บทที่ 3 รักครั้งแรก

"เชิญนั่งครับ" หมอที่ยืนหันหลังอยู่ก่อนหน้านี้หมุนตัวกลับมา ก่อนชี้ไปยังเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะ

กัลยาพยักหน้า เธอเดินช้า ๆ พลางก้มศีรษะเล็กน้อย รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเพราะปกติเธอจะปรึกษากับหมอผู้หญิง ไม่ใช่หมอผู้ชาย

"กรุณาอธิบายอาการของคุณหน่อยครับ คุณกัลยา" หมอหนุ่มหล่อกล่าว พลางมองคนไข้ตรงหน้าแล้วนั่งลง

กัลยาจึงเงยหน้ามองหมอคนนั้น เธอคิดว่าก็แค่มาปรึกษา ถ้าตั้งครรภ์แล้ว เธอค่อยไปคลอดกับหมอตำแยผู้หญิงก็ได้

"ฉันอยากปรึกษาเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ค่ะ หมอ" กัลยาตอบ พร้อมมองใบหน้าของชายตรงหน้า ดวงตากลมโตของกัลยาเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

หมอคนนั้นยิ้มอย่างเป็นมิตร "คุณยังไม่ตั้งครรภ์นะครับ คุณกัลยา"

"พี่ชยุตม์" กัลยาแทบไม่อยากเชื่อว่าโลกจะเล็กขนาดนี้ ปรากฏว่าหมอชื่อชยุตม์คือรุ่นพี่สมัยเรียนมัธยมปลายของเธอ แต่น่าเสียดายที่กัลยาไม่ได้เรียนต่อในระดับที่สูงขึ้น

ยิ้มของชยุตม์กว้างขึ้นเล็กน้อย "ใช่ ฉันคือชยุตม์ รุ่นพี่ของเธอสมัยก่อน ที่แท้เธอก็แต่งงานกับเอกชัย ลูกพี่ลูกน้องของฉัน โลกมันแคบจริง ๆ"

สีแดงระเรื่อขึ้นบนแก้มทั้งสองข้างของกัลยา ตอนนั้นเธอเคยแอบชอบชยุตม์ตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย และดูเหมือนว่าชยุตม์ก็ชอบเธอเช่นกัน อย่างไรก็ตาม หลังจากเรียนจบชยุตม์ก็ไปศึกษาต่อต่างประเทศ

พ่อแม่ของชยุตม์ค่อนข้างมีฐานะร่ำรวย ไม่เหมือนพ่อแม่ของเอกชัย แม้ว่าพ่อแม่ของเธอจะสามารถส่งเสียให้เรียนต่อได้ แต่กัลยากลับเลือกทำงานและแต่งงานกับเอกชัย

"ใช่ ฉันแต่งงานกับพี่เอกชัย ฉันไม่รู้เลยว่าเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่" กัลยาพยักหน้าและก้มศีรษะอีกครั้ง

"โลกแคบจริง ๆ ใครจะคิดว่าเราจะได้เจอกันในฐานะคนไข้กับหมอแบบนี้ ในขณะที่สมัยก่อน แค่จะพูดกับเธอ...ฉันก็ยังไม่กล้า"

กัลยายิ้มมุมปาก เธอจำได้ดี ตอนวันวาเลนไทน์ ชยุตม์เคยอยากให้ช็อกโกแลตเธอ แต่สุดท้ายก็ให้เพื่อนเอามาให้แทน

"ใช่ ฉันคิดว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว เพราะพี่ไปเรียนต่อต่างประเทศนี่นา"

"โชคชะตาพาเราให้มาพบกัน" ชยุตม์พึมพำพลางเปิดสมุดบันทึกบนโต๊ะ

กัลยาแอบมองชายหนุ่มตรงหน้าโดยไม่กระพริบตา ต้องยอมรับว่า แม้จะไม่ได้เจอกันนาน แต่ชยุตม์ยังดูหล่อเหมือนเดิม

แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากชายหนุ่มที่เคยโด่งดังในโรงเรียนสมัยก่อน ใบหน้า รอยยิ้ม และสายตาของเขายังเหมือนเดิม

สิ่งเดียวที่อาจเปลี่ยนไปคือความรู้สึกที่เขามีต่อกัลยา คงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะยังเก็บความรู้สึกเดิมไว้ หลังจากไม่ได้พบกันมาหลายปี

"เธอแต่งงานกับเอกชัยมานานแค่ไหนแล้ว?" ชยุตม์ถาม น้ำเสียงเริ่มจริงจังขึ้น บทสนทนาเริ่มเข้าสู่บทบาทของหมอกับคนไข้แล้ว

"สองปีแล้ว ประมาณนั้น" กัลยาตอบ "อืม ฉันควรเรียกพี่ว่าอะไรดีคะ เรียกหมอดีไหม"

ชยุตม์ยิ้มหวาน "เรียกพี่ก็ไม่เป็นไร เราก็เป็นครอบครัวกันแล้ว เธอแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน ก็เหมือนเรากลายเป็นญาติกันแล้ว"

กัลยาพยักหน้า "ใช่ค่ะ พี่ ฉันกับพี่เอกชัยแต่งงานกันสองปีแล้ว แต่เรายังไม่มีลูก"

"เอกชัยเรื่องบนเตียงเป็นยังไงบ้าง?" ชยุตม์ถามพร้อมจ้องมองกัลยาอย่างจริงจัง

คนที่ถูกจ้องมองรู้สึกอึดอัดและประหม่า คำถามแบบนี้เธอไม่เคยได้ยินจากปากหมอคนอื่นมาก่อน ระหว่างที่เธอมาปรึกษาเรื่องการตั้งครรภ์

"บอกความจริงมาเถอะ" ชยุตม์พูดต่อ "ฉันต้องรู้ เพื่อจะได้วิเคราะห์ได้ว่าสาเหตุอะไรทำให้เธอยังไม่ตั้งครรภ์จนถึงตอนนี้"

กัลยากลืนน้ำลาย "เรื่องบนเตียงของพี่เอกชัยก็ปกติค่ะพี่ ก็เหมือนคู่สามีภรรยาทั่วไป ตั้งแต่แรกที่ฉันกับพี่เอกชัยแต่งงานกันมา ก็ไม่มีอะไรแตกต่าง พี่เอกชัยทำแบบนั้นเหมือนสามีทั่วไปที่ให้ความสุขกับภรรยา"

ชยุตม์เขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกของเขา พลางกำปากกาแน่น ใบหน้าที่เป็นมิตรเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นหงุดหงิด กัลยาแอบสังเกตหมอหล่อคนนั้นแม้จะเพียงแค่เหลือบมอง

"การร่วมรักกันก็ปกติใช่ไหม? แล้วเธอถึงจุดสุดยอดทุกครั้งหรือเปล่า เวลามีความสัมพันธ์กับสามี?" ชยุตม์ถามอีกครั้งพร้อมมองไปทางกัลยาอย่างไม่วางตา

คิ้วทั้งสองข้างของหญิงสาวสวยยกขึ้น เธอยังไม่คุ้นกับคำถามแบบนั้น โดยเฉพาะคนถามคือชายที่เคยเป็นรักแรกของเธอ

"เธอไม่เคยรู้สึกพอใจเลยใช่ไหม?" ชยุตม์ทายด้วยสายตาลึกซึ้ง แววตาของเขาบอกว่ามีบางอย่างที่แตกต่างจากคำถามนั้น