ตอนที่ 5

งาน Party ปิดกล้องละครริมชายหาด

เสียงเพลงดังขึ้นเบา ๆ คลอไปกับบรรยากาศยามค่ำคืนของริมชายหาดลมทะเลพัดโบกมาเอื่อย ๆ กลิ่นน้ำทะเลโชยฟุ้งมาตามลมทำให้บรรยากาศยิ่งดูสดชื่น

เสียงคลื่นกระทบฝั่งฟังเหมือนจังหวะดนตรีขับกล่อมให้ทุกคนเกิดอารมณ์ผ่อนคลาย งานเลี้ยงปิดกล้องดำเนินไปด้วยความสนุกสนานเย็นนี้เอยแต่งชุดเดรสสีดำเว้าหลังโชว์แผ่นหลังขาวนวลเนียนน่าลูบไล้

เธอสวยเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัวที่เปิดให้เข้ากับบรรยากาศของงาน น้ำฟ้าแสยะยิ้มร้ายก่อนจะเดินกรีดกรายถือไวน์ชั้นดีขวดใหญ่เข้ามาหาเอยที่นั่งอยู่คนเดียว

“ไงจ๊ะเอย ปิดกล้องแล้วคงโล่งใจสินะจะไม่ได้เจอหน้ากันอีกแล้ว”

หน้าสวยหวานปั้นยิ้มใสซื่อส่งมาให้เอยแลดูจริงใจ

“ทำแมะ จะมาไม้ไหนอีกล่ะน้ำเน่า”

เอยเอ่ยถามเสียงเรียบก่อนจะเบนหน้าหนีคนตรงหน้าเธอไม่อยากเห็นหน้าไม่อยากเสวนาแค่ทนเล่นละครด้วยกันจนจบเธอก็รู้สึกเอียนจะแย่อยู่แล้ว

“น้ำมาขอโทษเอยน่ะ ที่ผ่านมาน้ำทำนิสัยแย่ใส่เอยหาเรื่องเอย น้ำขอโทษนะ”

น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมาสายตาแบบคนสำนึกผิดถูกส่งไปให้สาวสวยตรงหน้าตาแดง ๆ ที่แสร้งบีบน้ำตาทำเอาเอยใจอ่อนยวบ เธอก็ไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นสักหน่อยเมื่อนังน้ำเน่ามาขอโทษ คนสวยแบบเธอก็ควรให้อภัย

เอาล่ะ บทนางเอกต้องเข้าเธอแล้วนะสวยและใจดีขนาดนี้

“ช่างมันเหอะที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป ถือซะว่าได้หาอะไรสนุก ๆ ทำระหว่างถ่ายละคร”

เอยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจในขณะที่น้ำฟ้าแอบเบะปากอย่างหมั่นไส้ แหมทำซะผู้เทฉัน แล้วมาบอกไม่ถือสาเธอไม่ถือแต่ฉันถือ!!

“ถ้าอย่างนั้นเรามาดื่มกันต่อไปนี้เรามาเป็นเพื่อนกันนะ เจอกันที่ไหนก็ทักน้ำได้นะ หรือถ้ามีโอกาสได้ร่วมงานกันก็ขอให้ประสบความสำเร็จทั้งคู่”

ยิ้มหวานอย่างจริงใจถูกส่งไปให้ก่อนจะรินไวน์ใส่แก้วสองใบเธอใบหนึ่งเอยใบหนึ่งแล้วเอ่ยชวนเอยคุยไม่หยุด แก้วแล้วแก้วเล่าที่น้ำฟ้าบรรจงรินเติมให้เอยไม่หยุดจนตอนนี้เอยเริ่มไม่มีสติแล้ว ร่างบางเอนตัวไปมาอย่างคนเมาที่พร้อมจะฟุบหลับอยู่ตลอดเวลา

“เอย เอยเมาแล้ว น้ำว่าน้ำพาเอยไปนอนดีกว่า อะ พี่สิงห์มาช่วยน้ำพยุงเอยขึ้นห้องหน่อยสิ”

