บทที่ 131 มารดา

บทที่ 131 มารดา

ลั่วอู๋คิดว่างูตัวใหญ่กับลิงยักษ์น่าจะสู้กับไปกว่า 300 รอบแล้ว แต่แล้วงูตัวใหญ่ก็เลื้อยถอยหลังออกมา

“งูตัวใหญ่ยอมถอยแล้วสินะ” หยู่เฮากระซิบ

ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเท่าไหร่

งูตัวใหญ่คงไม่อยากจะสู้จนตายไปพร้อมกับลิงยักษ์

ซึ่งลิงยักษ์เองไม่ต้องการเช่นกัน เห็นได้ชัดว่ามันกระตือรือร้นที่จะไปที่ถ้ำ ดังนั้นมันจึงไม่กลัวที่จะต้องต่อสู้ หรือจะต้องบาดเจ็บ

สุดท้ายแล้วงูตัวใหญ่จึงเป็นฝ่ายที่ยอมล่าถอยกลับไป

อย่างไรก็ตามหากลิงยักษ์ตัวนี้เข้าไปที่ถ้ำและได้ดูดซับพลังวิญญาณและความแข็งแกร่งจนพร้อมแล้ว มันก็คงจะไม่ออกไปชิงปล้นดินแดน และพลังวิญญาณในถ้ำเองก็ไม่ได้มีประโยชน์ต่องูตัวใหญ่

งูตัวใหญ่จึงตัดสินใจลากร่างของมันกลับออกไปอย่างช้า ๆ มันลืมไปแล้วว่าทีแรกมันตื่นขึ้นมาเพื่อจับ “หนู” ที่มารบกวนการนอนของมัน และตอนนี้มันต้องการการนอนหลับที่ดีเพื่อฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ

ลิงยักษ์คำรามและมุ่งเดินต่อไปที่ถ้ำ

ทำให้ผีเสื้อปีกมายาต้องรุดเข้ามาขัดขวางอีกครั้ง เพื่อปิดกั้นการก้าวเดินของลิงยักษ์ด้วยชีวิต

ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว “ถึงแม้ว่างูจะถ่วงเวลาไปได้บ้าง แต่ก็ดูเหมือนว่าจะยังไม่เพียงพอ เพราะตอนนี้ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ จากทางด้านในถ้ำ”

……

……

ในถ้ำมืด

ราชาผีเสื้อปีกมายากำลังนอนพักอยู่ที่นั่น มันเริ่มรู้สึกเย็นเล็กน้อยเพราะมีพลังวิญญาณแปลก ๆ ไหลเข้ามาในช่องท้องของมันตลอดเวลา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตเล็ก ๆ ในท้องของมันพร้อมแล้วที่จะถือกำเนิด

แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

กลิ่นที่คุ้นเคยจำนวนมากกระจายเข้ามาและผู้พิทักษ์ที่คอยอยู่ด้วยเริ่มทยอยออกจากถ้ำไป เพราะพวกมันต้องมุ่งหน้าไปสมทบกับตัวอื่น ๆด้านหน้า

ท้ายที่สุดก็เหลือเพียงราชาผีเสื้อปีกมายาอยู่ตัวเดียวในถ้ำ

ในที่สุดมันก็ได้ตัดสินใจ

ลูก

เจ้าจะต้องเติบโตขึ้นอย่างปลอดภัย

ร่างกายของมันก็ค่อยๆหดตัวลงและปีกของมันก็เริ่มสูญเสียความมันวาว

……

……

“กรร…”

ลิงยักษ์ส่ายกำปั้นอย่างดุเดือด มันรุนแรงมากจนแม้แต่มิติเองก็ดูเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ คลื่นอันรุนแรงได้ไหลล้นกระจัดกระจายทำลายสังหารผีเสื้อปีกมายาจำนวนนับไม่ถ้วน

ปีกของผีเสื้อนับไม่ถ้วนฉีกขาดและร่วงหล่นลงมา

ดวงตาของลิงยักษ์นั้นช่างว่างเปล่า เหล่าผีเสื้อปีกมายาทั้งหมดที่ปรากฏตัวต่อหน้ามันจะต้องตาย โดยไม่มีเหลือรอดแม้แต่ชีวิตเดียว

ร่างของผีเสื้อปีกมายากองเต็มพื้นที่นอกถ้ำ

ฉากดังกล่าวทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวสันหลัง

ลิงยักษ์ส่งเสียงคำรามอย่างพึงพอใจและในที่สุดมันก็ได้เดินไปที่ถ้ำโดยไม่มีสิ่งกีดขวาง

ทันใดนั้นแสงสีแดงก็สว่างขึ้น

พลังวิญญาณสีดำอันรุนแรงในถ้ำได้หลั่งไหลเข้าสู่แสงสีแดงอย่างรวดเร็วราวกับว่าจะกลืนมันลงไป

ลิงยักษ์รู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณสีดำที่มันต้องการกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว มันคำรามด้วยความโกรธและดวงตาสีแดงของมันก็แสดงความบ้าคลั่ง

สัตว์วิญญาณระดับเพชรที่กำลังบ้าคลั่งนั้นมีเพียงแค่ไม่กี่คนที่จะสามารถควบคุมมันได้

ลิงยักษ์รีบวิ่งไปที่ถ้ำอย่างบ้าคลั่ง แต่แสงสีแดงก็ได้เผาผลาญพลังวิญญาณสีดำไปจนหมดเสียแล้ว

ทว่ามีผีเสื้อตัวใหญ่ตัวหนึ่งกำลังอาบแสงสีแดงลอยอยู่ในอากาศแสดงให้เห็นถึงความงดงามและความอัศจรรย์ใจ

มันคือราชาผีเสื้อนั่นเอง

ร่างกายของมันเหี่ยวเฉาราวกับซากศพและปีกที่เคยเต็มไปด้วยความงามอันแวววาวลวงตาดั้งเดิม นั้นหมดสภาพลง แม้กระทั่งความแข็งแกร่งในการกระพือปีกก็ยังสูญเสียไป

“กรร!” ลิงยักษ์คำรามขึ้นฟ้า

พวกเขาเห็นร่างของราชาผีเสื้อปีกมายาบินออกไปด้วยความเร็วที่รวดเร็วราวกับสายรุ้ง เหลือเพียงแต่เสียงคำรามด้วยโกรธของลิงยักษ์