บทที่ 159 หอคอยสีขาวลึกลับ

ลั่วอู๋กลับเข้ามาในมิติไหอีกครั้ง

ส่วนเรื่องการชดใช้นั้นเขาได้ทำใจไว้นานแล้ว เขาต้องจ่าย 70% ของเงินที่หามาได้อย่างยากลำบาก ให้กับตระกูลลั่ว? ล้อกันเล่นน่า

อย่างไรก็ตามตระกูลลั่ว ไม่ได้ถือว่าเขาเป็นคนของตระกูลลั่วแล้ว เขาจึงไม่ต้องทำหน้าที่ของตระกูลมิติไหในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา มีสัตว์วิญญาณหลากหลายชนิดอยู่ท่ามกลางภูเขาและป่าไม้ เหล่านี้คือสัตว์วิญญาณที่ลั่วอู๋ปล่อยเอาไว้ พวกมันได้ผสมพันธุ์และสร้างประชากรมากมาย ท้องฟ้าเป็นอาณาเขตของแร้งทรายและเหยี่ยวหยกขาว แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้ผีเสื้อปีกมายาเพลิงอมตะเองก็ชอบบินขึ้นไปเล่นบนท้องฟ้า

หลังจากการเติบโตหนึ่งปี ผีเสื้อปีกมายาเพลิงอมตะก็ได้รับการยกระดับเป็นระดับทองแดง 10

มันยังคงอยู่ในวัยเด็ก แต่ตอนนี้มันกลับใหญ่กว่าผีเสื้อปีกมายาทั่วไปตอนโตเต็มวัยเสียอีก ไม่รู้ว่ามันจะใหญ่ได้ถึงขนาดไหนเมื่อโตเต็มวัย

นอกจากนี้ยังมีปลาทารกอีกหลายตัวในบ่อน้ำ โชคดีมากที่ปลาทั้ง 2 ตัวเป็นเพศผู้และเพศเมียพอดี

ตราบใดที่เขายังคงเลี้ยงเพาะพันธ์ุพวกมันต่อไป ต้าหวงมาก็สามารถรับประทานมันได้มากขึ้นเรื่อย ๆ ในอนาคต

ที่จริงแล้วปลาทารกนั้นเป็นสัตว์วิญญาณที่เข้มงวดกับสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยมาก ไม่เช่นนั้นมันก็จะบวมน้ำตาย อย่างไรก็ตามสภาพแวดล้อมในไหปีศาจนั้นเหมาะสำหรับสัตว์วิญญาณทุกชนิด

มีหนอนอมรณาสองตัวอยู่ใต้ดิน ตามหลักแล้วควรมีแค่ตัวเดียว เขาไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงได้มีอีกตัวออกมาได้ลั่วอู๋คิดว่าอาจเป็นเพราะตัวเก่ามันอยู่ตัวเดียวแล้วเบื่อเกินไป จึงตัดร่างของมันเองออกและกลายเป็นสองตัว นี่เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การใส่ใจ

ลั่วอู๋ไม่ต้องการให้มิติไหถูกบุกรุกด้วยหนอนอมรณา แต่หนอนอมรณาทั้งสองนั้นก็อยู่กันอย่างสงบสุขมาก ดูไม่มีทีท่าว่าจะแยกตัวออกเพิ่ม

ท้ายที่สุดเมื่อมองไปที่บ้านขนาดกลางตรงหน้าเขา ลั่วอู๋ก็หายใจเข้าลึก ๆ

การยกระดับบ้านหลังเล็กให้เป็นบ้านขนาดกลางไม่เพียง แต่จะเพิ่มขนาดของบ้านเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการเพิ่มพื้นที่แท่นลงตราและหอคอยสีขาวที่ยังใช้การอะไรไม่ได้ชั่วคราวมาอีกด้วย

หากเขาต้องการยกระดับบ้านขนาดกลางเป็นบ้านหลังใหญ่ละก็จะต้องใช้ถึง 20,000 แต้มเซียน ลั่วอู๋มองไปที่แต้มเซียนของเขา30,000นี่คือแต้มเซียนที่สามารถช่วยชีวิตเขาเอาไว้ในช่วงเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา“มาดูกันดีกว่า ว่าจะมีอะไรให้ข้าประหลาดใจได้อีกบ้าง”“ยกระดับบ้าน”

