บทที่ 177 ข้าต้องการตัวเขา

บทที่ 177 ข้าต้องการตัวเขา“นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน ?” ลั่วฮั่นฮั๊วผู้นำตระกูลลั่วโกรธมากผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูง 15 คนได้เดินทางออกไปจากตระกูลลั่วและได้เสียชีวิตทั้งหมดเนี่ยนะ? ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาทั้งหมดได้ตายลงในพื้นที่เขตหวงชาสิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจมากที่สุดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็คือ มันไม่ใช่คำสั่งของเขาเลยด้วยซ้ำ ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูง 15 คนนี้ก็ออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลลั่วไปโดยไม่ได้รับการอนุญาตใด ๆ เหล่าคนรับใช้หลายคนตัวสั่นอยู่ด้านล่างเขา ด้วยที่กลัวในโทสะของผู้นำตระกูลลั่ว“พวกเจ้าบอกข้ามาทีสิว่าใครเป็นคนสั่ง” ลั่วฮั่นฮั๊วคำราม คนรับใช้หลายคนพูดไม่ออกและถูกผู้นำตระกูลด่า “มันไม่มีประโยชน์ที่จะใช้พลังและทรัพยากรไปมากมายขนาดนี้ เพียงเพื่อจัดการกับลูกชายที่ถูกเนรเทศออกจากตระกูลเพียงแค่คนเดียว แถมยังทำไม่สำเร็จเสียอีก” ลั่วฮั่นฮั๊วโกรธมาก “เจ้าลูกบ้านั่นมันร้ายกาจจริงๆ มันกล้าดียังไงถึงได้เชือดสมาชิกในตระกูล จนผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงทั้ง 15 คนต้องตายไปแบบนี้ ไปเรียกเหยี่ยวมาให้ข้า สั่งให้พวกเขานำตัวของมันกลับมาให้ได้ ข้าไม่สนว่าจะจับเป็นหรือจับตาย เอาตัวมันกลับมาให้ได้ก็พอ”เหยี่ยว เป็นชื่อของทีม ทีมเหยี่ยวเป็นกองกำลังต่อสู้มือสังหารที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นพิเศษโดยตระกูลลั่ว สมาชิกเหยี่ยวทุกคนมีความแข็งแกร่งมากกว่าผู้ใช้พลังวิญญาณระดับทอง พวกเขาเชี่ยวชาญในการติดตามและไล่ล่าศัตรู “นายท่านอย่าส่งคนไปเพิ่มอีกเลย ตอนนี้เจ้าแห่งอินทรีได้เดินทางไปที่นั่นเพื่อไปสังหารลั่วอู๋แล้ว” คนใช้คนหนึ่งกระซิบเจ้าแห่งอินทรี เขาคือหัวหน้าของทีมเหยี่ยว เขาเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับทอง ลั่วฮั่นฮั๊วโกรธอีกครั้ง “ทำไมแม้แต่เจ้าแห่งอินทรี ถึงได้ออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ใครเป็นคนสั่งพวกเขากัน?”เขาโกรธอีกแล้ว สิ่งที่แปลกก็คือแม้จะถูกถาม แต่เหล่าคนรับใช้ต่างก็ไม่ต้องการที่จะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ จู่ ๆ ก็มีลมพัดกระโชกเข้ามาพร้อมกับร่างของชายชราเสื้อคลุมขาวที่ปรากฏตัวขึ้น ณ ลานกว้าง เขาปล่อยลมปราณอย่างสง่าผ่าเผยราวกับเป็นกระแสน้ำก้นทะเล “ท่านปู่” ลั่วฮั่นฮั๊วควบคุมอารมณ์ของเขาอย่างเร่งรีบ แล้วเดินเข้าไปเคารพลั่วไป่เหา เหล่าคนรับใช้เองก็พากันย่อตัวลงคุกเข่าเคารพ บรรพบุรุษผู้นี้เป็นบุคคลที่ไม่อาจจะละเลยได้ลั่วไป่เหาพยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นร่องรอยความหดหู่ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “หลานฮั๊ว เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าได้เรียกตัวลูกหลานของตระกูลลั่วทุกคนที่ออกกลับมาทั้งหมดแล้วน่ะ ? เจ้าพวกนั้นมันเป็นขยะประเภทไหนกัน? ข้าไม่เห็นพวกมันจะมีดีสักคนเลย ” ไม่มีใครรู้ว่าลั่วฮั่นฮั๊วมีอายุต่างจากบรรพบุรุษคนนี้มากี่ชั่วอายุคนแล้วอย่างไรก็ตามเพื่อให้สะดวกต่อท่านบรรพบุรุษ เขาก็ยอมรับอย่างไม่เต็มใจที่จะให้เรียกเขาว่าหลานฮั๊วลั่วฮั่นฮั๊วกล่าวอย่างระมัดระวัง “วิสัยทัศน์ของท่านปู่ต่างหากที่สูงเกินไป มีคนที่มีความสามารถและชาญฉลาดอยู่ในบรรดาลูกหลานเหล่านี้แน่นอนขอรับ”“ข้ากังวลจริงๆ หวังว่าผู้เฒ่าเฉินจะฉวยโอกาสนี้เอาเปรียบข้าอีกนะ” ลั่วไป่เหาพูดกับตัวเองดูเหมือนการที่จะตามหาอัจฉริยะคนนั้นในตระกูลลั่วเจอ นั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้จริง ๆอย่างไรก็ตามลั่วไป่เหาก็เปลี่ยนเรื่องคุยมาถามหลานของตน ” ว่าแต่นี่ เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหรือ ทำไมถึงโกรธได้ขนาดนี้”ลั่วฮั่นฮั๊วเล่าอย่างยากลำบากเพราะต้องปกปิดรายละเอียดไปมากมาย“เขตป่าหวงชางั้นเหรอ!” เมื่อลั่วไป่เหาได้ยินชื่อสถานที่นี้ ทันใดนั้นตาของเขาก็เปล่งประกาย “เด็กคนนี้ ที่มีชื่อว่าลั่วอู๋ยังไม่ได้กลับมาที่ตระกูลลั่วเลยนี่นา”“เขาเลือกที่จะทรยศต่อตระกูลลั่ว” “ ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อหนึ่งปีก่อน เขายังไม่ได้เป็นผู้ใช้พลังวิญญาณเสียด้วยซ้ำ เขาไม่เคยได้ฝึกฝนพลังวิญญาณเลย แล้วเขาจะไปเข้าตาท่านบรรพบุรุษได้อย่างไรกัน? ลั่วฮั่นฮั๊วกล่าว“อย่างงั้นเหรอ” ลั่วไป่เหาดูผิดหวังดูเหมือนคนที่เฒ่าเฉินพูดถึงจะไม่ใช่เขาคนนี้ทั้งที่อายุ 18 แล้วแต่เขาคนนี้กลับยังไม่ได้เป็นผู้ใช้พลังวิญญาณเลยด้วยซ้ำ ซ้ำร้ายเขายังถูกเนรเทศไปยังพื้นที่ห่างไกล เพื่อดูแลธุรกิจเขาไม่น่าจะเป็นผู้ปรับแต่งพลังวิญญาณที่เฒ่าเฉินกล่าวถึงไปได้หรอกลั่วไป่เหาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังไม่คิดที่จะยอมแพ้ “ข้าขอดูข้อมูลเกี่ยวกับเขาหน่อยจะได้รึเปล่า”“ได้ขอรับท่านปู๋” ลั่วฮั่นฮั๊วรีบยื่นข้อมูลให้กับท่านบรรพบุรุษเมื่อมองไปที่ข้อมูลในรายงาน ลั่วไป่เหาก็พยักหน้าอย่างสนใจ “ดูเหมือนว่าเขาจะมีพรสวรรค์ในการทำธุรกิจสินะ แถมยังเคยเอาชนะผู้ใช้พลังพิเศษระดับกลางได้อีกด้วยงั้นเหรอ ?”“ระดับของผู้ใช้พลังวิญญาณในพื้นที่ห่างไกล นี้อยู่ในระดับที่ต่ำกว่ามาตรฐานมาก” ลั่วฮั่นฮั๊วกล่าวอย่างรีบร้อนลั่วไป่เหา ไม่ได้ให้ความสนใจกับคำพูดของเขา แต่ยังคงอ่านข้อมูลในรายงานต่อไปและประหลาดใจมากขึ้น“สัตว์เลี้ยงสัตว์วิญญาณ?”“แมงป่องทรายที่มีทักษะก้าวพริบตา”“กระต่ายแห่งแดนสาบสูญขนาดใหญ่ที่สามารถบินบนท้องฟ้าได้”“ระดับการปรับแต่งพลังวิญญาณของเด็กชายคนนี้ไม่เลวเลย ดูเหมือนว่าเขาจะเชี่ยวชาญวิชาลับของตระกูลลั่วได้ไม่ยาก”จากนั้นเขาก็เห็นข้อมูลที่ทำให้เขาสนใจเป็นพิเศษขึ้นมามีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสงสัยในระดับการปรับแต่งพลังวิญญาณของลั่วอู๋ ยื่นบททดสอบให้สามครั้งติดต่อกัน แต่เพราะเขาเชื่อมั่นในความเข้มแข็งของเขาตัวเขาเองในที่สุดลั่วอุ๋ก็ผ่านบททดสอบทั้งสามอย่างและเด็กสาวคนนั้นก็ต้องบูชาลั่วอู๋ในฐานะอาจารย์แรก ๆ มันก็ดูปกติดีไม่ได้แปลกเท่าไหร่แต่เมื่อเขาได้เห็นถึงประโยคเล็ก ๆ ในข้อมูลส่วนนี้ หัวใจของลั่วไป่เหาก็สั่นไหว เด็กสาวคนนี้มีสัตว์วิญญาณหายาก – วิหคกระจกเงาอมตะ อยู่ในความครอบครองวิหคกระจกเงาอมตะ!สัตว์วิญญาณตัวนี้นั้นหาได้ยากยิ่ง ที่สำคัญที่สุดลั่วไป่เหาจำได้อย่างชัดเจนว่าเฉินหมิงหยู่ในตระกูลเฉินเองก็มีวิหคกระจกเงาอมตะด้วยเช่นกัน