บทที่ 213 นายพลวิญญาณสีขาว

บทที่ 213 นายพลวิญญาณสีขาวแสงสีขาวกะพริบและดับลงในที่สุด ลั่วอู๋และพรรคพวกปรากฏตัวในป่าทึบห่างออกไปไม่กี่ลี้ “ฟู่ … ” ฉูจงฉวนถอดชุดพรางตัวออกอย่างระมัดระวังและนอนลงบนพื้นพร้อมหายใจด้วยความเหนื่อยล้า “ข้าเหนื่อยมาก”

เขาไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีสักเท่าไหร่ เพื่อเข้าไปช่วยลั่วอู๋ เขาได้ใช้พละกำลังจนหมดแรงเฮือกสุดท้าย ตอนนี้เขาไม่อยากขยับแม้แต่ปลายนิ้วเลยจริง ๆ

ลั่วอู๋เองก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน หลังจากที่ถูกล้อมกรอบในเวลานั้น เขาคิดที่จะมอบแผ่นหยกทั้งหมดให้กับศัตรู แต่ใครจะไปคิดว่ากลุ่มของอีกฝ่ายนั้นไม่ได้มีเป้าหมายเป็นแผ่นหยก แต่ต้องการที่จะฆ่าคนอื่น ๆ ทั้งหมด มันจึงทำให้ลั่วอู๋ตกใจมาก โชคดีที่ฉูจงฉวนปรากฏตัวขึ้นมาช่วยเขาไว้ได้ทันเวลา “ฉูจงฉวนสหายข้า ข้าดีใจจริง ๆ ที่เจ้ามาช่วยข้าในครั้งนี้” ลั่วอู๋ยังคงหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย

ฉูจงฉวนพยายามยิ้มทั้ง ๆ ที่หมดแรง “มาสุภาพอะไรของเจ้า พวกเราเป็นสหายกันก็ต้องช่วยกันเป็นธรรมดาน่า”

พวกเขามองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม มันไม่จำเป็นต้องกล่าวขอบคุณสำหรับความกรุณาของเขา เพียงแค่จำไว้ว่ามันคือสิ่งที่ควรจะทำเพื่อมิตรภาพ สำหรับพวกเขามันจึงไม่จำเป็นที่จะต้องขอบคุณกันและกัน“แค่ก ว่าแต่เจ้าช่วยข้าหน่อยได้ไหม ?” ฉูจงฉวนกระซิบ ลั่วอู๋มองไปที่ฉูจงฉวน “มีอะไรล่ะ ข้าพร้อมช่วยเสมออยู่แล้ว”

“เจ้าช่วยข้าทำความสะอาดเสื้อผ้าจะได้ไหม พวกมันเหม็นและมีคราบเลือดเต้มไปหมด ตอนนี้ข้ารู้สึกแย่มากเลย” ฉูจงฉวนมองดูตัวเองด้วยสีหน้ารังเกียจ

ลั่วอู๋ตกใจจากนั้นเขาก็ส่ายหัวและหัวเราะ หลังจากนั้นฉูจงฉวนก็ได้หลับพักผ่อนไปอย่างสงบ เขาไม่ได้หลับมาเป็นเวลาหลายวันแล้ว เขาต้องการที่จะพักผ่อน

ลั่วอู๋ปล่อยจึงเหล่าผีออกไป ให้คอยเฝ้าระวังภัยตรวจดูในบริเวณรอบที่พักของพวกเขา จากนั้นก็เขาไปในมิติไห

ข้างในมิติไหทันทีที่ลั่วอู๋เข้ามาในมิติไห นกหน้าโง่ก็บินโฉบลงอย่างโกรธเกรี้ยว พร้อมแสดงท่าทางต้องการที่จะต่อสู้กับลั่วอู๋อย่างไม่พอใจ

