ตอนที่ 6

เช้าวันต่อมา

“อื้อ...ซี้ด อ๊ะ อุ๊ปส์!!”

เสียงครางด้วยความเจ็บปวดเนื้อตัวไปหมดของเอยดังขึ้นเบา ๆ ภายใต้ความมืดของห้องนอน ก่อนที่เธอจะหันมาปะทะใบหน้าหล่อเหลาที่เธอนอนซบอกเขาทั้งคืนเธอยกมือเรียวสวยตะปบเข้าที่ปากปิดเสียงกรี๊ดที่เตรียมจะหลุดออกมาทันที

What!! The!! Fu*k!!!

อะไรของมึงวะเนี่ยเอย โอ๊ย เก็บซิงมาตั้งนานเสือกมาเสียตัวง่าย ๆ ให้กับคุณคิณ จะบ้าตาย มือสวยจิกทึ้งหัวตัวเองอย่างนึกโมโหก่อนจะค่อย ๆ ย่องลงจากเตียงด้วยเสียงที่เบาที่สุด เพราะกลัวคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่จะตื่นขึ้นมาเสียก่อน

แต่เมื่อขาแตะถึงพื้นเธอก็นิ่วหน้าร้องซี้ดด้วยความเจ็บปวดทันที โอ๊ย อีดอก!! เสียซิงทำไมมันเจ็บแบบนี้ว่ะ ไม่เห็นฟินเหมือนหนังโป๊เลย เธอคิดในใจก่อนจะค่อย ๆ เก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ที่พื้นขึ้นมาสวมแบบลวก ๆ แล้วรีบย้ายตัวเองออกจากห้องของคิณทันที ก่อนที่เขาจะตื่นมาทันเห็นเธอนอนอยู่บนเตียงของเขาซะก่อน

“ฮือ ทำไมคุณคิณซาดิสม์แบบนี้วะเนี่ย นมก็มีแต่รอย คอก็รอยแดงอย่างกับคนเป็นโรค”

เอยบ่นพึมพำคนเดียวอยู่ในห้องพักหลังจากที่รีบออกมาจากห้องของคิณ เธอก็รีบกลับมาอาบน้ำที่ห้องทันทีเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับกรุงเทพ นี่ก็เกือบแปดโมงเช้าแล้วแต่เธอยังสาละวนกับการใช้คอนซีลเลอร์ปกปิดร่องรอยดูดดึงบนคออยู่เลย มันเยอะจนเธอแต้มคอนซีลเลอร์จนเกือบหมดหลอด

“เฮ้อ เสร็จสักทีอยากจะบ้าตายคนอะไรรุนแรงชะมัด ชิชิ”

เอยบ่นคนเดียวอีกครั้งก่อนจะสำรวจดูความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกแล้วเก็บเครื่ิองสำอางใส่กระเป๋าใบหน้าสวยเฉี่ยวเชิดขึ้น ปากสีแดงสวยสดอวบอิ่มแต่ดวงตากลับมีแววหม่นเศร้าเล็กน้อย

สิ่งที่เธอสูญเสียไปมันเรียกกลับคืนมาไม่ได้เธอก็แค่ลืมมันไปซะและก้าวต่อไปข้างหน้าก็แค่นั้นเอง เธอเป็นคนเดินเข้าไปเล่นกับไฟเองเธอก็ต้องยอมรับผลที่เกิดขึ้นเสียตัวให้เขาก็ยังดีกว่าเสียตัวให้ไอ้ตากล้องบ้า ๆ นั้นแล้วกันคิดมาถึงตรงนี้สมองก็พลันนึกไปถึงบทรักที่แสนเร่าร้อนเมื่อคืนกับผู้ชายที่เธอแอบชอบหน้าก็อดเห่อร้อนแดงปลั่งราวกับลูกตำลึงสุกไม่ได้

งื้อ เขาไม่อ่อนโยนเอาซะเลย

“อ้าวเอย ทำไมลงมาซะสายล่ะลูกเนี่ยแม่รอทานมื้อเช้าอยู่เลย”

ซินดี้ร้องเรียกเอยทันทีที่ร่างสวยสมส่วนเดินเข้ามาในห้องอาหาร

“โทษทีค่ะพี่ซินดี้ เมื่อคืนเอยดื่มหนักไปหน่อย”

พูดไปพลางสายตาก็สอดส่ายหาน้ำฟ้ากับสิงห์ไปด้วยแต่ภายในห้องอาหารกลับไร้เงาของคนทั้งคู่

“เอ่อ พี่ซินดี้คะน้ำฟ้าล่ะคะหายไปไหน กลับแล้วเหรอคะ?”

