บทที่ 148 อย่าเพิ่งประมาท

บทที่ 148 อย่าเพิ่งประมาท

ลั่วอู๋เดินมาที่ห้องโถงใหญ่ของศาลาไป่หยู่

เจ้าของร้านคนเก่ารอเขาอยู่ที่นั่น เมื่อเขาเห็นลั่วอู๋เดินออกมาเขารีบยื่นจดหมายให้ “นายน้อยมีจดหมายมาจากศาลาไป่เปา”

“ อ้าว ข่าวแพร่กระจายออกไปเร็วจัง”

ลั่วอู๋รับจดหมายด้วยรอยยิ้ม

เป็นไปตามที่คาดไว้

จดหมายเต็มไปด้วยคำพูดที่เต็มไปด้วยความโกรธและไม่เหมาะสมจากเฉินจิง

“เจ้าบ้าไปแล้ว”

“ข้าต้องมีสักแปดชีวิตถึงจะร่วมมือกับเจ้าได้ ‘ข้าคือลั่วอู๋จากศาลาไป่หยู่และข้าเป็นคนฆ่าเขาเอง’ เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังร้องเพลงในการแสดงครั้งใหญ่รึไง!”

“เจ้าเพิ่งยิงคนสนิทของลูหยางพิงที่ประตูเมืองไมมู่ แถมเจ้ายังกล้าที่จะป่าวประกาศชื่อของเจ้าอย่างชัดเจนเช่นนี้เจ้าอยากตายใช่ไหม ถ้าเจ้าอยากตายก็ช่วยอย่าให้มันกระทบถึงคนอื่นได้ไหม ! ข้าถูกเบื้องบนตำหนิมาแล้ว ถ้าข้าไม่ได้ผลลัพธ์อะไรสักอย่างข้าคงจะถูกยิงตายตามคนที่เจ้าฆ่าไปแน่ ”

“เจ้ารู้ใช่ไหมว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น พรรคหวงชากำลังยุ่งเหยิงเพราะการเลือกตั้งผู้นำคนต่อไปใกล้เข้ามาแล้ว ทำไมเจ้าถึงต้องไปเติมเชื้อไฟเพิ่มด้วย”

“ เอาล่ะตอนนี้เจ้าน่าจะพอใจแล้วใช่ไหมที่ความขัดแย้งในพรรคหวงชาทวีความรุนแรงมากขึ้นและสงครามครั้งใหญ่ก็กำลังใกล้จะปะทุแล้ว”

“ ถ้าเจ้ามีแรงละก็รีบไปสนับสนุนเร็วไม่งั้นได้เดือดร้อนกันทุกคนแน่”

ประโยคสุดท้ายของจดหมายแสดงให้เห็นถึงความเร่งด่วนของเฉินจิง

ขาใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังศาลาไป่เป่าเป็นกองกำลังที่นำโดยคงฉินผู้นำของเมืองคูกู พวกเขาอ่อนแอกว่าฝ่ายของลูหยางพิง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องขอความช่วยเหลือจากภายนอก

ปัจจุบันศาลาไป่หยู่และศาลาไป่เปาได้เป็นพันธมิตรร่วมมือกัน

ถ้าคงฉินปล่อยให้ศาลาไป่หยู่ถูกกำจัดไป มันจะเท่ากับเป็นการหักแขนของเขาเองและคงจะเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะต่อสู้กับฝ่ายของลูหยางพิงได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ หากคงฉินแพ้เขาคงต้องรอไปอีกสี่ปี เขาถึงจะสามารถชิงตำแหน่งผู้นำได้อีกครั้ง เขาไม่สามารถรอได้

ยิ่งไปกว่านั้นลูหยางพิงคงจะไม่ให้โอกาสเขาอีกแน่ เขาคงจะกวาดล้างผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งหมดของเขาในอีกสี่ปีข้างหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคต

สงครามครั้งนี้นั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้

ลั่วอู๋ในฐานะคนที่ก่อให้สงครามนี้เกิดขึ้นเร็วกว่าเดิมอย่างน้อยสามเดือน จึงต้องยืนอยู่ข้างคงฉินเพื่อปกป้องตัวเอง

“มันเป็นเรื่องเร่งด่วนจริงๆด้วยแฮะ” ลั่วอู๋หัวเราะเบา ๆ โดยไม่สนใจกับคำพูดอันหยาบคายในจดหมาย

หน้าเมืองไมมู่เขาได้ยิงลูกศรสังหารชิงชู

แม้ว่ามันจะเกิดจากความหุนหันพลันแล่น แต่ก็มีข้อควรพิจารณาบางประการด้วยเช่นกัน

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เตรียมตัวที่จะต่อสู้กับพรรคหวงชา แม้ว่าเขาจะอยู่เคียงข้างคงฉิน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากจะสนับสนุนคงฉินมากขนาดนั้น

มันก็แค่มีผลประโยชน์รวมกัน

ในกรณีของการเตรียมการนั้น การบริโภคของทั้งสองฝ่ายคงจะต้องมีสิ้นเปลืองมาก ต่อให้จบศึกไปแล้ว ทรัพยากรในพรรคหวงชาจะต้องว่างเปล่าอย่างแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้นเขาไม่ต้องกังวลเลยว่าคงฉินจะฉีกสัญญาพันธมิตรแล้วทรยศ

ประการที่สองก็คือนี่เป็นช่วงเวลาที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับศาลาไป่หยู่

เนื่องจากมีฉูจงฉวนและหยู่เฮาอยู่ที่นี่ ฉูจงฉวนคงไม่จำเป็นต้องพูดถึงมากเท่าไหร่ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองนั้นค่อนข้างดีและเขาติดเงินศาลาไป่หยู่ไปดื่มด่ำกับไวน์ เพื่อที่เขาจะได้ใช้ความพยายามเพียงเล็กน้อย ลั่วอู๋จึงไม่รู้สึกผิดบาปที่จะให้เขามาร่วมด้วยในปัญหานี้

สำหรับหยู่เฮา

เขาเป็นคนตรงไปตรงมา ถ้าเขารู้ว่าเพื่อนเดือดร้อนเขาก็จะช่วย

การใช้หยู่เฮาแบบนี้ทำให้ ลั่วอู๋รู้สึกผิดและไม่สบายใจ แต่อารมณ์เหล่านี้ก็แค่เพียงชั่วคราว เพราะเขาจะต้องชดเชยให้ในภายหลังแน่

พลังการต่อสู้ที่แท้จริงของชายสองคนนี้เปรียบได้กับผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูง ซึ่งเมื่อรวมกับหลิวหู ก็จะมีผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงถึงสามคนในศาลาไป่หยู่

น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้เราน่าจะขอยืมพลังของหลงเซี่ยได้ แต่ตอนนี้เราทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว

คาดว่าน่าจะมีผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงไม่เกินไปกว่า 30 คนในพรรคหวงชา และด้วยการแบ่งฝักฝ่ายขุมกำลังในปัจจุบันจึงน่าจะเพียงพอที่จะควบคุมสถานการณ์ของสงครามได้

ลั่วอู๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงหยิบโล่คริสตัลมากกว่า 200 อันออกมาจากไหปีศาจ พวกมันทั้งหมดล้วนสร้างขึ้นโดยเขา

ยิ่งไปกว่านั้นโล่เหล่านี้ล้วนถูกลงตราด้วยตราวิญญาณของธาตุดิน พลังในการป้องกันของพวกมันจึงดีขึ้นอย่างมาก พวกมันเปล่งแสงสีเหลืองออกมาตลอดเวลา