บทที่ 5 คุณช่วยฉันไว้

เห็นดังนั้น ถังเฉียวหว่านก็หันไปข้างๆ หลบชายวัยกลางคน แล้วหันหลังวิ่งไปทางห้องโถงใหญ่ของบาร์ทันที

เธอจะโดนชายแก่น่าสะอิดสะเอียนคนนั้นจับตัวไม่ได้เด็ดขาด

จางเชียนนั่น เธอจะไม่ปล่อยเขาไป

ชายวัยกลางคนเห็นถังเฉียวหว่านวิ่งหนีไปแล้ว ก็ตามไปทันที “สาวน้อย เธออย่าวิ่งสิ มาให้อาจุ๊บเร็ว”

เพราะวิ่งรีบเร่งเกินไป เพิ่งวิ่งเข้ามาในห้องโถงบาร์ ถังเฉียวหว่านก็ชนคนอีกครั้ง

คราวนี้ เธอชนเข้าไปในอ้อมกอดอีกฝ่ายโดยตรง

หน้าอกอีกฝ่ายแข็งแกร่งแน่นหนา เธอที่โดนชนจนเจ็บแทบน้ำตาไหล

ถ้าเธอไม่เห็นว่าสิ่งที่ชนคือหน้าอก เธอสงสัยจริงๆ ว่าสิ่งที่เธอชนคือก้อนหิน

เงยหน้าขึ้นมา เธอสบตาสีดำอันคุ้นเคยคู่หนึ่ง “คุณนี่เอง……ช่วย……ช่วยฉันหน่อย อย่าให้ฉันโดนไอ้ชายแก่นั่นจับตัวได้”

คนที่เธอชนคือหลงอี้เชิน ชายคนนั้นที่บังเอิญเจอที่โรงแรมเมื่อสามวันก่อน

เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงขอความช่วยเหลือหลงอี้เชิน บางทีอาจจะเพราะสามวันก่อนเขาเคยช่วยเธอไว้ จิตใต้สำนึกเธอเลยรู้สึกว่าเขาปลอดภัย

ตอนนี้คงเป็นเพราะร่างกายเธอผิดปกติมาก ถ้าถูกไอ้ชายแก่นั่นจับตัวได้ ผลที่ตามมาเธอไม่สามารถยอมรับได้

หลงอี้เชินผลุบตาลง เห็นคนตัวเล็กที่ชนเข้าหาอ้อมกอดกะทันหัน นัยน์ตาลุ่มลึกฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นก็ยกสายตาเย็นชาน่ากลัวไปทางไอ้ชายแก่ที่เธอพูดถึง ก็เห็นชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยคนหนึ่งไล่ตามมาจริงๆ

“คุณไปแอบดูเขามาเหรอ?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ฟังไม่ออกว่าพอใจหรือโกรธดังขึ้นข้างหู ถังเฉียวหว่านกำลังจะตอบว่าเปล่า เสียงไพเราะของหลงอี้เชินก็ดังเข้าหูเธออีกครั้ง

“ไม่งั้นเขาจะไล่ตามคุณมาทำไม?”