บทที่ 147 หลงเซี่ย

บทที่ 147 หลงเซี่ย

เฉินหมิงหยู่โกรธมาก จนถึงตอนนี้นางเพิ่งเคยได้รับความอับอายที่น่าอดสูแบบนี้เป็นครั้งแรก

หัวใจของนางเต้นระรัวขึ้นและลง ร่างกายของนางก็สั่นสะท้าน

จนกระทั่งถึงวินาทีที่พวกเขาได้ถูกเชิญออกจากศาลาไป่หยู่อย่างสุภาพ ได้เห็นกระเป๋าและสัมภาระทั้งหมดก็ถูกโยนออกไป

ในที่สุดสมองของเฉินหมิงหยู่ก็กลับมาตอบสนอง

ข้าเนี่ยนะถูกไล่ออก

ในฐานะสมาชิกของตระกูลเฉิน นางไม่เคยถูกปฏิบัติเยี่ยงนี้มาก่อน นางได้รับเกียรติในฐานะแขกผู้มีเกียรติเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในหมู่ตระกูลชั้นสูงหรือในวังหลวง

นางโดนไล่ออกได้อย่างไร?

ที่แย่ที่สุดคือเฉินหมิงหยู่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าทุกคนในศาลาไป่หยู่มีสายตาที่ร่าเริง ปราศจากความเกลียดชัง ราวกับว่าพวกเขากำลังเฉลิมฉลองการจากไปของนาง

“ท่านปู่! พวกเขาทำแบบนี้กับพวกเราได้อย่างไร” เฉินหมิงหยู่โกรธจนควันแทบจะลอยออกจากหัว “ไม่มีใครกล้าดูหมิ่นพวกเราตระกูลเฉินแบบนี้มาก่อน ! ข้าต้องการให้ลุงหลง … ”

“หุบปาก!!”

เฉินซังเทียนขัดเฉินหมิงหยู่ที่กำลังพูดอยู่เอาไว้

เฉินหมิงหยู่เห็นได้ถึงความผิดหวังและหมดหนทางอย่างชัดเจนจากดวงตาเฉินซังเทียน

ทันใดนั้นนางรู้สึกแน่นในอกและเสียงของนางก็เบาลงอย่างมาก “ท่านปู่ … ”

บรรยากาศรอบตัวของเฉินซังเทียน หนักขึ้นเหมือนชิ้นส่วนของตะกั่ว “ที่ไม่มีใครกล้าดูหมิ่นพวกเราตระกูลเฉินเจ้ารู้ไหมว่าเพราะอะไร แล้วทำไมทำไมตระกูลเฉินของพวกเราถึงมีเกียรติมาก?”

“ เพราะเมื่อสามร้อยปีก่อน ท่านปู่ทวดได้ทำประโยชน์อย่างมากในการปกป้ององค์จักรพรรดิ และได้เสียชีวิตด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากนั้น ทุกคนในจักรวรรดิจึงยกย่องท่านปู่ทวดเป็นดั่งนักบุญ ด้วยความสำเร็จของเขา พวกเราตระกูลเฉินจึงได้มีสถานะสูงส่งมาจนถึงในปัจจุบันนี้ “เฉินหมิงหยู่กระซิบ

เฉินซังเทียนยังคงถามต่อไปว่า “แล้วจุดประสงค์ที่ท่านปิดผนึกปีศาจหยวนนั้นเพื่ออะไร?”

“เพื่อความปลอดภัยของประชาชน” เฉินหมิงหยู่ลดศีรษะลงและเสียงของนางก็เบาลงกว่าเดิม

เฉินซังเทียน พยักหน้า “ดีมากดูเหมือนว่าเจ้าจะยังจำเรื่องพวกนี้ได้อยู่ ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง เมื่อสามปีก่อนตอนที่พวกเราอยู่ในโรงเตี้ยมกลางทะเลทรายและเจอเข้ากับกลุ่มโจรภูเขา เจ้าได้ทำอะไรลงไปเมื่อ โจรภูเขาพวกนั้นคิดฆ่าทุกคนในโรงเตี๊ยมเพื่อชิงทรัพย์ ”

ใบหน้าของเฉินหมิงหยู่ เปลี่ยนเป็นสีแดงและนางก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาชั่วขณะ

