ตอนที่ 233
บทที่ 234 ตระกูลเอ๋า
October 22, 2026
บทที่ 234 ตระกูลเอ๋า
บรรยากาศในห้องโถงของตระกูลลั่วนั้นดูสง่างาม
ด้วยสถานการณ์เช่นนี้คงไม่มีใครคิดว่าลั่วอู๋จะโหดร้ายถึงขนาดพูดออกมาว่า “งั้นเจ้าก็ตายไปซะ” ได้อย่างเรียบง่าย
ลั่วไป่เหาเฝ้าดู เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เขาเพียงแค่มองดูอย่างเงียบ ๆ ราวกับรู้ว่าลั่วอู๋คิดจะทำอะไรต่อไปเหวินหรงร้องไห้อย่างขมขื่นและขอร้องให้ลั่วอู๋ยกโทษให้นาง “ลั่วอู๋ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ ข้าก็แค่หมกมุ่นอยู่พักหนึ่ง ข้ารู้ว่าข้าผิด”
ลั่วอู๋หันหน้าไปอีกทาง ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องการรับข้อแก้ตัวใด ๆ ดวงตาของลั่วฮั่นฮั๊วเปล่งประกายอันรุนแรง จากนั้นเขาก็ฝ่ามือของเขาลงบนผ้าคลุมของเหวินหรงพร้อมปลดปล่อยพลังวิญญาณของเขาออกมาดวงตาของเหวินหรงแสดงสีหน้าอันตกใจ“ ท่าน … ” คำพูดของนางไม่ได้แสดงถึงความโกรธแต่เป็นความเจ็บปวด ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครได้รู้เพราะวิญญาณในแววตาของนางได้สลายไปแล้วเหวินหรงล้มลงกับพื้นเสียชีวิตในทันที นางถูกสังหารโดยสามีของนางเอง ลั่วฮั่นฮั๊วมองไปที่ลั่วอู๋ “มันเป็นฝีมือของผู้หญิงคนนี้ที่ทำร้ายเจ้า ตอนนี้พ่อฆ่านางเพื่อเจ้าแล้ว หวังว่าเจ้าจะสามารถให้อภัยในการละทิ้งหน้าที่ในฐานะพ่ออย่างข้า แม้ว่าข้าจะเป็นคนที่ไล่เจ้าออกจากตระกูลลั่ว แต่ข้าก็ไม่ได้คิดที่จะทำร้ายเจ้าเลยนะ”เขาต้องการหวนคืนสู่การเป็นผู้นำตระกูลอีกครั้ง และมีเพียงลูกชายที่ถูกเนรเทศคนนี้เท่านั้นที่จะมีอิทธิพลสามารถแก้ไขการตัดสินใจของท่านบรรพบุรุษแห่งตระกูลลั่วได้เขาจึงต้องได้รับการให้อภัยจากลั่วอู๋ ลั่วอู๋หันหน้าไปมองผู้ตายอย่างน่าเวทนาและทันใดนั้นก็หัวเราะ “เจ้าไม่ได้คิดจะทำร้ายข้าอย่างงั้นเหรอ ? ขอบคุณที่พูดแบบนั้นออกมานะ”ลั่วฮั่นฮั๊วพูดไม่ออกชั่วขณะมันเป็นเรื่องน่าเจ็บปวดอย่างยิ่งที่เขาไม่เคยสนใจลูกชายคนนี้เลย อีกทั้งยังขับเขาออกจากตระกูลทันทีที่พิธีการก้าวสู่วัยรุ่นของเขาผ่านไป“การฆ่าภรรยาที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีดูจะเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับเจ้า ข้าเกรงว่าเจ้าเองก็คงจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อยในตอนที่ขับไล่ลูกชายที่ไร้ประโยชน์ออกไปจากตระกูล” ลั่วอู๋เย้ยหยัน
ใบหน้าของลั่วฮั่นฮั๊วเสียรูป เขารู้สึกอับอายและโกรธ “ข้าเป็นผู้นำตระกูลลั่ว ข้าต้องพิจารณาเรื่องนั้นเพื่อประโยชน์ของทั้งตระกูลลั่ว การไล่ผู้ที่ไม่มีคุณสมบัตินั้นมันผิดตรงไหน ? ตระกูลใหญ่ ๆ ทั้งหมดเองก็เป็นเช่นนี้ไม่ต่างกัน เพื่อความเจริญรุ่งเรืองของตระกูล พวกเราควรให้ความสำคัญกับบุตรที่ดีเยี่ยมแทนบุตรที่เสีย ข้าคิดผิดหรือเปล่า?”
ความชอบธรรมและความเที่ยงธรรมในคำพูดของเขานั้นมั่นคงมาก
“ ใช่ เจ้าพูดถูกในฐานะผู้นำตระกูล เจ้าควรทำเช่นนั้นจริง ๆ” ลั่วอู๋ดูสงบจนผิดปกติ
“น่าเสียดายที่เจ้าไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้นำตระกูลเท่านั้น แต่ยังเป็นพ่อคนด้วยและเจ้าไม่ได้ทำอะไรที่คนเป็นพ่อควรจะทำเลยแม้แต่น้อย”
ลั่วอู๋หัวเราะเบา ๆ “ได้โปรดบอกข้าด้วย ในฐานะลูกชายที่ถูกทอดทิ้งและถูกพ่อของเขาเพิกเฉยอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งยังถูกไล่ออกจากตระกูล ข้าควรจะทำอะไรเพื่อแก้แค้นเจ้าดี”
ลั่วฮั่นฮั๊วลุกลี้ลุกลน “ฟังข้าก่อนนะ ข้าเป็นพ่อของเจ้านะ”“แล้วมันยังไง” ลั่วอู๋ดูไม่สนใจ “เจ้าบอกว่าเจ้าต้องการให้ข้าให้อภัยในการละทิ้งหน้าที่ในฐานะพ่อของเจ้าสินะ”“ขอโทษด้วยที่ข้าไม่อาจให้อภัยเจ้าได้”ลั่วอู๋หันหลังเดินออกจากห้องโถงของตระกูลลั่วโดยไม่คิดจะหันกลับมาแสงแห่งความหวังในดวงตาของ ลั่วฮั่นฮั๊วค่อย ๆ จางลงเขารู้ดีว่าเขานั้นไม่สามารถกลับมาเป็นผู้นำตระกูลได้อีกต่อไปแล้ว นอกจากนี้ยังสูญเสียลูกชายที่มีพรสวรรค์ไปตลอดกาลลั่วอู๋ออกจากห้องโถงและตรงไปยังห้องอันต่ำต้อยที่เขาเคยอาศัยอยู่ มันถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่น แต่ก็เต็มไปด้วยความทรงจำเกี่ยวกับแม่ของเขา
ลั่วอู๋กราบสามครั้งความเคารพ จากนั้นก็ส่งพลังวิญญาณลงไปในไหปีศาจ