เอยหันหน้ากลับมาถามซินดี้ด้วยความสงสัยคิ้วสวยขมวดเข้าหากันจนยุ่งไปหมด

“อืม เห็นพี่ช่างแต่งหน้าเขาบอกว่าบินกลับตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วนะ ถามหาทำไมเหรอมีอะไรหรือเปล่า”

ซินดี้ถามเอยด้วยความสงสัยเล็กน้อยสองคนนี้ไม่ถูกกันอยู่ดี ๆ มาถามหากันมันแปลก ๆ นะเธอว่า

“เปล่าหรอกค่ะ เอยแค่แปลกใจว่าหายไปไหนไม่คิดว่าจะรีบบินกลับกรุงเทพไวขนาดนี้เอยไปหาอะไรกินก่อนนะคะ เดี๋ยวมา”

เอยบอกซินดี้ก่อนที่จะไปหาอะไรมาทานฝากไว้ก่อนเถอะอีน้ำเน่าถ้าเธอยังไม่ตายอย่าหวังว่าจะได้อยู่ดี ๆ แบบสงบสุขแค้นนี้เธอไม่ลืมเธอจะจำเอาไว้จนตายเลยล่ะ

ในขณะที่กำลังสาละวนกับการหยิบอาหารแบบบุฟเฟต์ใส่จานทีละนิด มือที่กำลังจะหยิบผลไม้มาใส่จานถึงกับชะงัก เมื่อมือแตะไปโดนมือเรียวยาวขาวผ่องของผู้ชายเข้า เธอสะดุ้งก่อนจะชักมือกลับทันทีรีบหันมาหาคนข้าง ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อขอโทษ แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อพบว่าคนที่เธอเผลอไปสัมผัสมือโดยไม่ตั้งใจเข้าคือใคร

ดวงตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อยราวกับเห็นผีเมื่อเห็นคิณ อัคนี ยืนทำหน้านิ่งอยู่ข้าง ๆ แต่สายตาเขากลับแพรวพราวผิดกับท่าทางยิ่งนัก มันทั้งวิบวับทั้งเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิดเลยทีเดียว มุมปากหนากระตุกยิ้มเบา ๆ เอยถึงกับไปไม่เป็นคำขอโทษที่เตรียมพูดถูกกลืนหายลงคอไปทันที

อีเหี้ย!!! จังหวะนรกอะไรของมึงเนี่ยเอย เหมือนเจ้ากรรมนายเวรตามติดชีวิตไม่ไปไหนสักทีเนี่ย เอยคิดเงียบ ๆ ในใจ ก่อนจะก้มหน้างุดลงทันทีไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าเลยสักนิด

เธอทั้งอายและไม่ไหวกับความหล่อนี้จริง ๆ ดาเมจแรงมากพ่อเอ๊ย Aura นี่ส่องเชียว ไม่หลงไม่ไหวอะจุด ๆ นี้ เพ้อรำพันในใจไปสักพักก่อนจะหยุดเพ้อและรีบดึงสติกลับมาก่อนที่จะเตลิดไปไกลมากกว่านี้ เธอเชิดหน้าขึ้นสวย ๆ ก่อนจะพูดเสียงเบา

“ขอโทษนะคะเมื่อสักครู่ เอยไม่ได้ตั้งใจพอดีหยิบเพลินไปหน่อยเลยไม่ทันมองค่ะ”

พูดเสร็จก็ยิ้มให้พอเป็นพิธีก่อนที่เตรียมจะชิ่งหนีหายไปจากตรงนี้ ในใจเธอบอกไม่เป็นไร ๆ แต่กลับรู้สึกอ่อนไหวจนแข้งขาสั่นไปหมดแล้วจ้าถ้าไม่เกาะขอบโต๊ะอาหารไว้มีร่วงอะจ้ะบอกเลย

“หึ ฉันว่าเธออร่อยกว่าผลไม้พวกนั้นนะ เอย อรนลิน”