น้ำฟ้าร้องเรียกตากล้องหนุ่มที่เล็งเหยื่อเอาไว้นานแล้วให้มาช่วยกัน สิงห์ไม่รอช้ารีบลุกมาประคองร่างบอบบางของเอยทันที

เมื่อเข้ามาในโรงแรมสิงห์พยายามลวนลามเอยตลอดเวลามือหยาบกระด้างยกขึ้นลูบไล้บั้นท้ายงอนงามตลอดทางที่ประคองเธอมาจนเอยเริ่มรู้สึกว่าเธอไม่ปลอดภัย จริงอยู่ที่สติเธอเริ่มเลือนลางแต่สามสิบเปอร์เซ็นต์เธอยังรับรู้สิ่งรอบตัวและการกระทำของตากล้องที่ประคองเธออยู่ได้อย่างชัดเจน

“อะ ฉันมาส่งแค่นี้พอขอให้สนุกสุดเหวี่ยงกับนังเอยให้เต็มที่นะ”

น้ำฟ้าผลักร่างเอยให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของสิงห์ก่อนจะผละออกมา

“ขอบใจเธอมากนะที่ช่วยฉันคืนนี้”

สิงห์แสยะยิ้มเอ่ยขอบคุณน้ำฟ้าที่ช่วยให้เขาได้เคลมเอย อรนลิน ได้เร็วขึ้น

“อ้อ อย่าลืมคลิปเด็ดล่ะหวังว่าพรุ่งนี้มันจะว่อนในโลกโซเชียลนะบาย”

น้ำฟ้ายิ้มอย่างร้าย ๆ ทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไปแบบไม่เหลียวหลังหันกลับมามองทั้งสองคนข้างหลังเลยสักนิด

ส่วนสิงห์เขาแสยะยิ้มอย่างหื่นกระหายสายตาโลมเลียร่างบางในอ้อมกอดก่อนจะประคองกอดเธอขึ้นไปบนห้องพัก เอยที่ได้ยินทุกบทสนทนาของทั้งสองคนรีบมองหาทางหนีทีไล่ด้วยความหวาดหวั่นทันที

ไม่ได้นะเอยเธอจะมาโดนคนแบบนี้ข่มขืนไม่ได้นะ

ในขณะที่หันสายหันขวาสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นคิณ อัคนี เขากำลังเดินมาทางนี้ต้องใช่แน่ ๆ เธอพยายามเพ่งมองดี ๆ อีกครั้งก่อนจะยิ้มอย่างดีใจสติเธอตอนนี้กลับมาเกือบห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ทางข้างหน้ามองเห็นแจกันดอกไม้วางบนแท่นประดับทางเดินเธอก็ไม่รอช้าหยิบขึ้นมาฟาดลงไปที่หัวของสิงห์ทันทีส่งผลให้สิงห์ร้องเสียงดังโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

โพละ!

“โอ๊ย นังบ้าฟาดมาได้”

หัวของสิงห์อาบไปด้วยเลือดเขายกมือกุมหัวไว้ทันทีร่างผอมสูงทรุดลงไปกับพื้นอย่างมึนเต็มที่ มือหนาที่กอดเอวบางไว้เผลอคลายออกเพื่อยกมือข้างหนึ่งมากุมที่หัว ในขณะที่เอยรีบวิ่งอย่างสะเปะสะปะไปหาคิณที่หยุดชะงักอยู่หน้าห้องพักทันทีที่ได้ยินเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น พอหันมาอีกทีก็เห็นเอยวิ่งมาด้วยอาการเซไปเซมาคล้ายจะล้มไม่ล้มแหล่ ก่อนที่เธอจะวิ่งเข้ามาโถมกอดเขาไว้ทั้งตัวโดยที่คิณยังคงยืนนิ่ิงอยู่กับที่พร้อมคีย์การ์ดที่เสียบคาไว้ยังไม่ถูกดันเข้าไป

“คุณคิณคะ ชะ ช่วยเอยด้วยค่ะ มันหลอกเอยจะพาไปข่มขืน”

