บทที่ 158 ชำระเงิน

บทที่ 158 ชำระเงินหลงเซี่ยได้เดินออกไปจากศูนย์กลางของพรรคหวงชา จากนั้นคงฉินก็เดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้อย่างสุภาพเช่นกัน

คงฉินยังคงต้องใช้เวลาอีกมากในการจัดการกับความยุ่งเหยิงของพรรคหวงชา ในตอนนี้คนที่เป็นฝ่ายของลูหยางพิง ไม่มีเหลืออยู่อีกแล้ว

หลังจากการเข่นฆ่ากันอย่างโหดเหี้ยม ลั่วอู๋และคนอื่น ๆ ได้กลับไปที่ศาลาไป่หยู่ พวกเขาต้องคว้าโอกาสเป็นพันธมิตรกับหอคอยหวงชาเอาไว้ จะได้ไม่ต้องได้รับผลกระทบใด ๆ จากศาลาไป่เปา ทุกพื้นที่ในเขตหวงชา จะไม่มีสิ่งใดเป็นภัยต่อศาลาไป่หยู่ได้อีก

ทันทีที่เขากลับมาถึงศาลาไป่หยู่ ฉูจงฉวนได้นำหินวิญญาณจากเจ้าของร้านคนเก่าวิ่งออกไปจนลับสายตา เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการไปที่หอราตรีนิรันดร์เพื่อดื่มด่ำและสร้างความเพลิดเพลินให้กับตัวเองยามค่ำคืน

แต่ลั่วอู๋กลับไม่สนใจ ให้เขาไปเถอะ หินวิญญาณเหล่านั้นคือค่าตอบแทนสำหรับเขา

ส่วนหยู่เฮาก็ได้ออกเดินทางไปจากศาลาไป่หยู่ ตามกองคาราวานของคฤหาสน์ชวนเทียนกลับไปยังภูเขาแห้งแล้ง ก่อนออกเดินทาง ลั่วอู๋ได้มอบโล่คริสตัลเพื่อเป็นของขวัญให้กับเขา

หยู่เฮากอดลั่วอู๋อย่างมีความสุข คุณสมบัติของโล่คริสตัลของศาลาไป่หยู่นั้นไม่ธรรมดาอย่างมาก โล่ดังกล่าวคงเป็นที่นิยมอย่างมากในภูเขาแห้งแล้ง หลังการลาจาก พวกเขาก็คาดว่าคงจะไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้วไร้หน้าคนเก่าได้พัฒนากลายเป็นไร้หน้าคนใหม่ หลงเซี่ยสอนกระบวนท่าศิลปะการต่อสู้ลึกลับให้เขา หลังจากฝึกฝนคอของเขาได้หายกลับมาเป็นปกติโดยสมบูรณ์ ตอนนี้เขาก็ไม่ต่างจากคนปกติ เขายังคงอาศัยอยู่ในศาลาไป่หยู่และติดตามรับใช้ลั่วอู๋ ราวกับว่าเขาเป็นเงาของลั่วอู๋ “เจ้าจะไม่กลับไปหาอดีตพี่น้องของเจ้างั้นหรือ?” ลั่วอู๋เคยถาม “กลุ่มหวันเฟยได้ตายไปแล้ว” ลั่วอู๋รู้ว่าหลังจากการแก้แค้นนั้น เขาได้ละทิ้งอดีตไปแล้ว “ไร้หน้าทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนไป?” ลั่วอู๋ถาม

ในอดีตไร้หน้านั้นสวมหน้ากากปิดทั้งศีรษะ ซึ่งมันดูแปลกมาก แต่ว่าตอนนี้ ไร้หน้าสวมหน้ากากปกปิดใบหน้าเพียงครึ่งเดียว ด้วยอารมณ์เย็นชาของเขาหลังจากฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ เขานั้นเริ่มดูหล่อเหลาขึ้นมาเล็กน้อย

ไร้หน้ากระซิบ “ข้าว่ามันน่าจะดูดีกว่า”ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาไม่เป็นไรมันก็ดีกว่าสีหน้าที่มืดหม่นเหมือนเมื่อก่อนการฟื้นตัวของหลี่หยินนั้นรวดเร็วมากและหายดีในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน แม้แต่หมอเองก็แปลกใจว่าทำไมอาการบาดเจ็บของหลี่หยินนั้นถึงหายดีเร็วเช่นนี้ไร้หน้ารู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้เพราะว่าเจ้านายของเขาไม่ยอมให้พูด

ครึ่งเดือนต่อมาเฉินซังเทียนและเฉินหมิงหยู่ กลับมาจากส่วนลึกของพื้นที่ป่าหวงชา แต่สีหน้าของเฉินซังเทียนนั้นดูแปลกไป

หลงเซี่ยเป็นผู้คุ้มกันของเฉินซังเทียน พละกำลังของเขาแข็งแกร่งอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าชายชราคนนี้เป็นคนสุดยอดเพียงใดว่าแต่เขามีความสำคัญแค่ไหนกันนะ?เฉินหมิงหยู่ขอโทษลั่วอู๋ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม นางคือผู้ที่ส่งหลงเซี่ยมาเพราะว่านางรู้สึกอับอายหลังจากที่ได้สร้างลำบากให้ลั่วอู๋ นางจึงทำแบบนี้เพื่อให้เขายอมรับคำขอโทษของนางทั้งหมดจบลงได้อย่างเรียบร้อยดีแน่นอนว่าเขายังไม่แน่ใจว่าเฉินหมิงหยู่นั้นจริงใจหรือว่าเพราะอยู่ภายใต้แรงกดดันของชายชรา แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพูดออกมาได้

พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะเดินทางกลับ แต่เฉินซังเทียนกลับลุกลี้ลุกลน ดูเหมือนว่าเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายและกำลังยุ่งอยู่กับการเดินทางกลับ

เฉินหมิงหยู่มองไปที่ลั่วอู๋และกระซิบ “อาจารย์ ข้ากำลังจะเดินทางกลับในเร็ว ๆ นี้ ท่านช่วยสอนเรื่องวิชาลับของท่านให้ข้าได้ไหม?”

นางยังคิดเกี่ยวกับวิชาลับของลั่วอู๋อยุ่นางจะไม่มีทางพ่ายแพ้ ถ้านางบูชาอาจารย์และนางยังอยากรู้ว่าวิชาลับของเขานั้นเป็นแบบไหน ถึงทำให้ลั่วอู๋ทรงพลังได้ขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย“ไม่ได้” ลั่วอู๋ตอบพร้อมกับรอยยิ้มเฉินหมิงหยู่เดินจากไปด้วยความสับสนนี่ทำให้ลั่วอู๋แปลกใจอย่างมาก ขณะเดียวกันหลงเซี่ยก็เรียกไร้หน้ามาหา เขาไม่รู้ว่าพวกนั้นพูดอะไรกัน แต่ไร้หน้านั้นดูตื่นเต้นมากพวกเขานั้นไปเป็นเพื่อนกันตอนไหน?

วันต่อมา เป็นวันที่แสนปลอดถัย