บทที่ 9

Wanna be yours

ตอนที่ 4.2

ความลับของพี่ชาย

“มีใครมารึเปล่า?”

เสียงตั้งคำถาม พร้อมเสียงฝีเท้าที่เดินย้อนกลับมา ทำเอาฮาร์เปอร์รู้สึกเหงื่อตกเพราะไม่ทันได้คิดถึงเรื่องหน้าสิ่วหน้าขวานประเภทนี้ แม้จะมีเหตุผลสามารถอธิบายการกระทำ แต่เขาไม่ต้องการให้ใครจับได้ ทว่ากังวานเสียงหวานของคนที่ยืนหน้าซีดเผือดในความมืดก็ราวกับจะเป็นเสียงสวรรค์

“พะ… พี่คลื่นเปิดประตูเองรึเปล่า?”

“พี่?”

“พี่ไปเที่ยวมาใช่ไหม? พี่กลับมาปิดประตูไม่สนิทรึเปล่า?”

“พี่ปิดประตูไม่สนิท?”

“มะ… ไม่งั้นมันจะเปิดอยู่ได้ยังไง?”

“ไม่ใช่ว่าเราพาใครมา?”

“จะบ้าเหรอ ดาวจะพาใครมา?”

เสียงสนทนาระหว่างสองพี่น้องมีคนนอกร่วมรับฟังอยู่ด้วยจริงตามข้อสันนิษฐานของคนเป็นพี่

บัดนี้ฮาร์เปอร์เริ่มมองหาที่ซ่อนตัว ด้วยรู้แก่ใจว่านับดาวโกหกไม่เก่ง แถมเจ้าตัวยังเป็นน้องสาวของนับคลื่นอาจโดนต้อนให้จนมุมก็เป็นได้

ร่างสูงตัดสินใจเคลื่อนไหวในความมืดอย่างรวดเร็วพุ่งตัวไปที่ด้านข้างของเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่งซึ่งพอมีที่ว่างหลงเหลือในทันที ฮาร์เปอร์รู้นิสัยของเพื่อนสนิทดี อีกทั้งไม่ต้องการทำให้หญิงสาวมีปัญหาก็ด้วย

“พี่คลื่นจะเข้ามาทำไม…”

“พี่แค่จะดู หลบไป”

“พี่คลื่น…”

“หลบ”

แอ๊ด…

เสียงประตูถูกแง้มเปิด มาพร้อมกับแสงไฟสลัวซึ่งติดสว่าง

นับดาวเม้มริมฝีปาก จำต้องยอมก้าวถอยหลังเพื่อเปิดทางให้พี่ชาย ใบหน้าขาวผ่องซีดเผือดหันมองด้านในห้องขนาดเล็กซึ่งยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อยดี มีแค่ผ้าห่มผืนหนาเท่านั้นที่ผืนผ้าส่วนหนึ่งร่วงหล่นอยู่ที่ซอกระหว่างเตียงและกำแพง

ในความงันเงียบราวกับเป็นช่วงเวลากลั้นลมหายใจ ไม่ใช่เฉพาะในความรู้สึกของหญิงสาว ทว่าบัดนี้ฮาร์เปอร์ก็ชะงักหยุดการเคลื่อนไหว ตลอดทั้งเรือนกายนิ่งสนิทไม่กระโตกกระตากถึงการมีอยู่แม้แต่ขยับเดียว

ขณะเดียวกันนับคลื่นก็ก้าวเข้าสู่ห้องส่วนตัวของน้องสาวเพียงแค่หนึ่งก้าว ดวงตาคมเฉียบกวาดมองเพียงหนึ่งอึดใจก็หลุบตามองร่างผอมเพรียวในชุดนอนตัวบาง นับดาวที่เพิ่งได้สติจึงรีบใช้ข้ออ้างนี้ให้เกิดประโยชน์ทันที

“พี่คลื่นออกไปเลย ดาวแต่งตัวไม่เรียบร้อย” แม้แผ่วเสียงจะมีความตะกุกตะกัก ทว่าดวงหน้าขาวผ่องก็พยายามปั้นหน้าขึงขัง

“อืม” นับคลื่นยอมละสายตาจากน้องก็จริง แต่ก็ยังจ้องสำรวจสภาพความเป็นไปที่ด้านใน

“ถ้าพี่ไม่ออกไปดาวจะโทรฟ้องแม่ จะฟ้องพี่ทรายด้วย” นับดาวจำต้องงัดไม้ตายออกมาใช้ ในครอบครัวมีเพียงเธอเท่านั้นที่ทุกคนประคบประหงมดูแลเป็นอย่างดีตามประสาลูกสาวคนเล็ก “พี่คลื่น”

“อืม” นับคลื่นก็จำต้องยอมเลิกจับผิดในที่สุด ร่างสูงก้าวถอยหลังออกไป ทว่าสายตายังคงส่ายสำรวจกระทั่งวินาทีสุดท้ายที่บานประตูปิดสนิทลง

จากนั้นคนด้านในก็ลนลานกดล็อกลูกบิดในทันที

แกร๊ก!

“ฟู่ว!” ด้านคนซึ่งซ่อนตัวอยู่ก็ถึงกับระบายลมหายใจกะพริบตาระรัวเร็วกับสถานการณ์ที่เพิ่งผ่านเผชิญเช่นเดียวกัน

ฮาร์เปอร์อดจินตนาการไม่ได้ว่าหากไอ้คลื่นเพื่อนรักคิดว่าตัวเขาที่เป็นเพื่อนสนิทกัน แอบกิน กับน้องสาวมันจะเกิดอะไรขึ้น ก็นับว่ายังโชคดีที่ในห้องหับบัดนี้เหลือเพียงการเคลื่อนไหวแผ่วเบาของหญิงสาว ก่อนนาทีถัดมาผ้าห่มผืนหนาจะถูกรวบดึงพ้นจากตัวเขาซึ่งทอดกายนิ่งสนิทอยู่ที่ข้างเตียง

“ไง” เสียงแหบต่ำลอดผ่านลำคอ ริมฝีปากได้รูปเผยยิ้มขบขัน แม้เมื่อครู่มัดกล้ามทั่วทั้งร่างจะเขม็งเกลียวเครียดก็ตามที

“ไม่ตลกนะพี่เปอร์” เสียงแผ่วกระซิบของคนซึ่งนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงสวนกลับ “มะ… ไม่ตลก”

นับดาวรู้สึกผิวแก้มผ่าวร้อนอย่างหนักตอนฉวยคว้าบราเซียร์ลูกไม้สีดำให้พ้นจากใบหน้าของพี่ชายนอกไส้ที่ไม่คิดจะกระดิกตัวเลยสักขยับ เธอถอดบรานอนเป็นปกติ ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ จะมีผู้ชายตัวโตวิ่งเข้ามาในห้องส่วนตัวแบบนี้ และเพราะไม่อยากให้ใครโฟกัสผิดเรื่องเธอจึงเป็นฝ่ายวกกลับเข้าประเด็นที่ยังคาใจ

“สรุปว่าพี่มีเรื่องอะไร?”

“…” ฮาร์เปอร์ไม่ตอบ

ร่างสูงผละออกจากที่ซ่อน ก้าวขายาว ๆ ไปที่บานประตู พร้อมแนบหูฟังความเป็นไปจากทางด้านใน ใบหน้าหล่อเรียบเฉยนานกว่านาทีเพื่อใช้สมาธิจับฟังเสียง เมื่อมั่นใจว่านับคลื่นไปแล้ว ดวงตาคมกริบก็หันมองที่คนตัวเล็กซึ่งยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง