแจของผู้คนผสานกับเสียงของดีเจ บทสนทนาระหว่างคนทั้งคู่ดำเนินไปโดยมีเพื่อนร่วมโต๊ะของหญิงสาวจับสายตามอง ความงุนงงฉายชัดผ่านสีหน้าของทุกคน นาทีนี้รุ่นพี่สุดหล่อที่ขึ้นชื่อเรื่องความฮอตในหมู่รุ่นน้องผู้หญิงราวกับต้องการกินหัวใครสักคนก็ไม่ปาน