ค่าใช้จ่าย 20,000 แต้มเซียน

“ ตู้ม!”พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนเหมือนกับมีการใช้ทักษะ [แผ่นดินไหว] พื้นดินแตก ดินและก้อนหินบินว่อนไปทั่วทำให้ไม่สามารถยืนหยัดอยู่แถว ๆ นั้นได้

บ้านขนาดกลางถูกแปรเปลี่ยนเป็นอาคารหลังใหม่ในทันที

หากบ้านขนาดกลางเดิมเทียบได้กับร้านค้าอันสวยงาม อาคารขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเขาก็เหมือนที่อยู่อาศัยของพวกตระกูลขุนนาง

คฤหาสน์ของตระกูลที่มีอำนาจมักจะใหญ่ครอบคลุมพื้นที่ 100 ตารางฟุต

ลั่วอู๋ขยี้ตาอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นคฤหาสน์นี้ใหญ่หรูหรากว่าที่อยู่อาศัยของตระกูลขุนนางเสียอีกในอาณาเขตของบ้านหลังใหญ่มีศาลามากมายเต็มไปหมด การตกแต่งดูมีเอกลักษณ์และบรรยากาศสวยงามยิ่งไปกว่านั้นสิ่งอำนวยความสะดวกทุกประเภทยังคงสมบูรณ์และมีการขยายพื้นที่ออกเยอะขึ้น

หอคอยสีขาวศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ด้านหลังคฤหาสน์เองก็กำลังส่องแสงสีขาวนวล ซึ่งดูเหมือนว่าจะสามารถเริ่มใช้งานมันได้อย่างเป็นทางการแล้ว

“ ช่างน่าเสียดายที่เอาคนอื่น ๆ เข้ามาในมิติไหไม่ได้” ลั่วอู๋ถอนหายใจ

ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเสียใจกับการเดินทางเข้ามาสู่มิติไหในช่วงเวลากลางคืนของเขา

เนื่องจากไม่มีคนอาศัยอยู่ในมิติของไหปีศาจ มันจึงทำให้ลั่วอู๋รู้สึกเหงาหดหู่ใจมาก ทำไมสัตว์วิญญาณเข้ามาได้แต่คนกลับเข้าไม่ได้?

เขาใช้เวลาเดินเล่นในคฤหาสน์ตามความต้องการของตน และได้รู้ว่าแม้พื้นที่จะขยายออกไปมากกว่าเดิมหลายเท่าและข้างในบ้านก็ดูสวยงามมากขึ้น แต่การใช้งานจริงทางปฏิบัตินั้นมีเพิ่มขึ้นมาไม่มากเท่าไหร่

อย่างไรก็ตามลั่วอู๋พอใจกับขนาดที่เพิ่มขึ้นของห้องเก็บของมาก

“ทำไมถึงไม่มีอะไรใหม่ ๆ ในบ้านที่ถูกยกระดับแล้วนี้กันนะ” ลั่วอู๋พยายามตามหาระบบการใช้งานใหม่ ๆในคฤหาสน์

เมื่อมองไปข้างนอกพื้นที่สวนเองก็ได้ถูกขยายออกเช่นกัน ดินดูอุดมสมบูรณ์เต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังวิญญาณที่มากขึ้น หากเขาสามารถปลูกสมุนไพรวิญญาณได้ละก็ เขาน่าจะได้รับผลการเก็บเกี่ยวที่ดีมากอย่างแน่นอน

ลั่วอู๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นเขาก็หยิบสมุนไพรวิญญาณระดับกลางโยนมันลงไป

“ ถ้าเจ้าทำให้ข้าประหลาดใจได้ ข้าจะยอมเพาะปลูกดูแลมันให้ก็ได้” ลั่วอู๋ไม่มีเวลามากนัก การทำฟาร์มในโลกแห่งไหดูจะเป็นการเสียเวลาซะเปล่า ๆ

ความคิดเห็น