ตอนที่ 142
บทที่ 143 ลอบสังหาร
October 22, 2026
บทที่ 143 ลอบสังหาร
“ต้องฆ่าเจ้าพวกนั้นด้วยรึเปล่า?”
“ฆ่าพวกมันด้วย พวกมันทั้งหมด”
“รับทราบ”
นอกลานหลังร้าน เงาดำสองคนกำลังยืนคุยกัน แสงเย็นจะกะพริบเป็นครั้งคราวกับพื้นหลังของแสงจันทร์
ในความมึนงงนั้นเหล่าตั๊กแตนขู่เซิงดูเหมือนจะเริ่มขยับเล็กน้อย
……
……
“ฟู่!!”
ไร้หน้าตื่นขึ้นมาในห้องของเขา
ตั้งแต่เข้าสู่ขั้นที่สองของกระบวนท่าวิชาผีเสริมกระดูก การรับรู้ของเขาก็เฉียบคมมากขึ้น แม้ในยามหลับ เขาก็ยังสามารถตรวจจับจิตสังหารรอบตัวเขาได้
ปัจจุบันเขามีความแข็งแกร่งเท่ากับผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเงิน
เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
มีดอันแหลมคนจี้มาที่เอวของเขา
“เจ้าช่างโชคไม่ดีเสียเลย เจ้าหนู” เสียงเศร้า ๆ ดังออกมา
ไร้หน้าไร้ความรู้สึก และพูดด้วยเสียงแหบเบา ๆ “เจ้ามาจากพรรคหวงชางั้นหรือ??”
“อยากจะตายสบาย ๆไหม? ข้าจะบอกเจ้าให้ ข้าคือผู้ที่จะมาฆ่าเจ้ายังไงล่ะ” เขาแทงมีดไปที่หน้าท้องของไร้หน้า
แววตาของไร้หน้าเย็นยะเยือก
……
……
ณ บ้านในสวนของศาลาไป่หยู่
ที่นี่คือห้องพักชั่วคราวหลังจากการปฏิบัติหน้าที่ของผู้คุ้มกัน ทุก ๆ คืนจะมีเหล่าพี่น้องเข้ามาปฏิบัติหน้าที่เพื่อลาดตระเวน แต่ว่าวันนี้หลิวหูเข้าเวรด้วยตนเอง
“ฟ่อ”
งูทมิฬปีกกระดูกส่งเสียงสัญญาณออกมาเตือนทุกคน
หลิวหูหน้านิ่งไปสักพัก
“เจ้ากำลังบอกว่ามีคนบุกรุกเข้ามางั้นเหรอ?”
งูทมิฬปีกกระดูกพยักหน้า
ใบหน้าของหลิวหูหม่นหมองไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็กระซิบคำสองสามคำกับงูทมิฬปีกกระดูก งูทมิฬปีกกระดูกก็บินออกไปในทันที
……
……
ลั่วอู๋อยู่ในห้องของเขา นั่งอยู่บนเตียงในท่านั่งสมาธิ
เนื่องจากการไหลเวียนของเวลาในโลกแห่งไหและโลกภายนอกนั้นแตกต่างกัน เขาจึงนอนหลับอยู่ในโลกแห่งไห เมื่อเขาตื่นขึ้นมันต้องใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงในการออกมาสู่โลกภายนอก
โดยส่วนใหญ่ในเวลานี้ เขามักจะตื่นแล้ว
“เอี๊ยด!”
ประตูห้องถูกเปิดออก
ลั่วอู๋สัมผัสได้ถึงสิ่งนี้ขณะอยู่ในโลกแห่งไห ไม่เคยมีใครบุกเขามาในห้องของเขาแบบนี้มาก่อน แม้แต่หลี่หยิน สาวใช้คนโปรดของเขาก็เช่นกัน
“ตายซะ!”
ชายสวมหน้ากากแทงมีดอันแหลมคมเข้ามาที่เขาอย่างไม่ลังเล กล่าวได้ว่า เขามีความเด็ดขาดและจะไม่มีทางพลาดอย่าง “ตายจากการพูดมากเกินไป” ซึ่งมักจะเกิดขึ้นกับตัวร้ายเสมอ
แต่ลั่วอู๋ไม่มีคนคุ้มกัน
ชั่วะ!
ทันใดนั้นโล่ขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นและปิดกั้นลั่วอู๋
โล่ส่องแสงสีเขียวและเหลือง แสงทั้งสองก็ประสานกลมกลืนเข้าด้วยกัน ราวกับว่าเพิ่มชั้นของโล่ขึ้นมาอีกหนึ่งชั้น
“เคร้ง!”
ใบมีดอันแหลมคมแทงเข้ามาที่โล่จนเกิดเสียงดัง
ลั่วอู๋ยกโล่ขึ้น เขายกตัวออกจากเตียงอย่างทุลักทุเล ใช้โล่ปกป้องตัวเองเอาไว้และปรับสภาพร่างกายอย่างรวดเร็ว
“หืม ตอบสนองเร็วดีนี่” เสียงอันขุ่นเคืองดังออกมา
ลั่วอู๋ยกหัวศรีษะขึ้น ชายในผ้าคลุมสีคำยืนอยู่ตรงหน้าเขาที่มองไม่เห็นใบหน้า แต่กลับได้ยินเสียงลมหายใจได้อย่างชัดเจน เขาห่างจากการเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงเพียงแค่ก้าวเดียว
กล่าวได้ว่า คนคนนี้เขาน่าจะใกล้เป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูง
“เจ้าเป็นใครกัน?” ลั่วอู๋พูดอย่างใจเย็น
ชายคนนั้นลูบมีดที่อยู่ในมือของเขา “ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ารอดแน่ ข้าจะถอดหน้ากากออกให้เจ้าดูใบหน้าของข้า ก็ต่อเมื่อเจ้าตายไปแล้วเท่านั้น!”
หลังจากนั้น ลมหายใจของเขาแรงขึ้นอย่างมาก
“ชิ เจ้าต้องการหินวิญญาณขนาดไหนกันเพื่อมาฆ่าข้า?” ลั่วอู๋ยกโล่ขึ้นและพูดจาเยาะเย้ย