เสียงสั่นละล่ำละลักบอกคนที่วิ่งเข้ามากอดเอาไว้อย่างลืมตัว ขอร้องเถอะ ช่วยเธอด้วยเถอะนะเธอจะไม่ไหวแล้ว หากมันตามมามีหวังเธอเสร็จมันแน่ ถึงสติจะกลับมากึ่งหนึ่งแล้วใช่ว่าเธอจะเต็มร้อยพลาดโดนลากขึ้นมาอนาคตเธอจบแน่ ๆ ในขณะที่คิณยังคงยืนนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้นมองปราดเดียวก็รู้เธอกำลังจะโดนลากไปทำมิดีมิร้ายแบบสติไม่เต็มร้อย

หึ น่าสนุกดีนี่

“เธอแน่ใจนะว่าจะให้ฉันช่วย...ราคาค่าตอบแทนมันสูงนะ เธอจ่ายไหวเหรอ?”

เสียงทุ้มทรงเสน่ห์เอ่ยปากถามเอยออกมาก่อนจะพลิกร่างบางของเอยให้แนบสนิทติดกับประตูแทน ร่างสูงใหญ่ของเขาบังร่างเล็กของเธอเอาไว้จนมิด เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างผอมของผู้ชายที่โดนเธอฟาดจนเลือดอาบหน้ากำลังลุกขึ้นและเดินตรงมาทางนี้ มือหนาค้ำประตูไว้ก่อนจะมองหน้าเธออย่างรอคอยคำตอบ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างชัดเจน

“เธอจะเสี่ยงไหม...ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน?”

เอยสบตาสีนิลที่มองลงมาแค่สบตากับเขาเธอก็คล้ายจะหมดแรงทรงตัวเขาเรียกค่าตอบแทนสูงเหรอ

อะไรล่ะเธอต้องตอบแทนเขายังไงถึงจะพ้นจากเหตุการณ์บ้า ๆ นี้ เขาต้องการอะไรกันแน่ สมองคิดหาคำตอบในขณะที่เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ นั่นคือเสียงฝีเท้าของสิงห์ มันกำลังมาทางนี้!

เอาวะไปกับคิณ อัคนี ก็อาจจะดีกว่าโดนไอ้ตากล้องนั่นลากไปข่มขืนแหละวะ

“เอยตกลงค่ะ แพงแค่ไหนเอยก็จ่ายไหว”

เอยหลับหูหลับตาตอบร่างสูงที่ยืนบังเธอไว้มิดก่อนจะจับชายเสื้อคิณเอาไว้แน่น

หึ มุมปากหนากระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนที่คิณจะดันคีย์การ์ดที่เสียบคาไว้ให้ลงล็อกแล้วผลักประตูเข้าไปทันที คลาดกับสิงห์ที่เดินผ่านมาเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นก่อนจะเสียบคีย์การ์ดล็อกประตูเอาไว้ ร่างสูงอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวก่อนจะเดินไปที่เตียงนอนใหญ่กลางห้องแล้ววางเธอลงอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วดึงเนกไทออกจากคอแล้วเหวี่ยงออกไปด้านข้างอย่างไม่สนใจ ตามด้วยเสื้อ Suit เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในและเข็มขัดก่อนที่คิณจะขึ้นเตียงมาคร่อมร่างบางเอาไว้

“เธอเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วนะ สำหรับนักธุรกิจแบบฉันถ้าตอบตกลงแล้วคำไหนคำนั้นไม่มีเปลี่ยนแปลง”

พูดจบริมฝีปากสีไวน์ก็ฉกวูบเข้าไปที่ริมฝีปากกระจับสีพีชนั้นทันที

“อะ อื้อ อุนอิน เอี๋ยวอ่อน (คุณคิณเดี๋ยวก่อน)”

เอยร้องท้วงในลำคอแต่คิณกลับไม่สนใจเขายังคงบดจูบริมฝีปากบางอย่างหิวกระหาย ลิ้นหนารุกไล้ไล่ต้อนลิ้นเล็กอย่างหยอกล้อก่อนจะดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