บทที่ 6

Wanna be yours

ตอนที่ 3.1

เสนอตัวอีกครั้ง

หลายวันต่อมา

STUDIO M

นับดาวแทบไม่เจอหน้าฮาร์เปอร์เลยหลังจากเหตุการณ์ในโรงภาพยนตร์เมื่อคราวก่อน และคิดว่าอาจไม่ได้เจอไปอีกหลายวันหากเธอไม่ขอติดสอยห้อยตามนับคลื่นมาที่ สตูดิโอ

สตูดิโอถ่ายภาพขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไปนักตั้งอยู่ในระหว่างอาคารพาณิชย์สี่ชั้นทอดยาวตามแนวทางเดินติดกับถนนในซอยละแวกไม่ไกลจากตัวมหาวิทยาลัยโดยมีลานจอดรถสำหรับลูกค้าที่ด้านหลัง

หลังจากกลุ่มเพื่อนรวมถึงพี่ชายของนับดาวได้เปิดรับคิวงานถ่ายภาพ หนึ่งในสมาชิกร่วมหุ้นก็มักจะต้องแวะเวียนมานอนเฝ้าที่นี่เสมอเพราะไม่ได้เปิดทำการตลอดเวลา จะเปิดเฉพาะวันที่มีนัดหมายกับลูกค้าเท่านั้น ทว่าระยะหลังก็ได้ฮาร์เปอร์ที่แทบจะย้ายสำมะโนครัวมานอนที่นี่เป็นฝ่ายรับผิดชอบหน้าที่นี้แทนทุกคน

นอกจากห้องย่อยที่ใช้สำหรับถ่ายภาพหลากหลายประเภทก็ยังมีห้องส่วนกลางที่บริเวณชั้นล่างสุด รวมถึงมีห้องพักผ่อนอยู่ที่ด้านบนชั้นดาดฟ้าอาคารด้วยอีกห้อง และห้องหลังนี้เองที่ฮาร์เปอร์ใช้สำหรับหลับนอนในเวลากลางคืน

“ไงไอ้เปอร์” ร่างสูงของนับคลื่นเป็นคนแรกที่เดินเข้าสตูดิโอจากทางด้านหลัง ตามด้วยน้องสาวซึ่งกอดโน้ตบุ๊กแนบอยู่กับอกตามเข้ามาอีกคน

“หวัดดีพี่เปอร์” คนตัวเล็กในชุดเสื้อยืดกับกระโปรงยีนตัวสั้นเอ่ยทักทาย ริมฝีปากอวบอิ่มผุดยิ้มหวานให้กับคนที่ไม่ได้เจอมานานหลายวัน

“ไง” ร่างเหยียดยาวซึ่งทอดกายนอนบนโซฟาผงกศีรษะขึ้นมองการมาถึงของผู้มาเยือน ฮาร์เปอร์พยักหน้าให้สองพี่น้องพอเป็นพิธีก่อนตั้งท่าจะนอนต่อ ทว่าก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีคนปาหมอนใส่เขาเต็มแรง

ปั้ก!

“ตื่นมาแดกข้าวก่อนแล้วค่อยนอน”

“เมื่อกี้ดาวกับพี่คลื่นแวะตลาดที่หน้ามอ พี่เปอร์ตื่นมากินก่อนสิ ซื้อของชอบพี่มาเต็มเลยนะ” เจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วรีบวางโน้ตบุ๊กลงบนโต๊ะ กุลีกุจอรับหน้าที่จัดการถุงอาหารทั้งหมดนำไปใส่จานอย่างกระตือรือร้น

ขณะเดียวกันฮาร์เปอร์ก็พยักหน้าส่ง ๆ ยกสองมือขึ้นกวาดลูบใบหน้าท่าทางสะลึมสะลือหนักอย่างคนอดนอน สภาพท่อนบนเปลือยเปล่ารวมถึงเรือนผมดกดำยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ทำเอาคนเพิ่งมาถึงอย่างนับคลื่นส่ายศีรษะไปมา

“มึงได้นอนครั้งสุดท้ายชาติไหน?”

“ชาตินี้” คนอดนอนหัวเราะทั้งมุมปากเผยยิ้มขันกับคำที่ได้ยิน

โชคไม่ดีที่ก่อนหน้านี้ฮาร์เปอร์ดันรับคิวถ่ายภาพเพิ่มจนงานหลังบ้านล้นมือ ไม่ใช่เฉพาะต้องกดชัตเตอร์ถ่ายให้ได้แสงและเงาแบบที่ลูกค้าต้องการ เขายังต้องจัดการไฟล์ภาพเพื่อแต่งการแสดงสีบนจอแสดงผลด้วยอีกอย่าง

ก็หากยังมีลูกมือที่พอจะช่วยแบ่งเบาได้ก็คงดี แต่อย่างที่เห็นว่าไม่มีใครว่างพอจะมาช่วยงาน เพื่อนเขาก็มีเรื่องที่ต้องทำเช่นกัน ไหนจะเรื่องเรียน ไหนจะงานส่วนตัว ไหนจะเรื่องสาว บอกเลยว่าพวกแม่งยุ่งสุด ๆ ยุ่งฉิบหายจริง ๆ

“ไอ้คีนไปไหน?” นับคลื่นตั้งคำถามเมื่อสังเกตเห็นหมวกกันน็อกใบโตวางอยู่บนโต๊ะ เห็นได้ชัดว่าเจ้าของบิ๊กไบค์ราคาแพงน่าจะอยู่แถวนี้ นอกจากฮาร์เปอร์ คีนก็เป็นอีกคนที่ขยันรับงานและเข้าสตูดิโอเป็นประจำ

“ไปตัดผมที่ร้านเฮียซ้ง ไอ้ทิศก็อยู่นั่นด้วย” คนให้คำตอบพยักพเยิดไปทางประตูกระจกซึ่งปิดสนิท ร้านเฮียซ้ง ที่ได้รับการอ้างถึงเป็นร้านให้บริการตัดผม รวมถึงเปิดรับสักลายด้วยในตัว

“หัวแม่งก็โล้น ๆ ไม่รู้จะตัดเหี้ยอะไรนัก”

“เออ” ฮาร์เปอร์หัวเราะ ไม่รู้เพื่อนเขามันจะอยากเล็มอะไรนักผมก็มีอยู่ไม่กี่เส้นแท้ ๆ ทว่าจังหวะเดียวกันนี้เองยิ้มกว้างก็เป็นอันต้องคลายลงจากสีหน้า เมื่อมีคนเดินกลับมาพร้อมจานใส่อาหารในมือ

แม้น้องสาวเพื่อนจะหน้าตาเหมือนเดิม ทั้งเรือนผมที่มวยผมหลุดลุ่ย ทั้งยิ้มหวานแบบที่เจ้าตัวมักจะยิ้มให้เขาเสมอ กระทั่งท่อนบนอวบอัดที่ได้เห็นจนชินตาแม้ใส่เพียงเสื้อยืดธรรมดา แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ฮาร์เปอร์ถึงต้องดึงสติตัวเองหันเหความสนใจไปที่เพื่อนตัวโตแทน

“มึงว่าไงนะ? อะไรเจ๊ฟ้า?”