บทที่ 6 ประธานทนไหวไหม

แต่ผู้กุมอำนาจของตระกูลใหญ่ทั้งสี่เขาเคยเห็นหมดแล้ว มีแค่ประธาน LYC ฟิล์มคนนั้นที่เป็นบุคคลลึกลับ จนถึงตอนนี้เขายังไม่เคยเห็นมาก่อน

กล่าวได้ว่าคนทั้งเมืองยู่จิ่งไม่ทราบว่าประธานผู้ก่อตั้ง LYC ฟิล์ม คือใคร ยิ่งไม่รู้ว่าประธานคนนั้นคือชายหรือหญิง เป็นวัยรุ่นหรือคนแก่

หรือคนตรงหน้าคือประธาน LYC ฟิล์ม?

ใช้ชีวิตในวงการบันเทิงมาเกินครึ่งชีวิต ประธานอิงฮาวไม่ใช่คนที่ไม่มีวิสัยทัศน์อยู่แล้ว

ประธาน LYC ฟิล์มคือคนที่ยืนบนยอดพีระมิด เป็นบุคคลสำคัญระดับสูง แน่นอนว่ามีบุคลิกที่ไม่ธรรมดา

พอเขาเห็นบุคลิกของหลงอี้เชินก็รู้สึกว่าเขาสอดคล้องกับบุคลิกของบุคคลสำคัญระดับสูงคนนั้น

และไม่สนว่าเขาจะเป็นประธาน LYC ฟิล์มหรือไม่ เขาตัวคนเดียวหนึ่งต่อสามก็สู้ไม่ไหวแน่

เมื่อตกอยู่ในที่นั่งลำบากก็ต้องถอยออกมา ประธานอิงฮาวเปลี่ยนท่าทีโอหังเมื่อครู่นี้ กลั้นความเจ็บปวดแล้วยิ้มแย้ม โน้มตัวกล่าวขอโทษ “ขอโทษครับที่รบกวน”

สิ้นคำพูด เขาก็มองลั่วหลิงและกู้จื่อหานที่จับไหล่เขาไว้ด้วยใบหน้าเจ็บปวด และเอ่ยวิงวอน “พี่ๆ ทั้งสอง ผมมีตาหามีแววไม่ ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้ว พวกคุณ……พวกคุณปล่อยผมไปได้ไหม?”

“พี่?” ลั่วหลิงยื่นมือลูบหน้าหล่อของตัวเอง หรี่ตาทันทีแล้วจับไหล่ประธานอิงฮาวอย่างแรง “เฮ้ๆ เรียกอะไร? ฉันแก่ขนาดนี้เชียวเหรอ?”

พอลั่วหลิงออกแรง ประธานอิงฮาวก็เจ็บจนหน้าผากมีเหงื่อผุด ตะโกนขึ้นมา “โอ๊ย……เจ็บจะตายอยู่แล้ว ขอโทษครับ ผมพูดผิดเอง ไม่ใช่พี่แต่เป็นท่านจอมยุทธ์ ท่านจอมยุทธ์ ไว้ชีวิตด้วยครับ!”

ประธานอิงฮาวพูดถึงตอนจบก็ทำหน้ามุ่ย แทบจะคุกเข่า

คืนนี้เขาซวยจริงๆ ทำไมมาเจอพวกเทพเจ้าโรคห่าที่ยั่วโมโหไม่ได้?

ลั่วหลิงเหลือบมองเขา แล้วปล่อยเขาไป

ประธานอิงฮาวก็หอบไหล่ที่เหมือนจะหลุดออกจากข้อต่อหันหลังวิ่งกลับไป

ลั่วหลิงคือหนึ่งในผู้ช่วยส่วนตัวคนพิเศษของหลงอี้เชิน เขาหันหลังมาเห็นถังเฉียวหว่านที่กอดประธานของเขาแน่น ก็หรี่ตายิ้มเอ่ยเสนอ “ประธาน คุณทนไหวไหม? ต้องเปิดห้องไหมครับ? ผมเห็นว่าคุณคนนี้หน้าแดงแจ๋ หายใจกระหืดกระหอบ ลูบตัวคุณขึ้นๆ ลงๆ ไม่ทราบว่าประธานสนใจไหม?”

ถังเฉียวหว่านที่อยู่ในอ้อมกอดหลงอี้เชินในตอนนี้สติไม่ชัดเจนแล้ว