ตอนที่ 1

เมื่อการประมูลเครื่องเพชรจบลงต่อไปก็เป็นงานเลี้ยงสังสรรค์พบปะพูดคุยกันของเหล่าคุณหญิงคุณนาย ไฮโซ เซเลบ ดาราทั้งหลายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม คิณที่ไม่ชอบความวุ่นวายนี้จึงปลีกตัวออกมาสูบบุหรี่ที่ระเบียงข้างห้องจัดงานเงียบ ๆ คนเดียวโดยที่มีการ์ดสองคนยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกลในระยะที่สามารถมองเห็นเขาได้

“ว่าไงอิฐ แล้วนี่เราอยู่ไหนทำไมไม่กลับห้องสักทีเรื่องดื่มน่ะเพลา ๆ ลงบ้างเถอะ พี่กลัวโรคตับจะถามหาก่อนได้รับปริญญาเราน่ะสิ”

เสียงอบอุ่นอ่อนโยนของเอย อรนลินถูกส่งไปยังปลายสายพร้อม ๆ กับร่างบางที่ยังอยู่ในชุดเดินแบบในงานเดินออกมาจากมุม ๆ หนึ่งมายืนอยู่ข้าง ๆ คิณ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวตรงนี้ข้าง ๆ กันยังมีผู้ชายที่ตอนนี้สาว ๆ ในงานต่างตามหาเขากันให้ควั่กกำลังยืนพ่นควันสีเทาฟุ้งฟังการสนทนาของคนข้าง ๆ อย่างเพลิดเพลินเขาไม่ได้แอบฟังนะเสียงหวานหูของเธอมันดังเข้ามากระทบโสตประสาทของเขาเองต่างหาก

“แล้วเงินน่ะพอใช้ไหม ถ้าไม่พอให้บอกพี่รู้ไหมอย่าไปทำอะไรที่มันเสี่ยง ๆ พี่มีเราเป็นน้องชายคนเดียวนะพี่เลี้ยงไหว”

เสียงอบอุ่นอ่อนโยนชวนให้คนได้ยินรู้สึกรื่นหูยังคงถูกส่งไปที่ปลายสายเรื่อย ๆ

“ไม่หรอกพี่ไม่เหนื่อยหรอก งานพี่ไม่เห็นเหนื่อยเลยสบายมากสำหรับพี่”

เอยแสร้งทำเสียงร่าเริงสดใสอย่างกลบเกลื่อนเพื่อให้ปลายสายรู้ว่าเธอพูดความจริงทั้ง ๆ ที่บางครั้งถ่ายละครเธอแทบไม่ได้นอนด้วยซ้ำ บางงานก็ต้องเดินทางไปต่างประเทศหรือต่างจังหวัดเพื่อถ่ายละครหรือถ่ายแบบใครว่าเป็นดาราสบายกันล่ะ เหนื่อยไม่ต่างกับงานทั่วไปหรอกนะ

หึ คิณกระตุกยิ้มมุมปากอย่างรู้สึกขบขันคนข้าง ๆ จะห่วงความรู้สึกน้องอะไรขนาดนั้นเหนื่อยก็แค่บอกว่าเหนื่อยจะโกหกไปทำไม เหมือนเขาเวลาทำงานเหนื่อย ๆ ทีไรเขาก็จะกลับบ้านไปอ้อนคุณหญิงเอมอรตลอดเวลาทุกครั้งที่มีโอกาส

“อืม โอเคดูแลตัวเองด้วยนะ มีอะไรก็บอกพี่ คิดถึงอิฐนะ วันไหนพี่ว่างมากินข้าวด้วยกันนะ”

เมื่อเสียงหวานใสจบบทสนทนากับคนปลายสายลงและกำลังจะหันหลังกลับเข้าไปในงานก็เจอเข้ากับ ดนัย ไฮโซชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องเสือผู้หญิงยืนอยู่ข้างหลังเธอนี่เอง สายตาโลมเลียที่มองมาเต็มไปด้วยความหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบังมือข้างหนึ่งควงแก้วไวน์ราคาแพงเล่นก่อนจะกระดกทีเดียวรวดจนหมดแก้ว

