บทที่ 214 ยินดีต้อนรับเข้ากลุ่ม

บทที่ 214 ยินดีต้อนรับเข้ากลุ่ม“มาเถอะมาแบ่งแผ่นหยกกันดีกว่า” ในถ้ำที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ลั่วอู๋นำแผ่นหยกทั้งหมดออกมา

ฉูจงฉวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่มีแผ่นหยกเลยสักแผ่น ข้าได้รับประโยชน์เต็ม ๆ เลยล่ะสิแบบนี้ยิ่งเจ้าแบ่งให้พวกเราได้เท่า ๆ กันด้วย ตกลงเลย ตกลง”

“ความภาคภูมิใจในฐานะบุตรชายคนโตของตระกูลฉูของเจ้าหายไปไหนแล้วเนี่ย?” ลั่วอู๋กลอกตาและโยนแผ่นหยกเจ็ดแผ่นให้กับเขา

ฉูจงฉวนรับมันมาอย่างไร้มารยาท “สำหรับคนสนิทอย่างพวกเจ้าแล้ว ข้าไม่เกรงใจเลยสักนิด ของที่ได้มาฟรี ๆ นี่มันหอมจริง ๆ” หลี่หยินนั้นมีแผ่นหยกอยู่กับตัวอยู่แล้ว 1 แผ่น มันจึงยากที่จะแบ่งให้เท่า ๆ กัน ดังนั้นนางจึงมีแผ่นหยกอยู่แปดแผ่นชั่วคราวไปก่อน ในขณะที่ลั่วอู๋และฉูจงฉวนมีคนละใบมีเจ็ดแผ่น

“เวลาในการทดสอบได้ผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้ว ดูเหมือนว่าการมีแผ่นหยกเพียงเจ็ดแผ่นจะไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่นะ” ฉูจงฉวนกล่าว

ลั่วอู๋พยักหน้า พวกเขาต้องรีบไปชิงแผ่นหยกมาเพิ่ม อย่างไรก็ตาม ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ว่ากลุ่มพันธมิตรชั่วคราวที่คอยตามล่าสังหารคนอื่น ๆ นั้นมีจำนวนกี่คนกันแน่ เพราะดูเหมือนว่าครั้งที่แล้วพวกเขาจะยังไม่เห็นกองกำลังของอีกฝ่ายทั้งหมด

อีกฝ่ายนั้นเกาะกลุ่มกันหลายคนและความแข็งแกร่งรายบุคคลของพวกเขาก็ถือว่าสูงมาก หากพวกเขามีจำนวนมาก

ความเป็นไปได้ที่พรรคพวกลั่วอู๋ทั้งสามคนจะพยายามผ่านรอบที่สองนั้นถือว่าน้อยมาก “แสงแห่งการชำระล้าง” ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากนอกถ้ำ มันเป็นเสียงอันชัดเจนและอ่อนโยนเต็มไปด้วยกลิ่นอายของวัยรุ่น ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนได้เจอกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิแต่ทว่าสีหน้าของลั่วอู๋กลับเปลี่ยนไปในทันที เขาตระหนักได้ว่าหนึ่งในสามของเหล่าผีทั้งหมดที่เขาปล่อยออกมาเพื่อเฝ้ายามได้ถูกกำจัดออกไปในคราวเดียว

ทั้ง ๆ ที่พวกมันอยู่กระจัดกระจายมากแท้ ๆ แต่กลับถูกจัดการไปมากขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าแสงแห่งการชำระล้างเป็นทักษะที่มีระยะกว้างมาก

“ใครมันบังอาจมาทำลายผียามของข้า” ลั่วอู๋โกรธจัด ชายหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามาในถ้ำเขาเป็นชายหนุ่มที่มีริมฝีปากสีแดงและฟันขาว มีดวงตาอันชัดเจนและใบหน้าที่นุ่มนวลเช่นเดียวกับเพื่อนบ้านนิสัยดีที่ใคร ๆ ต่างก็คุ้นเคย ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจเขาเดินเข้ามาพร้อมกับภูตปีกแสง ราวกับกำลังถูกอาบด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์

ภูตปีกแสงนั้นมีรูปร่างของเด็กชายตัวเล็ก ๆ ผู้มีดวงตาสดใส มีชีวิตชีวาและน่ารัก ปีกแสงศักดิ์สิทธิ์ของมันทำให้ผู้คนที่พบเห็นรู้สึกสบายใจมาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นการผสมผสานระหว่างผู้ใช้พลังวิญญาณและสัตว์วิญญาณที่เข้ากันถึงขนาดนี้

ราวกับว่าภูตปีกแสงนั้นเกิดมาเพื่อชายหนุ่มคนนี้ชายหนุ่มเมื่อได้เห็นพรรคพวกลั่วอู๋ทั้งสามคนในถ้ำ ใบหน้าของเขาก็แสดงให้เห็นถึงความประหลาดใจ จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมา “เด็ก ๆ พวกนั้นเป็นของเจ้าสินะ”

รอยยิ้มของเขาดูเหมือนเกิดมาพร้อมกับผลในการขจัดความโกรธให้หมดไป

แต่ความโกรธของลั่วอู๋ยังปะทุอยู่ตลอดเวลา“ใช่ พวกมันเป็นของข้า” ลั่วอู๋ยังคงรู้สึกไม่พอใจรอยยิ้มของชายหนุ่มนั้นสดใสมาก “ข้าขอโทษจริง ๆ ข้าคิดว่าพวกมันเป็นวิญญาณเร่ร่อน ตัวข้านั้นไม่ชอบบรรยากาศอันมืดมนเท่าไหร่นัก ข้าชื่อเหวินเสี่ยว ส่วนเจ้าคือลั่วอู๋ใช่รึเปล่า ?”

ลั่วอู๋นั้นไม่คิดว่าอีกฝ่ายที่จะประกาศชื่อของเขาออกมาแบบนี้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงสามารถสงบนิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าคนนี้ได้อยู่ดี

ลั่วอู๋ขมวดคิ้ว “เจ้ารู้ชื่อของข้าได้อย่างไร?”“เพราะข้าเองก็เข้ารับการทดสอบรอบแรกที่เมือง หมิงหนานด้วยเช่นกัน” เหวินเสี่ยวกล่าวลั่วอู๋หันศีรษะและมองไปที่ฉูจงฉวนฉูจงฉวนพยักหน้าเขารู้สึกประทับใจชายคนนี้เล็กน้อย“เพื่อให้เป็นการเริ่มต้นที่ดี ข้าจะให้แผ่นหยกสามแผ่น เพื่อเป็นการชดเชยเหล่าผีพวกนั้น” เหวินเสี่ยวหยิบแผ่นหยกออกมาสามแผ่นแล้วส่งให้ลั่วอู๋ลั่วอู๋ตกตะลึงและความโกรธของเขาก็หายไปทั้งหมดในทันทีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอันสดใสและท่าทีที่จริงใจเช่นนี้ ทำให้เขาเริ่มจะโกรธไม่ลงแถมการชดใช้นี้ก็คุ้มค่าจนเกินไปมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เขาก็แค่ต้องไปที่เนินเขาซึ่งเต็มไปด้วยผีนั้นอีกครั้ง“ไม่เป็นไรน่า” ลั่วอู๋โบกมือ“รับไปเถอะ” เหวินเสี่ยววางแผ่นหยกไว้ในมือของลั่วอู๋และพูดอย่างจริงจังลั่วอู๋เกาหัวของเขาและรับแผ่นหยกกลับมาเมื่อเห็นลั่วอู๋รับแผ่นหยกไปเหวินเสี่ยวก็ยิ้มอย่างมีความสุข แต่เขาก็ไม่ได้มีความคิดที่จะจากไป เขาเดินตรงเข้าไปในถ้ำและนั่งลงทุกคนรู้สึกแปลก ๆชายหนุ่มคนนี้ดูคุ้นเคยกับพวกเขามากเกินไป