บทที่ 5 เมื่อกี้คุณหายไปไหน

ห้าโมงเย็นกัลยาเพิ่งเตรียมอาหารเย็นสำหรับเอกชัยเสร็จได้ไม่นาน ไม่นานหลังจากนั้นสามีของเธอก็กลับมาถึงบ้านพอดี

เสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นขณะที่รถเลี้ยวเข้ามาจอดในโรงรถ กัลยารีบเร่งมือจัดการงานในครัวที่เหลืออยู่ให้เสร็จ แล้วเดินออกมาด้านหน้า

เธอเห็นสามีเดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนล้า มือข้างหนึ่งปลดเนกไทที่คอ ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

กัลยาเดินเข้าไปใกล้ แล้วนั่งลงข้าง ๆ สามี

"ทำไมพี่ไม่ตามฉันไปล่ะคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงข่มความหงุดหงิด

"ฉันได้รับสายด่วนจากที่ทำงาน ตอนแรกกะว่าจะกลับไปที่คลินิกนั้น แต่แม่โทรมาบอกว่าเธอกลับบ้านแล้ว" เอกชัยตอบอย่างอ่อนแรง พลางค่อย ๆ แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด

"แล้วคุณแม่โทรไปเบอร์พี่ได้ยังไงคะ? ตอนบ่ายโทรศัพท์พี่ยังปิดเครื่องอยู่เลยนี่คะ" กัลยาเหลือบตามองอย่างจับสังเกต

เอกชัยกระตุกปากอย่างรำคาญ ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับภรรยาที่ขี้บ่นของเขา

"พี่ควรไปเป็นเพื่อนฉันนะคะ"

เอกชัยเหลือบตามองอย่างไม่พอใจ "ถ้าฉันไปนั่งเป็นเพื่อนเธอ แล้วใครจะเป็นคนหาเงินล่ะ? อย่าทำตัวงอแงนักเลย เธอไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบที่ออฟฟิศ? ฉันน่ะก็เป็นแค่พนักงานธรรมดา ไม่ใช่เจ้าของบริษัท"

กัลยาเงียบก้มหน้าลง ตั้งใจจะบ่น ระบายอารมณ์เสียด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นเธอที่ถูกสามีตำหนิเสียเอง

"พอเถอะ อย่าเอาเรื่องเล็กน้อยมาขยายให้เป็นเรื่องใหญ่ แค่ฉันไม่ได้ไปนั่งเป็นเพื่อนเธอเท่านั้นเอง ต้องมาบ่นยืดยาวอีก เดี๋ยวเราก็ได้ไปที่คลินิกหมอชยุตม์อีกอยู่ดี แม่ฉันเขานัดไว้ให้แล้ว วันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันก็จะได้ไปกับเธอ"

"ขอโทษค่ะ..."กัลยาเอ่ยเสียงเบา

"อย่าทำให้ฉันหงุดหงิดไปมากกว่านี้เลย ฉันเพิ่งเลิกงานกลับมานะ"

"ปกติคุณก็ชอบหงุดหงิดใส่ฉันอยู่แล้ว ทั้งที่บางครั้งคุณก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรขนาดนั้น" กัลยาหลุดปากพูด พลางมองสามีตรง ๆ

เธอเริ่มรู้สึกอึดอัดเต็มทนกับท่าทีเย็นชาและคำพูดแข็งกระด้างที่เขามักใช้กับเธอเสมอ

"พอเลยนะ! ฉันไม่อยากมีปากเสียงกับเธอเพราะเรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ อีกอย่างผัวเพิ่งกลับจากทำงาน เมียไม่คิดจะเอาเครื่องดื่มมาให้ดื่มก่อน กลับมัวแต่เปิดประเด็นเรื่องไร้สาระ ฉันเหนื่อย"เอกชัยลุกขึ้นจากโซฟา

"จะให้ฉันชงอะไรให้คะ ชา หรือกาแฟ?"

"อะไรก็ได้ เอาขึ้นไปให้ในห้อง ฉันจะไปนอนพักแป๊บหนึ่ง"

"ก่อนพัก พี่ไปอาบน้ำก่อนนะคะ พี่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก"

"อืม"เอกชัยตอบเสียงเรียบ แล้วเดินเฉื่อย ๆ เข้าห้องนอน

กัลยามองแผ่นหลังของสามีที่ค่อย ๆ ลับหายไปหลังประตู เอกชัยเข้าไปในห้องและปิดประตูลง

เธอถอนหายใจยาว ในช่วงสองปีที่แต่งงานกันมา แทบไม่มีวันไหนเลยที่เธอจะไม่รู้สึกผิดหวังกับการกระทำของสามี

มักจะมีเรื่องให้เอกชัยโมโหอยู่เรื่อย แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยอย่างบทสนทนาเมื่อครู่ก็ตาม

ไม่อยากคิดให้ปวดหัวไปมากกว่านี้ กัลยาเดินกลับไปในครัว เตรียมเครื่องดื่มให้เอกชัยตามหน้าที่ ปกติทุกอย่างจะถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วแต่เนิ่น ๆ แต่ครั้งนี้เพราะความน้อยใจ เธอจึงปล่อยให้มาถึงตอนนี้

ระหว่างที่เธอคนผสมน้ำตาลในแก้ว ความคิดของกัลยา ก็ย้อนกลับไปถึงสายตาอ่อนโยนของชยุตม์ที่เคยมองเธอ แตกต่างจากเอกชัยอย่างสิ้นเชิง

…เฮ้อ!

กัลยารีบสะบัดเอาความคิดเหล่านั้นออกจากหัว ไม่อยากเอาผู้ชายคนไหนมาเปรียบเทียบกับสามีของตัวเอง ตอนนี้เธอเลือกเอกชัยเป็นคู่ชีวิตไปแล้ว

เมื่อชงกาแฟเสร็จ กัลยาจึงถือแก้วกาแฟขึ้นไปที่ห้องนอน เห็นสามีนอนเอนกายอยู่บนเตียง มีเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวปกปิดช่วงล่าง

"นี่กาแฟค่ะ" กัลยาวางแก้วลงบนโต๊ะหัวเตียง

เอกชัยเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แล้วเอื้อมมือคว้าแขนของกัลยา ดึงเธอเข้ามาใกล้ "อยู่ด้วยกันก่อนสิ ฉันอยากให้เธออยู่ข้าง ๆ ฉันหน่อย"

กัลยาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย "พี่ไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ" น้ำเสียงของเธอฟังดูเฉียบกว่าปกติ ทำให้เอกชัยเบิกตากว้าง

"เธอปฏิเสธคำขอของผัวตัวเองเหรอ?" เขาขยับลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยความตกใจ

"ฉันไม่ได้ปฏิเสธนะคะ แต่ฉันไม่อยากให้พี่เคยชินกับการกลับจากที่ทำงานแล้วไม่อาบน้ำก่อน ควรจะล้างเนื้อล้างตัวให้เรียบร้อย แล้วค่อยพักหรือทำอย่างอื่น"

เอกชัย สูดลมหายใจแรง รู้สึกไม่พอใจ สายตาแข็งกร้าวมองภรรยา "ปกติเธอก็ไม่เคยมีปัญหาอะไรนี่ อีกอย่าง ฉันทำงานอยู่ในห้องแอร์ทั้งวัน ร่างกายฉันไม่ได้สกปรกอะไรสักหน่อย"