“ว่าไงจ๊ะน้องเอย คืนนี้ไปต่อกับพี่ได้ไหมเอ่ย? จะคิดราคาเท่าไหร่พี่พร้อมจ่ายไม่อั้น สำหรับเอยคนสวยแล้วพี่ยอมทุ่ม”

วาจาหยาบคายถูกส่งออกมาจากปากของผู้ชายที่มีเชื้อผู้ดีและเป็นถึงไฮโซทำเอา เอย อรนลิน รู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากอาเจียนเดี๋ยวนั้น สายตาที่มองตอบกลับไปยังดนัยฉายชัดถึงความรังเกียจไม่ปิดบัง ถึงเธอจะชอบเงินแต่เธอก็ไม่ใช่คนที่ยอมทำอะไรทุกอย่างเพื่อเงินขนาดนั้น โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้!!!

“เอยว่าคุณดนัยไปหาคนอื่นเถอะค่ะ เอยแค่รับงานมาเดินแบบไม่ได้มาทำอย่างอื่นค่ะ”

เอยตอบกลับปฏิเสธเสียงแข็งดังฟังชัดอย่างต้องการตัดจบให้เขาเลิกยุ่งกับเธอเสียที

ในขณะที่คนข้าง ๆ ที่ยังคงพ่นควันสีเทาหม่นมวนที่สองยังคงยืนฟังอยู่เงียบ ๆ โดยที่ทั้งสองคนไม่ทันได้สังเกตเห็นเลยสักนิด

“ปฏิเสธเพื่อเรียกราคาเพิ่มเหรอ? พี่ให้ได้นะขอแค่เอยยอมไปกับพี่สองล้าน ห้าล้าน สิบล้านพี่ยังไหว ขอแค่ได้ชิมน้องเอยสักครั้งก็พอพี่ก็อยากจะรู้ว่าน้องเอยจะเด็ดสักแค่ไหนกันเชียว”

วาจาดูถูกที่ส่งมาครั้งที่สองทำเอาเอยอยากจะกรี๊ดออกมาเสียงดัง ๆ เหมือนตอนที่เธอเข้าฉากกับนางเอกตอนถ่ายทำละครแล้วยกมือขึ้นตะกุยหน้าหล่อ ๆ ที่ยื่นมาตรงหน้าด้วยความโมโห

เขาดูถูกเธอมากเกินไปแล้วปกติเธอจะตัวติดกับพี่ซินดี้ตลอดเวลาแต่ตอนนี้ซินดี้ติดคุยงานละครเรื่องใหม่กับรับงานถ่ายแบบอยู่ ทำให้เธอที่มีสายเรียกเข้าต้องขอตัวออกมาคุยโทรศัพท์ที่มุมหนึ่งเงียบ ๆ คนเดียวโดยที่ไม่คิดเลยว่าจะมีคนแอบตามมาตอแยเธอแบบนี้

ขณะที่กำลังตัวสั่นด้วยความโกรธแววตาฉายแววรังเกียจคนตรงหน้าไม่ปิดบังเอย อรนลินก็กำลังคิดว่า

เธอจะหนีจากเหตุการณ์บ้า ๆ นี้ไปได้ยังไงดี

คิณที่ยืนหันหลังให้คนทั้งคู่ก็เลือกที่จะหันมาเผชิญหน้ากับทั้งสองคนตรง ๆ เขาไม่ได้เสียมารยาท ที่ตรงนี้เขามาก่อนแต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเองต่างหาก

