บทที่ 1 ฉันยังไม่พอใจนะคะ

"อือ…" เสียงครางยาวเล็ดลอดออกมาท่ามกลางความเงียบในห้องนอน ขณะที่เอกชัยเพิ่งปลดปล่อยความต้องการของตัวเองเสร็จสิ้น

"สบายดีจัง" เอกชัยพูดพลางหายใจหอบเล็กน้อย ราวกับเพิ่งปลดภาระหนักออกจากตัว ต่างจากกัลยาที่ไม่ได้รู้สึกถึงจุดสุดยอดเลยแม้แต่นิดเดียว บนใบหน้าของเธอมีแต่ร่องรอยความผิดหวังลึก ๆ

"เสร็จแล้วเหรอคะ ทำไมเร็วจัง ยังไม่ถึงนาทีเลยมั้ง พี่เพิ่งเริ่มเองนะ" กัลยาบ่นพลางถอนหายใจยาว

หลายครั้งแล้วที่เธอบอกเขาตรง ๆ ว่าไม่เคยรู้สึกพึงพอใจเลยเวลาอยู่บนเตียงกับเขา เธอแทบไม่เคยสัมผัสความรู้สึกที่บอกได้ว่าเธอถึงจุดสุดยอดจริง ๆ แต่เอกชัยกลับทำเหมือนเรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ ขอแค่ตัวเองได้ระบายความต้องการก็พอ

"ฉันเหนื่อยนะ เมื่อกี้ฉันพยายามจะอึดแล้ว แต่ดันเสร็จเร็วไปหน่อย" พูดจบ เอกชัยก็ล้มตัวนอนข้างภรรยาอย่างไม่รู้สึกผิดอะไร

สีหน้าหงุดหงิดปนผิดหวังของกัลยาปรากฏชัดเจน ตลอดสองปีที่เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเอกชัย

ตลอดสองปีนั้น เธอไม่เคยรู้จักคำว่า 'ถึงจุดสุดยอด' จากการอยู่กับเขาเลย ความสุขทุกครั้งเกิดขึ้นเพียงฝ่ายเอกชัยเขาไม่เคยทำให้เธอรู้สึกสบายใจหรือผ่อนคลายในเรื่องบนเตียงเลย

เอกชัยแทบไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเธอ เขาคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง ทำให้ชีวิตคู่ตลอดสองปีเริ่มจืดชืดลงเรื่อย ๆ สำหรับกัลยา แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะเธอเป็นคนเลือกผู้ชายคนนี้มาเป็นสามีเอง และตอนนี้ทั้งคู่ก็กำลังอยู่ในช่วงพยายามมีลูกด้วยกัน

ทั้งพ่อแม่ของเอกชัยและของกัลยา ต่างก็กดดันให้ทั้งคู่มีลูกโดยเร็วที่สุด แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่ากัลยาจะตั้งครรภ์เลย

"พี่จะนอนเลยไหมคะ" กัลยาถามสามีที่เพิ่งกลับจากที่ทำงาน แล้วรีบขอให้เธอปรนนิบัติบนเตียง พอเสร็จสมดังใจต้องการ เขาก็นอนเหยียดยาวหลับตาทันที

"อือ ฉันง่วง เธอไปทำข้าวเย็นเถอะ ถ้าเสร็จแล้วค่อยมาปลุกฉัน"

กัลยาถอนหายใจเบา ๆ ลุกจากเตียง แล้วค่อย ๆ ใส่เสื้อผ้าทีละชิ้น

สายตาเธอมองไปทางเอกชัยที่หลับสนิทอย่างรวดเร็ว ทั้งที่เมื่อครู่นี้ศีรษะเขาเพิ่งจะแตะหมอนเท่านั้น

ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีคำพูดหวาน ๆ ใด ๆ ทำให้กัลยารู้สึกเหมือนไม่ได้รับความรักเลย

