บทที่ 14 เพิ่มฉากสองร้อยฉาก

หลังจากกู้จื่อหานที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับได้เหลือบไปเห็นด้านนอกกระจกรถนั่นแล้ว ได้หันกลับมาพูดด้วยความเคารพว่า :“ผู้นำครับ โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ และผู้เขียนบทมาถึงแล้วครับ”

เขาได้ลงจากรถทันที จากนั้นก็ได้เปิดประตูรถให้

หลงอี้เชินกลับไม่ได้ลงจากรถเลย

โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ และผู้เขียนบทล้วนเป็นชายวัยกลางคนในวัยสี่สิบกว่าทั้งนั้น

ทั้งสามคนต่างเดินตามหลังของลั่วหลิงมาถึงหน้าประตูรถ ได้ชำเลืองมองทั้งสามคนที่อยู่ภายในรถแล้ว ก็มีท่าทีที่เคารพขึ้นมาทันที

ภายในรถนั้นพวกเขารู้จักแต่เพียงกงเฟยโม่ หลงอี้เชินกับหลิงเยียนซีนั้นแทบจะไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสื่อเลยสักนิด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้จักเป็นเรื่องธรรมดา

แต่ว่าเพียงแค่พวกเขามองดูสามคนที่อยู่ในรถนั่น ก็รู้ทันทีว่าใครเป็นหัวหน้าใหญ่

หนึ่งในสี่ของหัวหน้าตระกูลใหญ่ ลูกชายคนโตของนายกเทศมนตรี เป็นบุคคลที่มีอำนาจมากนักไม่ใช่หรือ

โปรดิวเซอร์มองไปที่หลงอี้เชินที่สามารถอธิบายได้เพียงคำเดียวเท่านั้นคือ ‘เย็นชา’ ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และได้เอ่ยปากถามว่า :“ไม่ทราบว่าคุณเรียกพวกเรามามีเรื่องอะไรหรือครับ?”

หลงอี้เชินได้เก็บสายตาที่เย็นชานั้น และไม่แม้แต่จะเหลือบมองไปยังโปรดิวเซอร์เลยสักนิด ริมฝีปากที่บางและเซ็กซี่ของเขาได้พูดอย่างเย็นชาออกมาเพียงสามคำเท่านั้น“เปลี่ยนบทซะ”

“อะไรนะครับ?”

โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ และผู้เขียนบทต่างตกตะลึงกันหมด มองดูหลงอี้เชินราวกับฟังไม่รู้เรื่องเช่นนั้น

โปรดิวเซอร์ถามด้วยความมึนงง :“ขอสอบถามหน่อยครับ ทำไมพวกเราต้องเปลี่ยนบทด้วยหรือครับ?”

“คุณชายสามให้คุณเปลี่ยนคุณก็เปลี่ยนตามก็พอแล้ว จู้จี้จุกจิกอะไรกัน? บทของพวกคุณห่วยแตกเกินไป ง่ายแค่นี้แหละ” กงเฟยโม่เหลือบตาดูโปรดิวเซอร์อย่างเฉื่อยชา แล้วพูดด้วยความเกียจคร้าน

บทห่วยแตกไปหรือ?

โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ และผู้เขียนบททั้งสามคนได้มองไปที่กงเฟยโม่ แล้วมองไปที่หลงอี้เชินอีกครั้ง

ผู้กำกับกลับพูดด้วยน้ำเสียงที่เอาอกเอาใจว่า :“ละครเรื่องนี้ได้ถ่ายทำไปหลายสิบตอนแล้วนะครับ หากเปลี่ยนบทเอาตอนนี้……”

“มีปัญหาอย่างนั้นหรือครับ?” หลงอี้เชินได้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาที่เย็นชาและเฉียบคมเหมือนเหยี่ยวนั้นได้มองไปที่ผู้กำกับ

ทันทีที่ผู้กำกับเห็นแววตาที่ทำให้คนรู้สึกสะพรึงกลัวของเขานั้น เขากลัวจนใจสั่นไปหมด และรีบก้มศีรษะลงทันที คำพูดที่ต่อจากนั้นก็ไม่กล้าพูดต่ออีกเลย

มีปัญหาไหมอย่างนั้นหรือ? เขาจะกล้าพูดว่ามีได้อย่างไรล่ะ?