ดวงตาคมนิ่งสุขุมสบเข้ากับดวงตากลมโตของเอยที่กำลังมองมาทางคิณเช่นกัน เขา...ผู้ชายตรงหน้าเธอยังดูน่าไว้ใจกว่าคนหัวงูข้างเธอเป็นไหน ๆ คิดได้ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดร่างบางพุ่งเข้ามากอดแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเอาไว้แน่นมือที่เกาะไว้สั่นจนคิณรับรู้ได้ว่าเธอกำลังรู้สึกโกรธและกลัวในเวลาเดียวกัน

“ขอโทษนะคะคุณดนัย แต่เอยมีนัดกับคุนคิณก่อนแล้วค่ะ”

เอยพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นก่อนจะบอกคนตรงหน้าที่เบนสายตามายังทิศทางที่เธอพุ่งเข้ามากอดแขนคิณเอาไว้มือบางกระชับกอดแน่นขึ้นเล็กน้อย ในขณะที่คนข้าง ๆ ก็ไม่ได้สะบัดออกหรือดึงมือออกแต่อย่างใดเขายังคงปล่อยให้เธอใช้เขาเป็นเกราะกำบังโดยที่ไม่คิดจะปฏิเสธดนัยเลยแม้แต่น้อย

เอยขอโทษนะคะคุณคิณเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนก็จริงแต่ขอร้องได้โปรดช่วยเอยคนนี้ด้วยเถอะนะคะ เอยได้แต่เอ่ยขอโทษและขอร้องคิณในใจเงียบ ๆ

“อ้อ ที่ปฏิเสธพี่เพราะจะไปกับคุณคิณสินะ หึ หัวสูงใช้ได้นี่เรา”

ดนัยลากเสียงยาวอย่างต้องการกวนโทสะเอยลิ้นพลันดันกระพุ้งแก้มด้วยความไม่พอใจที่แม่กวางน้อยเหยื่อของเขากำลังจะหลุดมือไป แต่เมื่อเขาสบตาเข้ากับสายตาคมที่นิ่งและดุดันที่จ้องมองมาเขาก็คิดว่าไม่ควรคิดที่จะเป็นศัตรูกับคนแบบ คิณ อัคนี

คน ๆ นี้นับว่าอายุยังน้อยก็จริงแต่เก่งกาจมากในเรื่องการบริหารธุรกิจจนได้รับรางวัลนักธุรกิจดีเด่นถึงสี่ปีซ้อนและเท่าที่รู้มาใครที่เลือกจะเป็นศัตรูกับ คิณ หมอนี่มันซัดไม่เลือกหน้าสักคน จะเด็กกว่าหรือผู้ใหญ่แก่คราวพ่อ คนแบบคิณ อัคนี ไม่เคยไว้หน้าใครทั้งนั้นหรืออีกนัยหนึ่ง...

หมอนี่มันเป็นมาเฟียในคราบนักธุรกิจต่างหากล่ะ

“โอเค โอเค งั้นพี่ไม่กวนละ ขอให้มีความสุขนะจ๊ะน้องเอย”

วาจาจาบจ้วงไม่ให้เกียรติถูกส่งมาตบท้ายก่อนที่ดนัยจะสาวเท้าเดินจากไปอย่างอารมณ์เสียขั้นสุดแต่ก็ต้องทนเก็บอาการเอาไว้

มือเล็กสั่นเทาที่เผลอจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งของคิณรีบคลายออกจากท่อนแขนแข็งแรงนั้นทันทีราวกับว่ามันเป็นของร้อนที่แตะต้องไม่ได้ (แต่หนูไปกอดแขนพี่เขาก่อนนะลูก)

“เอ่อ เอยขอโทษนะคะที่เอาชื่อคุณคิณมาอ้างแบบนี้ เอยขอโทษจริง ๆ ค่ะ แล้วก็ขอบคุณนะคะที่ไม่สะบัดแขนเอยออกตอนนั้นเอยคิดอะไรไม่ออกจริง ๆ”

น้ำเสียงหวานใสเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิดก่อนที่ดวงตากลมโตจะสบตากับดวงตาสีนิลของคนตรงหน้าอย่างต้องการจะขอโทษที่ดึงเขาเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้