"ไปล้างตัวก่อนสิคะพี่ ทำไมถึงนอนเลยล่ะ"

"อือ…" เขาตอบรับในลำคออย่างไม่ใส่ใจนัก

พอแต่งตัวเสร็จ กัลยาก็เดินไปที่ประตูและเปิดออกไปด้านนอก ส่วนเอกชัยก็จมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราไปเรียบร้อย

เท้าของกัลยาหยุดลง เมื่อเห็นแม่สามียืนอยู่ตรงหน้าประตูครัว ผู้หญิงวัยกลางคนมองหน้าลูกสะใภ้ที่ดูอ่อนแรงด้วยสายตาเป็นห่วง

"เราเป็นอะไรไป กัลยา"

"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย" กัลยาตอบเสียงเบา ก่อนจะเดินไปทางตู้เย็น

ดาราเดินตามเข้ามาในครัว ช่วยหยิบจับวัตถุดิบเตรียมทำอาหารเย็นไปด้วย

ตั้งแต่เมื่อวาน ผู้หญิงวัยกลางคนคนนี้ก็มาค้างที่บ้านเช่าขนาดสองห้องนอนของทั้งคู่

บ้านหลังนี้พวกเขาเพิ่งย้ายมาอยู่ได้สองเดือน อยู่ในโครงการหมู่บ้านชื่อเมลาติ เอกชัยตั้งใจว่าจะผ่อนซื้อบ้านหลังนี้เพื่อจะได้ไม่ต้องเสียค่าเช่าอีกต่อไป

"เอกชัยไปไหนล่ะ กัลยา" ดาราถาม

"พี่เอกชัยนอนแล้วค่ะ บอกว่าเหนื่อย" กัลยาตอบขณะยกผักและปลาออกจากตู้เย็นแบบสองประตู ก่อนจะวางไว้ใกล้อ่างล้างจานเพื่อล้างทำความสะอาด

"เราไปปรึกษาหมอสูติฯ มาอีกหรือยัง" ดาราถามต่อ

"ไปมาแล้วค่ะ หมอบอกว่าฉันกับพี่เอกชัยต้องกินวิตามินบำรุงให้สม่ำเสมอ ฉันได้ใบสั่งยาเรียบร้อยแล้ว หวังว่าคราวนี้เดือนหน้าจะมีข่าวดีสักที"

"อามีน" ดาราพึมพำรับ "นอกจากไปหาหมอแล้ว เราลองไปหาหมอตำแย หรือหมอดูแล้วดูเรื่องลูกก็ดีนะ เผื่อจะช่วยให้เรามีลูกเร็วขึ้น"

"ฉันลองมาหลายอย่างแล้วค่ะ แต่ถ้ายังไม่ถึงเวลาก็คงบังคับไม่ได้ ถ้าโชคยังไม่มาถึง ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี"

"ถ้าอย่างนั้น ลองไปหาหมอคนอื่นดูก็ดีนะ อย่างเช่นหมอชยุตม์ ลูกพี่ลูกน้องของเอกชัย เขาเป็นหมอสูติฯ ที่คนรู้จักเยอะ เผื่อเขาจะช่วยหาวิธีที่เหมาะกับเราได้"

กัลยาเงียบไป ที่จริงเธอและเอกชัยก็ลองเปลี่ยนหมอมาหลายคนแล้ว แต่ผลก็ยังเหมือนเดิม หลายคนแนะนำให้ทั้งคู่ตรวจเรื่องสุขภาพการเจริญพันธุ์ของทั้งสองฝ่าย แต่เอกชัยมักจะปฏิเสธและยืนยันว่าตัวเองแข็งแรงดี

ในขณะที่ทั้งสองใช้เวลาร่วมกันบนเตียง กัลยากลับไม่เคยรู้สึกอิ่มเอม แถมทุกอย่างก็มักจบลงอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงสามนาทีก็จบทุกอย่าง