ในตอนนั้นนางได้ขอร้องให้ลุงหลงฆ่าโจรภูเขาทั้งหมด

เพื่อกำจัดต้นตอของปัญหาให้กับชาวบ้าน เขาถูกบังคับให้อยู่ในที่แห่งนั้นต่อไปอีกสามเดือนเพื่อกำจัดโจรภูเขาทั้งหมด ก่อนที่จะกลับไป

“ เจ้าไม่ใช่คนดีคนเดิมเหมือนเมื่อสามปีที่แล้วหรือไง?” คำพูดของเฉินซังเทียนเหมือนค้อนหนักที่ทุบลงในใจของเฉินหมิงหยู่

เฉินหมิงหยู่มองไปที่เฉินซังเทียนอย่างน่าสงสาร “ท่านปู่ ไม่ใช่แบบนั้นนะ ข้าแค่ … ”

“ เจ้าก็แค่อยากเห็นนายน้อยคนนั้นไม่มีความสุข ดังนั้นเจ้าก็เลยอยากจะให้เขาเดือดร้อน เลยไม่คิดจะปล่อยให้หลงเซี่ยช่วยจัดการเรื่องนี้อย่างนั้นเหรอ?” เฉินซังเทียนพูดเบา ๆ

เฉินหมิงหยู่เหมือนถูกแทงเข้าที่หัวใจอย่างไม่สบายใจ

“ เจ้าไม่ได้คิดอย่างนั้นเหรอ ?” เฉินซังเทียนถาม

เฉินหมิงหยู่ส่ายหัวอย่างรีบร้อน

“ สิ่งที่ข้าถามก็คือ เจ้าไม่เห็นด้วยกับการที่ต้องเรียกเขาว่าอาจารย์สินะ”

เฉินหมิงหยู่ลังเลสักครู่และพยักหน้า

เห็นได้ชัดว่าเขาอายุเท่านาง แล้วทำไมนางต้องเรียกเขาว่าอาจารย์

เฉินซังเทียนดูเหมือนจะเข้าใจความคิดของนางและพูดออกมาอย่างช้าๆ “ระดับการปรับแต่งพลังวิญญาณของเขาสูงกว่าเจ้า แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เพียงเล็กน้อย เจ้ายอมรับได้รึยัง ?”

เฉินหมิงหยู่ลังเลเล็กน้อยแต่ก็ยังพยักหน้ายอมรับ

“แม้แต่ปราชญ์โบราณก็ยังเคยขอคำแนะนำจากเด็กอายุเจ็ดขวบ แล้วตัวเจ้าเก่งกว่าปราชญ์โบราณงั้นหรือ?” เฉินซังเทียนกล่าว

เฉินหมิงหยู่ส่ายหัวอย่างรีบร้อน จะให้เอานางไปเทียบได้อย่างไร

“ถ้าอย่างนั้นลั่วอู๋ก็มีคุณสมบัติที่จะเป็นอาจารย์ของเจ้า ที่เจ้าพยายามปฏิเสธที่จะยอมรับเขา นั่นเป็นเพราะว่าเจ้าคิดว่าสถานะของเขาต่ำเกินไป ไม่คู่ควรกับสถานะอันสูงส่งของเจ้าใช่หรือไม่?”

เฉินหมิงหยู่ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ไม่ ไม่ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

ในเวลานี้ถ้าเฉินหมิงหยู่ กล้าพูดว่านางนั้นมีสถานะสูงส่ง นางจะต้องถูกท่านปู่ของนางดุแน่

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าพฤติกรรมของเจ้าเมื่อวาน เป็นข้อพิสูจน์ได้อย่างชัดเจนเลย เจ้าไม่เพียงแต่หลอกลวงผู้เป็นอาจารย์แต่ยังทำให้บรรพบุรุษเสียชื่ออีกด้วย” เฉินซังเทียนกล่าว

เฉินหมิงหยู่ก้มหัวลงและดวงตาของนางเริ่มเป็นสีแดงก่ำ

จากนั้นนางหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดออกมาว่า “ปู่ข้ารู้แล้ว ข้าจะไปหาท่านอาจารย์ของข้าเพื่อขอโทษและขอให้เขายกโทษให้ข้า”