บทที่ 2 ไปเยี่ยมคลินิกคุณหมอ

เช้าวันนั้น กัลยาและเอกชัยกำลังเตรียมตัวไปเยี่ยมคลินิกของหมอที่ดาราแนะนำ

ดารากลับไปยังบ้านของเธอที่โบกอร์ตั้งแต่เช้ามืด ก่อนกลับบ้าน เธอโทรแจ้งชยุตม์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเอกชัยและกัลยาอยากไปที่นั่น

"ถ้าหมอแนะนำให้เราตรวจสุขภาพระบบสืบพันธุ์อีกครั้ง เป็นไงพี่? คราวนี้พี่จะยอมไหม?" กัลยาถามสามีที่กำลังใส่รองเท้า

เอกชัยเหลือบมองด้วยความดูถูก "เธอก็ตรวจหลายครั้งแล้ว หมอก็บอกว่าสุขภาพปกติดีไม่ใช่เหรอ? งั้นก็พอแล้ว ไม่ต้องตรวจอีกแล้ว เห็นชัดอยู่แล้วว่าทั้งฉันและเธอไม่มีปัญหาอะไร แค่ยังไม่มีลูกเท่านั้นเอง"

กัลยาพยักหน้าช้า ๆ "ค่ะพี่" หลังจากนั้น เธอก็ไม่พูดอะไรอีก เมื่อได้ยินคำตอบห้วนสั้นของสามี

ทั้งสองเดินออกจากบ้านตรงไปยังโรงรถ ก่อนจะขึ้นรถโตโยต้าอแวนซ่าของบริษัทที่เอกชัยทำงานอยู่ รถราชการที่เอกชัยได้มาหลังจากทำงานที่นั่นครบห้าปี

"พอไปถึงที่นั่น อย่าพูดอะไรแปลก ๆ กับหมอ เธอแค่ปรึกษาเท่านั้น" เอกชัยเตือนเอกชัยเตือน พลางคาดเข็มขัดนิรภัย แล้วขับรถออกจากโรงรถที่ไม่มีรั้วบ้านของเขา

กัลยาเพียงเงียบ มองออกไปนอกหน้าต่างรถพร้อมถอนหายใจยาว

เธอไม่อยากเถียงกับสามีที่ต้องการเอาชนะเพียงฝ่ายเดียว ตลอดสองปีของชีวิตแต่งงาน เอกชัยแทบไม่เคยรับฟังสิ่งที่เธอพูดเลย

พวกเขาแต่งงานไม่ใช่เพราะถูกบังคับ แต่เพราะรักกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป ท่าทีของเอกชัยที่มีต่อเธอก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป กลายเป็นเย็นชาและน่ารำคาญมากขึ้นทุกวัน

ระหว่างทาง รถที่พวกเขานั่งติดอยู่ท่ามกลางการจราจรที่แน่นขนัด รถคันหน้าขยับไม่ได้เลย ทำให้เอกชัยเริ่มหงุดหงิด

"รถติดจังเลยพี่ มีทางอื่นไหมคะ?" กัลยาถามสามีที่กำลังโกรธ

"เธออยากเดินเหรอ? ก็เห็นอยู่ว่ารถเราอยู่กลางแถว ฉันจะหาทางอื่นได้ยังไง" เอกชัยตอบห้วน ๆ

กัลยาถอนหายใจอีกครั้ง ความอึดอัดแน่นอยู่ในอก เธอเลือกจะเงียบ เพราะรู้ดีว่าถ้าพูดต่อไป เอกชัยจะยิ่งอารมณ์เสีย

เธอเอื้อมมือเปิดกระจกหน้าต่าง ให้อากาศจากภายนอกพัดเข้ามา เพราะแอร์ในรถเสียมานานแล้ว เอกชัยไม่เคยคิดจะซ่อมแอร์รถนั้น ด้วยเหตุผลว่าทุกอย่างเป็นเรื่องของบริษัท

"ชิ!" เอกชัยทำเสียงจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด พลางจ้องถนนที่เต็มไปด้วยรถติดยาวเหยียด "นี่กี่โมงแล้ว ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันไปทำงานดีกว่า ทำไมแม่ไม่นัดหมอวันหยุดบ้าง"

กัลยาเหลือบมองสามี แต่ก็ไม่ได้ตอบกลับ เธอไม่อยากพูดสิ่งใดที่จะทำให้เขาโมโหมากขึ้น ทุกอย่างที่เธอทำมักจะผิดเสมอในสายตาของเอกชัย

"เธอสั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้าง แล้วนั่งไปก่อนก็ได้ ให้ฉันตามไปทีหลังตอนรถหายติดแล้ว" เอกชัยพูดหาทางออก

กัลยาพยักหน้า เธอหยิบโทรศัพท์แล้วติดต่อมอเตอร์ไซค์รับจ้างออนไลน์ ตาของเธอสังเกตถนนขณะนี้ที่ไม่ไกลจากไฟแดง

หลังจากส่งตำแหน่งแล้ว เธอก็รอให้คนขับมาถึง

"เสร็จแล้วเหรอ?" เอกชัยถามห้วน ๆ

"เสร็จแล้วค่ะพี่ เดี๋ยวก็มา"

"ก็ดีแล้ว รอไปก่อน"

"แต่พี่จะตามมาทีหลังใช่ไหมคะ?"

"ใช่"

ไม่นานนัก มอเตอร์ไซค์รับจ้างที่สั่งมาก็มาถึง กัลยาปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะหันไปลาสามี

"ฉันไปที่นั่นก่อนนะพี่" เธอพูดแล้วจูบหลังมือสามี

"อืม รอฉันที่นั่น"