บทที่ 130 ความโกรธ

บทที่ 130 ความโกรธ

“แก๊งง!”

ขวานเหล็กฟาดลงบนเกล็ดสีดำของงู ทำให้เกิดเสียงของการกระทบกันของโลหะซึ่งรุนแรงมาก

หยู่เฮายกขวานเหล็กขึ้นและมองดูที่เกล็ดสีดำ มันไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย มันเป็นความแข็งที่น่าอัศจรรย์มาก

“แข็งมาก?” หยู่เฮาอุทาน

จากนั้นพื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนราวกับมีแผ่นดินไหว

“ รีบไปกันเถอะมันตื่นแล้ว” ใบหน้าของลั่วอู๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาร้องออกมาอย่างรีบร้อน

ด้วยความช่วยเหลือของภูตทะเลทรายทั้งสองจึงหนีไปได้ในทันที หลังจากหลบหนีห่างออกไปได้ 2-3 ลี้ พวกเขาก็มองกลับไปที่สถานที่ที่งูหลับอยู่ แต่มันก็ยังคงเงียบสงบ

พื้นดินสั่นสะเทือนสักครู่แล้วสงบลง

หยู่เฮาถามอย่างระมัดระวัง “มันยังไม่ตื่นงั้นเหรอ”

“ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้น” ลั่วอู๋รู้สึกทำอะไรไม่ถูก

เห็นได้ชัดว่าการตีแบบสุดแรงของหยู่เฮา นั้นแทบจะเหมือนกับอาการคันเล็กน้อย ซึ่งไม่น่าจะเพียงพอที่จะทำให้งูตื่นได้

ใช่แล้วมันไม่ได้ผล

เมื่อนอนหลับสนิทและรู้สึกคันเล็กน้อย ปฏิกิริยาปกติของทุกคนก็คือเกาพลิกตัวและกลับไปนอนต่อ

ซึ่งแผนของลั่วอู๋ไม่เพียงคิดที่จะแค่ปลุกงูขึ้นมา แต่เขาต้องการยั่วยุให้มันเข้าไปพัวพันกับลิงยักษ์ด้วย

นี่เลยเป็นปัญหามาก

“ลองอีกครั้ง” ลั่วอู๋กล่าว

หยู่เฮาพยักหน้า เขาหยิบขวานขึ้นมาและฟันลงไปที่เกล็ดของงูอีกครั้ง

“แกร๊งงง!”

เกล็ดสีดำใหญ่เท่าโล่เริ่มมีรอยปริแตก สมแล้วที่เป็นขวานที่ทำมาจากเหล็กแห่งความยุ่งเหยิง เกล็ดงูเองนั้นยังคงติดอยู่กับร่างของมันอย่างสมบูรณ์แม้จะถูกตัด

มีการสั่นสะเทือนอีกครั้งที่พื้นทราย

แต่ในไม่ช้ามันก็กลับสู่ความสงบ ทว่าแรงสั่นสะเทือนครั้งนี้นานกว่าครั้งแรกเล็กน้อยและดูเหมือนว่างูตัวใหญ่นั้นเริ่มจะได้สติแล้ว

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่างูตัวใหญ่ยังขี้เกียจเกินกว่าที่จะเคลื่อนไหว

“ยังไม่ยอมตื่นอีกเหรอ?” ลั่วอู๋เรียกต้าหวงออกมา “ต้าหวงกัดมันสิ”

ต้าหวงเปลี่ยนเข้าสู่สถานะการต่อสู้ ที่เป็นร่างของหมาป่ายักษ์

หยู่เฮาประหลาดใจ “เจ้าคิดอะไรอยู่ แม้แต่ขวานของข้าก็ไม่สามารถปลุกงูให้ตื่นได้ แล้วเจ้าต้องการจะใช้ให้สัตว์วิญญาณระดับเงินกัดมันงั้นเหรอ?”

“ลองดูก็ไม่เสียหายนะ ต้าหวงใช้กลืนกินสิ” ลั่วอู๋กล่าว

ต้าหวงพยักหน้าจากนั้นก็กัดไปที่เกล็ดของงูและเปิดใช้งานทักษะกลืนกิน

เกล็ดงูนั้นยังคงอยู่ในสภาพเดิม แต่ก็มีกลิ่นเลือดจาง ๆ ฟุ้งออกมาพลังวิญญาณมหาศาลเติมเต็มร่างกายของต้าหวงในทันที

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” หยู่เฮากำลังงง

ลั่วอู๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม “มันได้ผลจริง ๆ ด้วย หากใช้ทักษะกลืนกินกับมันตรง ๆ มันจะย่อยเนื้อและเปลี่ยนเป็นพลังงาน หรือก็คือเนื้องูที่ปกคลุมด้วยเกล็ดของงูจะถูกกลืนโดยต้าหวง”

ขนาดของงูยังใหญ่เท่าเดิม

แต่ก็มีเนื้อชิ้นเล็ก ๆ หายไปจริง ๆ

ถ้ามันกำลังนอนหลับสบายอยู่ แต่ทันใดนั้นก็มีหนูมาแทะร่างของมัน กัดกินเนื้อของมันไป มันจะยังสามารถนอนหลับได้อีกหรือ? มันจะไม่โกรธเหรอ? ถ้าเป็นเขา เขามั่นใจว่าเขาโกรธแน่

“ตูม!”

โลกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและผืนทรายสีเหลืองรอบ ๆ ก็พังทลายลงในทันที ลมหายใจอันรุนแรงถูกปล่อยออกมา ทำให้สิ่งมีชีวิตต่าง ๆ รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในระยะทางหลายร้อยลี้

หัวของงูตัวใหญ่ค่อยๆยกขึ้น โดยรู้สึกได้ถึงดวงตาของสัตว์เลือดเย็นที่กำลังสั่นคลอน

มันไม่ใช่งูธรรมดา มันมีเขามังกรอันสมบูรณ์บนหัวของมันด้วยสายเลือดของมังกรอันแข็งแกร่งในตัว

“ฟ่อ!”

งูตัวใหญ่กวัดแกว่งหางไปมา

พื้นที่ทั้งหมดดูเหมือนจะพังทลายลง

“รีบไปกันเร็ว” ร่างกายของลั่วอู๋แข็งทื่อและหนาวสั่น เพียงแค่รู้สึกถึงลมหายใจของงูตัวใหญ่ก็ทำให้เขารู้สึกว่าการหายใจของเขาไม่ราบรื่น

ภูตทะเลทรายโอบทั้งสองคนอย่างรวดเร็วและพาพวกเขาหนีไป

งูตัวใหญ่มองมาที่ภูตทะเลทรายจากนั้นก็เริ่มไล่ตาม ร่างกายที่ใหญ่โตของมันไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างเทอะทะ แต่พุ่งออกไปเหมือนลูกศรอันแหลมคม

“ว้าว…”

ราวกับมันบินผ่านผืนทรายสีเหลือง

เพียงชั่วพริบตางูตัวใหญ่ก็มาปรากฏตัวต่อหน้าภูตทะเลทราย ดวงตาของงูตัวใหญ่จับจ้องไปที่ลั่วอู๋และต้าหวง

“โอ้พระเจ้า” ขาและท้องของลั่วอู๋อ่อนแรงในทันที