คิณกระตุกยิ้มมุมปากเบา ๆ พร้อมกับก้มลงกระซิบเสียงแหบพร่าSexyข้างใบหูเล็กหอมกรุ่นก่อนจะเดินผ่านเธอไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

โอ๊ย อีตาคุณคิณ อีตาบ้า เธอนี่อยากจะลืม ๆ เหตุการณ์เมื่อคืนไปจากสมองให้หมดแล้วเขาจะมาย้ำทำไมล่ะเนี่ย ฮึย เมื่อฉันอยากลืมแต่เธอกลับทำให้อยากจำ ทำเป็นไม่รู้จักกันก็จบยังจะมากระซิบให้ใจเธอสั่นไหวอยู่ได้คนบ้านี่หน้าสวยมุ่ยลงก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะอาหารที่มีซินดี้รออยู่

“ทำไมหน้ามุ่ยแบบนั้นล่ะคะลูกสาว”

ซินดี้เอ่ยถามอย่างแปลกใจอะไรกันยัยเอยของเธอวันนี้ดูแปลก ๆ ตั้งแต่เช้าแล้วนะ

“เปล่าหรอกค่ะ เอยมีเรื่องไม่สบอารมณ์นิดหน่อย”

เอยตอบซินดี้ด้วยอารมณ์เซ็ง ๆ ก่อนจะตักอาหารในจานเข้าปาก

“เอาเถอะ ๆ อย่าไปใส่ใจมันมากนักล่ะ แล้วนี่เก็บของเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”

“เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ซินดี้เอยเอากระเป๋าไปไว้ที่ล็อบบี้แล้วค่ะทานเสร็จก็ออกเดินทางไปสนามบินกันได้เลยเอยคิดถึงคอนโดแล้ว”

เอยบอกซินดี้ก่อนจะตักอาหารทานอีกแค่สองสามคำก็รวบช้อนลงมื้อเช้าเธอทานไม่มากทานแค่พอดี เพราะเธอเป็นดาราเรื่องของรูปร่างจึงต้องมาก่อนเสมอต่อให้หิวแค่ไหนเธอก็ต้องทานแค่พอดีอิ่ม

“อิ่มแล้วใช่ไหม ปะ ไปกันเถอะนี่ก็สายแล้ว”

ซินดี้ลุกขึ้นก่อนจะเกี่ยวแขนเอยให้เดินออกไปพร้อม ๆ กันเพื่อไปเช็กเอาต์และเดินทางกลับกรุงเทพ แต่ในขณะที่เดินผ่านล็อบบี้ของโรงแรมสายตาเธอก็เผลอไปประสานเข้ากับดวงตาคมสีนิลของคิณ ที่กำลังนั่งดื่มกาแฟเงียบ ๆ คนเดียว

คิณมองหน้าสวยเฉี่ยวนิ่ง ๆ ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย ในขณะที่เอยหัวใจของเธอเต้นตึกตักราวกับจะทะลุออกมานอกอก ใจเธอสั่นไหวอย่างรุนแรงทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าให้ ลืม แต่พอได้สบตาคมของเขาอีกครั้งเธอก็รู้สึกว่าเธอคงจะลืมเขายากเสียแล้วสิเอย

หึ แม่กระต่ายน้อยเธอจะหนีเขาไปไหนพ้นรสชาติความหอมหวานจากร่างบางของเธอที่เขาได้ลิ้มลองเมื่อคืนนี้ทำเอาเขาชักจะรู้สึกติดใจซะแล้วสิ คนอะไรตัวเล็ก ๆ แต่เต็มไม้เต็มมือนุ่มนิ่มไปหมดทุกส่วนความสุขเมื่อคืนที่เขาได้รับยังติดตรึงในความทรงจำ รอให้เขากลับกรุงเทพก่อนเถอะเธอหนีเขาไม่พ้นแน่ แม่ดาวร้าย เอย อรนลิน คิณนั่งคิดในใจเงียบ ๆ ก่อนจะยกกาแฟขึ้นดื่ม

คอนโด

“เฮ้อถึงซะที เหนื่อยชะมัดเพลียมากเอยอยากนอน”