“ทำอะไรของเจ้าน่ะเจ้านกโง่ เจ้าเป็นบ้าอะไร” ลั่วอู๋มองไปที่มันอย่างงงงวย

นกโง่กรีดร้องพร้อมโบกปีกชี้ไปที่เหล่าทหารผีและนายพลผีที่เพิ่งเข้ามาใหม่ราวกับกำลังประท้วง

นายพลผีกลุ่มนี้มีระดับมิติวิญญาณสูงกว่าเหล่าผีมาก ทำให้พวกมันแข็งแกร่งเกินกว่าจะเอาไปใช้เป็นพลทหารรักษาการณ์ เนื่องจากพวกมันต้องใช้พลังวิญญาณจำนวนมากในการควบคุม มันจึงไม่มีความหมายที่จะเอาไปใช้เป็นเวรยาม ดังนั้นพวกเขาจึงถูกทิ้งไว้ให้อยู่ในมิติไหเสมอ

นอกจากนี้เมื่อเทียบกับเหล่าผีแล้ว นายพลผีกลุ่มนี้นับได้ว่าปัญญาอ่อน เมื่อพวกมันพบกับสัตว์วิญญาณอื่น ๆ พวกมันจะเริ่มทำการโจมตีในทันที ทำให้เกิดความโกลาหลมากมาย

เดิมทีนกโง่นั้นก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่น้องชายคนหนึ่งของมัน ถูกทำร้ายจนเกือบตาย จึงทำให้มันโกรธมาก

นี่เป็นเหมือนกับการท้าทายความสง่างามของมัน ในฐานะราชาของโลกนี้

จู่ ๆ ลั่วอู๋ก็รู้สึกปวดหัวเหล่าผีระดับต่ำ ไม่ได้ถือกำเนิดในฐานะผีมานานเท่าไหร่นัก ดังนั้นพวกมันจึงยังคงมีความรู้สึกนึกคิดอยู่บ้าง ซึ่งจะสลายไปก็ต่อเมื่อมันกำลังจะเลือนหาย

ดังนั้นความฉลาดของเหล่าผีระดับต่ำที่เขาจับได้ จึงสูงกว่าของนายพลผีเหล่านี้

ทหารผีและนายพลเหล่านี้นั้น ไม่รู้ว่าพวกมันอยู่ในสภาพนี้ที่นั่นมานานแค่ไหนแล้ว จิตใจและความนึกคิดของพวกมันจึงแทบจะดับสูญไปแล้ว พวกมันรู้เพียงแค่วิธีต่อสู้เท่านั้น

“ได้เลย งั้นเดี๋ยวข้าจะจัดการพวกมันให้” ลั่วอู๋พูดอย่างหมดหนทาง

เมื่อพอใจแล้วเจ้านกโง่ก็บินจากไปแต่ว่าลั่วอู๋จะทำอย่างไรดีกับเหล่าผีนายพลพวกนั้นเป็นไปได้ไหมที่เขาจะเปิดพื้นที่พิเศษสำหรับผีเหล่านี้? นี่มันเป็นปัญหาเล็กน้อยเกินกว่าที่จะทำแบบนั้นได้หรือบางทีเขาควรลองเอาพวกมันไปสังเคราะห์ดูดีไหม ?“ถึงแม้พวกเจ้าจะเป็นบรรพบุรุษของเผ่าพันธุ์มนุษย์มาก่อน แต่พวกเจ้าก็ไม่เหลือความรู้สึกนึกคิดแล้ว ดังนั้นถึงแม้พวกเจ้าอาจจะไม่ต้องการมัน แต่ก็ขอให้ข้าได้ตอบสนองความปรารถนาอันเห็นแก่ตัวของข้าเถอะ แม้มันจะเป็นการเรียกร้องที่ดูมากเกินไป แต่ก็หวังว่าพวกเจ้าจะเข้าใจ ”

ด้วยคำพูดเหล่านี้ความรู้สึกผิดของลั่วอู๋จึงลดลงไปเล็กน้อย

“สังเคราะห์!”