บทที่ 201 เหวินเสี่ยว

บทที่ 201 เหวินเสี่ยว“รับนี่ไปซะ” พลังวิญญาณแสงหลากสีถูกรวบรวมสาดลงบนตัวแมลงกินวิญญาณระดับนางพญา พันธสัญญาควบคุมก่อขึ้นระหว่างแมลงกินวิญญาณระดับนางพญาและลั่วอู๋

สัตว์วิญญาณระดับทองนั้นไม่สามารถควบคุมด้วยแผ่นควบคุมสัตว์วิญญาณได้

ตามหลักการแล้ว หากต้องการจะควบคุมสัตว์วิญญาณที่อยู่ในระดับทอง จะต้องทำพันธสัญญากับสัตว์วิญญาณนั้นเสียก่อน ดังนั้นผู้ใช้พลังวิญญาณจึงต้องระมัดระวังอย่างยิ่งในการเลือกสัตว์วิญญาณ

อย่างไรก็ตาม ด้วยความสามารถ “พิชิต” ของไหปีศาจ ทำให้ลั่วอู๋สามารถควบคุมสัตว์วิญญาณได้ทุกชนิด ยิ่งใช้พลังวิญญาณมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีพลังในการควบคุมมันมากขึ้นเท่านั้น และด้วยระดับพลังวิญญาณของเขาในปัจจุบัน เขาสามารถควบคุมสัตว์วิญญาณระดับทองได้ 1 ตัว หรือสัตว์วิญญาณระดับเงินทั้ง 5 ตัวได้ในเวลาเดียวกัน

“ฮ่าฮ่า โชคยังดีที่ไม่มีแมลงกินวิญญาณตัวอื่นอยู่รอบ ๆ นางพญาตัวนี้ มิฉะนั้น การพิชิตมันคงจะไม่ใช่เรื่องง่ายแบบนี้แน่ ๆ” ลั่วอู๋หัวเราะ

ลั่วอู๋ออกจากโลกแห่งไหด้วยความพึงพอใจ เมื่อเขามาถึงห้องโถงด้านหลังของสำนักงานโล่พิทักษ์ เขาก็พบว่าเสี่ยวชาและอาฟูได้มายืนรอรับเข้าพร้อมกับสมุดบัญชีในมือ

“นายน้อย ตั้งแต่เราเปิดธุรกิจมาหนึ่งเดือน เราทำกำไรสุทธิได้สูงถึง 1.2 ล้านหินวิญญาณ” เสี่ยวชาอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้

ลั่วอู๋พยักหน้า “อย่านิ่งนอนใจไป เพราะว่าฐานธุรกิจของเรานั้นยังไม่มั่นคง และเป็นเรื่องยากที่จะแข่งขันกับร้านค้ารายใหญ่ได้ พวกเราต้องหาบุคลากรนักเล่นแร่แปรธาตุและผู้ปรับแต่งมาให้ได้มากกว่านี้ ค้นหาแหล่งสินค้าที่มั่นคง และไปสั่งซื้อยารวบรวมพลังวิญญาณและสัตว์วิญญาณทุกชนิดที่หาได้มาเติมความหลากหลายของสินค้า ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน”

“ขอรับ รับทราบขอรับ!” เสี่ยวชาและอาฟูพยักหน้า ลั่วอู๋กล่าว “ระหว่างนี้ก็ไปซื้อสมุนไพรวิญญาณชนิดอื่นเพิ่มซะ และให้เลือกซื้อสมุนไพรวิญญาณระดับสูงราคาถูก ๆ ที่หาได้ทั่วไปมาให้ข้าด้วย” สมุนไพรวิญญาณระดับสูงมักจะมีราคาแพงมากกว่า 1 ร้อยหินวิญญาณถึงหลักหมื่นหินวิญญาณ

เขาไม่จำเป็นที่จะต้องซื้อสมุนไพรวิญญาณราคาแพงมากเกินไป เพราะถ้าเกิดว่ามันไม่สามารถเอามาใช้ทำอะไรได้ ลั่วอู๋ก็คงจะเสียใจอย่างมาก ดังนั้น ทางที่ดีคือต้องซื้อสมุนไพรวิญญาณระดับสูงทั่วไปที่มีราคาไม่แพงมากมา

จำนวนสัตว์วิญญาณระดับทอง ในสำนักโล่พิทักษ์เองก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน อย่างไรก็ตามที่นี่ก็ยังไม่มีสัตว์วิญญาณระดับเพชรเลยสัตว์วิญญาณระดับเพชรนั้น แทบจะไม่มีความอ่อนแอ มันทั้งแข็งแกร่งและมีความฉลาด จึงยากเกินไปที่จะจับมันมาได้

โดยมูลค่าที่แท้จริงของสัตว์วิญญาณระดับเพชรแต่ละตัวนั้น เพียงพอที่จะไปเพื่อประมูลแลกสมบัติระดับชาติได้เลยทีเดียว

แม้แต่ร้านค้าที่มีชื่อเสียง เช่นศาลาไป่หยู่และคฤหาสน์ชวนเทียน ก็มีร้านค้าที่มีสัตว์วิญญาณระดับเพชรเพียงไม่กี่แห่ง

“ศาลาไป่หยู่ได้มาทำอะไรบ้างไหม เมื่อเร็ว ๆ นี้?” ลั่วอู๋ถามอาฟูตอบว่า “พวกเขาไม่ได้เคลื่อนไหวแต่อย่างใด แต่ธุรกิจของศาลาไป่หยู่เองก็ได้เริ่มทำการไปแล้ว และดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากนัก”

นั่นเป็นเรื่องปกติ

จู่ ๆ คนจากสำนักโล่พิทักษ์ก็โผล่ออกมา โดยอาศัยสินค้าแปลก ๆ เพื่อใช้ในการขโมยธุรกิจและลูกค้าจำนวนมากแต่เมื่อมรสุมผ่านไป ธุรกิจของศาลาไป่หยู่ก็เริ่มที่จะมีแนวโน้มมั่นคง ร้านค้ามีชื่ออย่างศาลาไป่หยู่นั้น จะเป็นตัวเลือกแรกสำหรับคนส่วนใหญ่เสมอ

ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว “ศาลาไป่หยู่สาขานี้สงบจริง ๆ เจ้าของร้านคนนั้น ช่างเป็นคนยากที่จะรับมือ”

“นายน้อย ท่านจะทำอย่างไรต่อไปงั้นหรือขอรับ?”

“อย่าตกใจไป ตราบใดที่เรายังพัฒนาอย่างช้า ๆ เราก็จะสามารถเหยียบศาลาไป่หยู่ไว้ใต้เท้าได้แน่นอน”

ลั่วอู๋สั่งคำสั่งบางอย่างเอาไว้ และเดินกลับไปที่ห้องของเขาอีกครั้ง…………ณ ศาลาไป่หยู่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หยางกู่หลงเจ้าของร้านศาลาไป่หยู่ค่อนข้างไม่มีความสุขอย่างมาก

มีคำสั่งมาจากตระกูลให้เขากู้ชื่อของตระกูลลั่วและจัดการเรื่องของลั่วอู๋ให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด โดยการพาลั่วอู๋กลับมายังตระกูลลั่ว