เมื่อมาถึงคอนโดเธอก็บ่นน้อย ๆ อย่างอ่อนเพลียไปทำงานครั้งนี้เหมือนจะไม่มีอะไรหนักหนา เพราะแค่เข้าฉากละครไม่ได้ต้องทำอะไรมาก แต่มาหนักเอาวันสุดท้ายน่ะสิปวดไปทั้งตัว โดยเฉพาะที่ใจกลางความเป็นสาวเดินแต่ละก้าวเธอแทบร้องซี้ดแต่เธอก็ต้องอดทนจะหลุดพิรุธให้พี่ซินดี้รู้เรื่องไม่ได้ ฮึบเอาไว้จนมาถึงคอนโด มันเจ็บจริง ๆ นะคะทุกคน

ครืด ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแบรนด์ดังใบหรูดังขึ้นเอยที่นอนอยู่บนเตียงรีบเด้งตัวลุกขึ้นรับสายทันที สงสัยจะเป็นเพื่อนชะนีของเธอคอลมา และใช่ เมื่อกดรับสายหน้าเบนนี่กับเจนนี่ก็โชว์หราอยู่บนหน้าจอมือถือพวกนางวีดีโอคอลมา

“ฮัลโหล ที่รักเป็นไงบ้างไปทำงานสนุกไหมมึงมีเรื่องแซบ ๆ ไรเมาท์มอยปะ กูอยากใส่ใจ”

เบนนี่ถามพร้อมหัวเราะคิกคักในขณะที่เอยสะดุ้งนิด ๆ อีเบนมันเป็นหมอดูเปล่าวะโทรมาถามเหมือนตาเห็นเลย

“ก็ไม่มีอะไรนี่ ปกติดี ทำงานก็สนุกไงมึงละครปิดกล้องแล้ว กูล่ะโล่งใจฉิบหายเลยไม่ต้องอดทนปั้นหน้าเข้าฉากกับอีน้ำเน่าแล้ว”

เอยตอบพร้อมปั้นยิ้มแฉ่งให้เพื่อนสาวพร้อมทำหน้าซื่อ ๆ แต่สายตาแอบหลุกหลิกจนเจนนี่จับสังเกตได้

“หึ อีเอยมึงโป๊ะแล้ว สายตามึงหลุกหลิกมากแม่เอ๊ย มึงหยั่มมา ไหนอาการมันเป็นยังไง บอกหมอสิคะกูว่าต้องมีอะไรสนุกแน่ ๆ มึงเหลามาบัดเดี๋ยวนี้”

เจนนี่ที่จับสังเกตรีบกดดันเพื่อนทันทีพวกเธอเป็นเพื่อนกันมาสามปีทำไมเธอจะไม่รู้จักเอย อรนลิน อีนี่อะถ้ามันโกหกสายตามันจะไม่มองใครมันจะเสไปมองทางอื่น นี่ไม่มองกล้องแต่มองไปทางไหนไม่รู้จ้าไม่มีอะไรมากเลยอีดอกโกหกแหละเจนนี่ดูออก

“จะบ้าเหรออีเจน กูเนี่ยนะโกหกมึง บ้าเปล่าไม่เห็นมีเรื่องอะไรที่ต้องโกหกเลย”

เอยหันหน้ากลับเข้ากล้องมาตอบเพื่อนตาใส เธอจะแถอะ แถมันจนสีข้างถลอกนี่แหละ กูยังไม่พร้อมมึงอย่ากดดันกูสิ เพื่อนเวรนี่

“โอเค อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่คอนโดมึง มึงเตรียมง้างปากได้เลยอีเอย บาย”

ติ๊ด!

เสียงวางสายพร้อมหน้าจอที่ดับไปในขณะที่เอยยังไม่ทันตั้งตัว ไหนพี่ข้าวบอกว่า Acting เธอดี นี่ก็แสดงสุด ๆ แล้วนะทำไมกะเทยยังจับได้ว่ะ

เฮ้อ นี่เธอต้องเล่าใช่ไหมแต่เธอมีอะไรเธอก็ไม่เคยปิดบังเพื่อนเลยนี่นาหลาย ๆ เรื่องที่เธอมีทั้งสุขและทุกข์ทั้งสองคนจะคอยรับฟังและอยู่เคียงข้างเธอเสมอมา

เวลาต่อมา

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด