บทที่ 204 สุสานพิลึก

บทที่ 204 สุสานพิลึกหลังจากใช้ความสามารถของไหปีศาจแก้ไขคุณสมบัติของแมวผีไปกว่า 70 ครั้ง ในที่สุดลั่วอู๋ก็ได้รับการแจ้งเตือน มันสำเร็จแล้ว เขามองไปที่คุณสมบัติของเสี่ยวหลวน ด้วยความพึงพอใจเผ่าพันธุ์: แมวผี คุณสมบัติ: เงิน มิติ: ระดับเงิน มิติที่ 2 ทักษะ: ความเร็วเหนือความตาย (ระดับ S), กรงเล็บวิญญาณ (ระดับ A), เงียบสงัด (ระดับ B), การโจมตีซ้ำสอง (ระดับ A), นัยน์ตาแห่งความมืดมิด (ระดับ B), จู่โจม (ระดับ A), ช่วงเวลาแห่งการล่า (ระดับ S) พื้นเพ: สัตว์วิญญาณสันโดษชนิดหนึ่ง ชอบอาศัยอยู่ริมทะเลสาบ เมื่อตกอยู่ในอันตราย มันจะวิ่งหนีออกไปในทันที กรงเล็บอันแหลมคมของมันสามารถฉีกเหล็กได้อย่างง่ายดายเพียงแค่ 70 ครั้ง มันก็ได้พัฒนาทักษะที่ดีเพิ่มขึ้นมามากมาย หากเขาพยายามหาทักษะเดียวกันเหล่านี้ด้วยการลงตราทักษะ เขาไม่รู้เลยว่าจะต้องเสียเวลาไปมากเท่าไหร่สำหรับเสี่ยวหลวนในการเรียนรู้ทักษะเหล่านี้

ในความเป็นจริงแล้ว หากลงมือทดลองอะไรเพิ่มเติมอีกไม่กี่ครั้ง ก็อาจทำให้แมวผีตัวนี้พัฒนาขึ้นไปอีกขั้นได้ แต่ เสี่ยวหลวนนั้นยังอยู่ในวัยกำลังเติบโตเขาจึงยังไม่ลงมือทำ

อีกอย่างเสี่ยวหลวนนั้นเป็นสัตว์วิญญาณของหลี่หยิน และเขาก็ยังไม่มีแมวผีตัวอื่นสำหรับใช้สังเคราะห์กับมัน ตอนนี้มันจึงถือว่าแข็งแกร่งมากแล้ว

ลั่วอู๋ส่งตัวแมวผีคืนกลับไปให้หลี่หยินอีกครั้ง ซึ่งหลี่หยินก็ดูเหมือนจะรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเสี่ยวหลวน ทำให้นางรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

“นายน้อย มันทรงพลังมากขึ้นจริง ๆ ท่านทำให้ เสี่ยวหลวนแข็งแกร่งขึ้นมากเลยเจ้าค่ะ”

ลั่วอู๋หัวเราะ “เรื่องเล็กน้อยน่า” สัตว์วิญญาณตัวที่ 2 ของหลี่หยิน คือเสี่ยวไป่ ราชากระต่ายแห่งแดนสาบสูญ มันเป็นสัตว์วิญญาณที่ลั่วอู๋ไม่กล้าจะแก้ไขทักษะ เพราะทักษะ “ทะลวงมิติ” ของมันนั้นง่ายต่อการใช้งานและยอดเยี่ยมแล้ว

เขาได้รับความสามารถใหม่มา ถ้าเกิดเขาใช้มันได้ไม่ดี เขาก็อาจรู้สึกหดหู่ไปนานเลยทีเดียว หากทำทักษะดี ๆ หายไปเขาคงรู้สึกเหมือนกับเดินเปล่าเปลี่ยวยามค่ำคืนอยู่คนเดียว

เฮ้อ! ไปตามหาฉูจงฉวนกันต่อดีกว่า ลั่วอู๋มองขึ้นไปที่เนินเขาตรงหน้า

มีสุสานขนาดใหญ่ที่มีความมืดขรึม มันคล้ายกับวังขนาดเล็ก ในตอนกลางวันที่ลั่วอู๋เดินมาตรงนี้ในตอนกลางวัน เขาไม่เห็นว่ามันจะมีสถานที่แบบนี้อยู่เลย

ลั่วอู๋เดินต่อไปยังข้างหน้า ทันใดนั้นแมลงกินวิญญาณก็กระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง

มีผีทหารในชุดเกราะพร้อมหอกในมืออยู่ตนหนึ่ง มันดูหม่นหมองและบ่นพึมพำ “ขอพระเจ้าทรงอวยพร!”

แรงกดดันวิญญาณของมันรุนแรงกว่าผีระดับต่ำก่อนหน้านี้มาก มันมีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับทองแดง มิติที่ 6 แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีความนึกคิด

“ขอพระเจ้าทรงอวยพร!” เมื่อผีทหารเห็นลั่วอู๋ มันก็ตะโกนออกมาและรีบวิ่งเข้าไปหาเขา

ลั่วอู๋สะบัดดาบระบำแห่งความตายทำให้หอกมายาของผีทหารสลายหายไปในทันที“ไหลลงไปซะ!”ลั่วอู๋จับร่างผีทหารเข้าไปในไหปีศาจ“แปลกจังทำไมถึงมีผีทหารอยู่ในที่แห่งนี้กัน?” ลั่วอู๋ขมวดคิ้วเขามองไปที่ข้อมูลของผีทหารเผ่าพันธุ์: ผีทหารคุณสมบัติ: ทองแดงมิติ: ระดับทองแดง มิติที่ 6ทักษะ: พุ่งตัว (ระดับ D)พื้นเพ: ทหารที่สละชีวิตเพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์จนกลายเป็นวิญญาณด้วยจิตใจอันแรงกล้า แต่สภาพจิตใจนั้นก็เริ่มเสื่อมสลายตามกาลเวลาที่ผ่านไป

หลังการตรวจสอบคุณสมบัติแล้ว ลั่วอู๋ก็รู้สึกเศร้าหมอง ทหารที่สละชีวิตเพื่อความอยู่รอดของมนุษย์อย่างงั้นหรือ? ในประวัติศาสตร์เคยเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่เกือบจะทำลายมนุษยชาติด้วยอย่างงั้นหรือ??

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามามัวคิดถึงเรื่องนี้เพราะลั่วอู๋ได้พบความจริงว่า ยิ่งเดินเข้าขึ้นไปบนเนินเขามากเท่าไหร่ ผีที่อยู่รอบ ๆ ก็ยิ่งมีพลังมากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันส่วนใหญ่เริ่มแต่งตัวคล้ายทหารและล้วนเป็นผีระดับสูงขึ้นเรื่อย ๆผีระดับนายพลนั้นมีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับเงินแรงกดดันวิญญาณของมันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วลั่วอู๋เรียกผีเสื้อปีกมายาอมตะออกมา“ใช้ทักษะ นกอมตะเริงระบำ!”ผีเสื้อปีกมายาอมตะกระพือปีกของมัน ปีกของมันลุกโชนไปด้วยเปลวไฟสีแดง เปลวไฟรวมตัวกันเป็นนกอมตะที่กำลังเริงระบำ อุณหภูมิที่ร้อนสูงอย่างน่ากลัวจนเหล่าผีทหารโดนกวาดราบเป็นหน้ากลองเปลวไฟของนกอมตะนั้นไม่เหมือนกับเปลวไฟแห่งนิพพาน