บทที่ 111 ราชานกกลายพันธุ์

บทที่ 111

ราชานกกลายพันธุ์

จ่าฝูงของนกประหลาดสีขาวกลุ่มนั้นก็คือนกหน้าโง่ที่เป็นแร้งทรายกลายพันธุ์

ตั้งแต่นกหน้าโง่ถูกซื้อโดยหลี่ชวนเฉิง ลั่วอู๋ก็ไม่เคยได้เห็นมันอีกเลย เขาไม่คาดคิดว่ามันมาอยู่ที่นี่

ลั่วอู๋ตรวจดูข้อมูลเกี่ยวกับนกสีขาวอย่างรวดเร็ว

เผ่าพันธุ์: เหยี่ยวหยกขาว

ระดับ: ทองแดง

มิติ: ระดับทองแดง 7

ทักษะ: ปีกวายุ (ระดับ C), วายุเร้นกาย (ระดับ B)

พื้นเพ: นกที่อยู่รวมกันเป็นฝูงที่มีจิตสำนึกในดินแดนรวมกัน มีแข็งแกร่งและความอ่อนแอซึ่งขึ้นอยู่กับความสามัคคีภายใน มักจะออกล่าสัตว์เป็นกลุ่ม

“แกว๊ก!”

หลังจากที่ได้ตรวจสอบ “กองทัพ” ของมันแล้วนกหน้าโง่ก็เงยหน้าขึ้นและร้องเสียงดัง จากนั้นเขาก็มองดูปลาประหลาด 5 ตัวในบ่อและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

มันมีลมหายใจที่พึงพอใจมาก

ระดับทองแดง 10.

อย่างไรก็ตามเนื่องจากศักยภาพของแก่นวิญญาณ มันจึงยังก้าวไปไม่ถึงขั้นนั้น

ลั่วอู๋สามารถเห็นได้ชัดว่านกหน้าโง่นั้นกำลังเตรียมความพร้อมสำหรับการวิวัฒนาการของตัวเองอยู่ และปลาทารกเหล่านี้เป็นอาหารที่ดีที่สุด แต่ดูเหมือนว่านกหน้าโง่นั้นจะยังไม่พอใจกับวิวัฒนาการธรรมดา

“ เอายังไงกันต่อล่ะ?” ฉูจงฉวนถามด้วยเสียงต่ำ “มันคือนกของเจ้านี่นา”

ลั่วอู๋คิดวิธีดี ๆ ไม่ออก “เจ้าเข้าไปพูดดี ๆ ได้ไหม เจ้าน่าจะทำให้มันรู้สึกคลุมเครือ”

ฉูจงฉวนกลอกตาของเขา

ลั่วอู๋คิดว่า “ข้าจะลองออกไปหามันดู บางทีนกหน้าโง่ตัวนี้อาจจำข้าได้”

ขณะที่ลั่วอู๋กำลังจะปรากฏตัว ลูกศรที่เร็วมากก็พุ่งผ่านหน้าเขาออกมาจากมุมหนึ่ง เฉียดใบหน้าของลั่วอู๋และปักลงไปที่ต้นไม้ด้านหลัง

“เหวอ!” ทุกคนเข้าสู่การเฝ้าระวังในทันที

สัตว์วิญญาณ ไม่มีทางยิงลูกศรแบบนี้ได้

นี่เป็นได้แค่ฝีมือของมนุษย์

“นายน้อย ท่านบาดเจ็บ” หลี่หยินกล่าวอย่างกังวล

ลั่วอู๋รู้สึกเจ็บเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา แต่หลังจากสัมผัสแล้วเขาพบว่ามีแค่บาดแผลเล็ก ๆ ที่แก้มของเขาและมีเลือดไหลลงมา

“ไม่เป็นไร นี่มันแค่บาดเจ็บเล็กน้อย” ลั่วอู๋พูดอย่างสบายใจ แต่แล้วอาการหนาวสันหลังก็เกิดขึ้น ในทันทีที่ดวงตาของเขาเห็นบางอย่าง เขาพูดด้วยเสียงต่ำ “พวกหมาลอบกัด”

ในป่าทึบนี้มีร่างของมนุษย์หลายร่างออกมา

ชายชราในชุดสีน้ำเงินหายใจแรง คาดว่าระดับของเขาคงอยู่ไม่ไกลจากผู้ใช้พลังวิญญาณระดับทองเท่าไหร่ โดยข้างหลังเขามีคนสี่คนตามมาด้วย

เป็นชายสามคนและหญิงหนึ่งคน

ข้างหน้าเขาคือชายคนหนึ่งในฉลองพระองค์ มีท่าทางภาคภูมิและบุคคลิกที่ดูไม่ธรรมดา มีรอยย่นเล็ก ๆ ระหว่างคิ้วของเขา ซึ่งทำให้เขาดูเหมือนผู้หญิงเล็กน้อย

“ เจ้ากล้ามากที่กล้าพูดว่าข้าเป็นหมา” ชายในฉลองพระองค์กล่าวด้วยเสียงเยาะเย้ย

คนเหล่านี้ไม่ใช่คนทั่วไป

นอกจากนี้หญิงสาวผมสั้นที่ยืนอยู่ด้านหลังและชายอีกสองคนล้วนเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเงินซึ่งอยู่ห่างจากการเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงเพียงเล็กน้อย

“เจ้าคือใคร?” ลั่วอู๋กล่าวถาม

ชายองครักษ์คนหนึ่งได้ยินก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดอย่างหยิ่งผยองว่า “ดูจากเสื้อผ้าของเจ้าแล้ว ข้าไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าไม่รู้ว่าท่านผู้นี้คือ เจิ้งซี บุตรชายของผู้ว่าการ 5 มณฑลทางตะวันตกเฉียงใต้ของจักรวรรดิ”

ลักษณะเสื้อผ้าของผู้คนในพื้นที่เขตหวงชานั้นชัดเจนและง่ายต่อการระบุ

บุตรของเจ้าเมือง 5 มณฑล

เขาค่อนข้างมีฐานะสูงส่ง

“ข้ามาที่นี่เพื่อค้นหาสัตว์วิญญาณที่เหมาะสมสำหรับน้องสาวของข้า เราเฝ้าดูราชานกกลายพันธุ์ตัวนี้มานานแล้วและกำลังรอให้มันวิวัฒนาการ” เจิ้งซีกล่าว “ถ้าเจ้าออกไปโดยเร็ว ข้าจะไม่ใส่ใจการดูหมิ่นและการหมิ่นประมาทอันไร้เหตุผลของเจ้า”

หญิงสาวผมสั้นซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของเขา นางกะพริบตาสีดำอันเป็นประกายแวววาวพร้อมกระซิบ “ท่านพี่ ทำแบบนี้ข้าว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก”

“ ราชานกกลายพันธุ์ตัวนั้นไม่มีข้อตำหนิ มันเหมาะมากที่จะเป็นสัตว์วิญญาณตัวแรกของเจ้า ข้าไม่สามารถมอบมันให้คนอื่นได้” เจิ้งซีเมินไม่สนใจ

ที่แท้พวกเขาเองก็มาเพื่อค้นหาสัตว์วิญญาณที่เหมาะสม

จุดประสงค์ที่ใหญ่ที่สุดของการเดินทางครั้งนี้ของพวกเขาคือการค้นหาสัตว์วิญญาณที่เหมาะสมกับน้องสาวของเจิ้งซี