บทที่ 152 นามของข้าคือไร้หน้า

ณ มุมมืดที่ไม่มีใครใครผ่านมาของศาลาไป่หยู่

หลงเซี่ยกำลังหลับตาทำสมาธิและฝึกฝนจิตใจของเขา

ข้าง ๆ เขามีไร้หน้าที่กำลังฝึกการเคลื่อนไหวอันยากจะทำความเข้าใจได้หลากหลายท่าทาง มีแม้กระทั่งการเคลื่อนไหวอันแปลกประหลาดซึ่งแต่ละท่าดูเหมือนจะท้าทายขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์

เมื่อเสียงเสียดสีของกระดูกนับไม่ถ้วนและเสียงกล้ามเนื้อของการเคลื่อนไหวเหล่านั้นเสร็จสิ้น ไร้หน้าก็เปลี่ยนเป็นท่าของการกราบคุกเข่าลงบนพื้นดิน

“ทำมันอีกครั้ง” หลงเซี่ยลืมตาขึ้นแล้วพูดอย่างแผ่วเบา

ไร้หน้ากัดฟันลุกขึ้นและเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง เมื่อการเคลื่อนไหวดำเนินไปเรื่อย ๆ คอที่บาดเจ็บของเขาก็ดูเหมือนจะค่อย ๆ ฟื้นคืนความมีชีวิตชีวาและตั้งตรงเหมือนคนปกติ

“ไร้หน้า!” มีเสียงร้องดังมาจากข้างนอกประตู

ร่างของหลงเซี่ยหายไปในพริบตา

ประตูถูกเปิดออกและเจ้าของร้านคนเก่าก็เข้ามาเรียกเขา “ไร้หน้า นายน้อยกำลังตามหาเจ้า สงครามได้เริ่มขึ้นแล้ว”

ไร้หน้าตากะพริบตาด้วยความตื่นเต้น แววตาเปี่ยมด้วยจิตสังหาร

หลงเซี่ยมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดเงียบๆ ดูเหมือนว่าเขาได้เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง จากนั้นเขาก็หันไปอีกทางและหายไป

……

“หัวหน้า เมื่อกี้เราฆ่าผู้ใช้พลังวิญญาณได้เพียงสองคนเท่านั้น ดูเหมือนคนอื่น ๆ วิ่งหนีไปหมดแล้ว พวกมันน่าจะรีบกลับไปที่พรรคหวงชา” มีคนกระซิบบอกคงฉิน

คงฉินหายใจเข้าลึก ๆ “รีบไปรวบรวมเหล่าพี่น้องทั้งหมดของเรามา สงครามกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว”

เมืองไมมู่นั้นถูกปกคลุมไปด้วยความหวาดกลัว

ทุกคนซ่อนตัวอยู่ในบ้านไม่กล้าออกไปข้างนอก บางคนที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ได้ตัดสินใจออกจากเมือง ไมมู่ไป เพราะกลัวว่าจะได้รับผลกระทบ

ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงฝ่ายลูหยางพิง ในพรรคหวงชาได้รวมตัวกันที่นี่ทั้งหมด

บรรยากาศและท้องฟ้าดูมืดมนมากขึ้นเรื่อย ๆ

……

“เกิดอะไรขึ้น?”

ฉูจงฉวนกลับมาที่ศาลาไป่หยู่ ด้วยใบหน้าที่สับสน

“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังจะกลับมา” ลั่วอู๋พูด

“แขกในหอราตรีนิรันดร์หนีไปหมดแล้ว ข้าคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นข้าจึงรีบกลับมาที่นี่พร้อมกับคนที่เจ้าส่งมา” ฉูจงฉวนอธิบาย

“หอราตรีนิรันดร์ก็เลยปิดใช่ไหมล่ะ?” ลั่วอู๋ถาม

ฉูจงฉวนส่ายหัว “ไม่ ๆ มันก็ยังเปิดเป็นปกติดี แถมแขกทุกคนหนีไปหมดแล้ว ดังนั้นสาว ๆ จึงค่อนข้างว่างเลยด้วยซ้ำไป”

ลั่วอู๋รู้สึกสับสน

หอราตรีนิรันดร์เองก็น่าจะอยู่ในความดูแลของพรรคหวงชา พวกเขาไม่น่าจะกล้าเสี่ยงเปิดกิจการต่อในเวลาแบบนี้ด้วยซ้ำ

แต่ก็ช่างมันไปก่อน มันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องไปสนใจมัน

ลั่วอู๋อธิบายให้ฉูจงฉวนฟังทันทีถึงเหตุและผลที่เขาเรียกฉูจงฉวนกลับมา

“ข้าเหนื่อยกับการต่อสู้แล้วอ่ะ” ฉูจงฉวนหาว

ลั่วอู๋กลอกตา “เมื่อเสร็จเรื่องนี้แล้ว ข้าจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดของเจ้าเป็นเวลาหนึ่งเดือน”

“ได้เลยตกลงตามนี้” ฉูจงฉวนมีรอยยิ้มซุกซน

แม้ว่าความสามารถในการต่อสู้ของฉูจงฉวนจะเป็นเพียงแค่ทักษะจากภูตไฟ แต่ด้วยทักษะการต่อสู้และประสบการณ์ในการต่อสู้ของเขา ฝีมือในการต่อสู้ของเขาก็เทียบได้กับผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงเลยทีเดียว

……

“ตูมมมม”

บ้านของเจ้าเมืองคูกูถูกระเบิดพังทลายลงมา

นี่คือบ้านของคงฉิน

แต่ตอนนี้มันหายไปแล้วเหลือเพียงอาคารที่พังทลาย

“ ไอ้เจ้าบัดซบ คงฉิน!”

กลุ่มคนของลูหยางพิง ได้แต่ระบายความโกรธกับซากปรักหักพังที่ปราศจากผู้คน

……

การต่อสู้ได้เริ่มขึ้น

พื้นที่ทั้งหมดของเขตหวงชาเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

เนื่องจากไม่เพียงแต่ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูง แม้แต่ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับทองแดงและผู้ใช้วรยุทธ์เองก็เข้ามาที่เมืองเช่นกัน ตามสถิติแล้วมีผู้ใช้พลังวิญญาณกว่า 70% ของพื้นที่ป่าหวงชาทั้งหมดมาเข้าร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้

สามารถจินตนาการได้ว่าความแข็งแกร่งทั้งหมดของพรรคหวงชานั้นน่ากลัวและทรงพลังเพียงใด

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูหยางพิงและคงฉินต้องการเป็นผู้นำของพรรคหวงชา

……

เมืองพสุธา

คฤหาสน์หลังหนึ่ง

“พี่สงครามได้เริ่มขึ้นแล้ว พวกเราเองก็ออกไปต่อสู้กันเถอะ” ชายคนหนึ่งกล่าว

ความคิดเห็น