บทที่ 235 พิธีต้อนรับศิษย์ใหม่เริ่มต้น

บทที่ 235 พิธีต้อนรับศิษย์ใหม่เริ่มต้น“ฆ่าพวกมัน!” “ขอเทพเจ้าจงคุ้มครองพวกเรา!” ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยหมอกหนาราวกับว่าโลกทั้งใบตกอยู่ในความมืดมิดเสียงของการฆ่าฟันที่อึกทึกดังก้อง

ทุกพื้นที่กลายเป็นทะเลเลือด ทำให้กลิ่นฉุนของเลือดลอยไปทั่ว

รอบตัวเต็มไปด้วยเศษซากอวัยวะและสัตว์ประหลาดจำนวนนับไม่ถ้วนถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ กองพะเนินเทินซากศพทับกันเหมือนภูเขา

มีชายคนหนึ่งผู้ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดนั่งอยู่บนยอดเขากองศพ เช็ดมือกรงเล็บอันแหลมคมราวกับจักรพรรดิแห่งฝันร้าย ฆ่า! ฆ่าพวกมันให้หมด เสียงบ่นที่ชัดเจนดังก้องอยู่ในใจ “อา” หลี่หยินตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราของนางในทันที เมื่อนางลืมตาขึ้นนางก็เห็นจัตุรัสอันกว้างขวาง ไม่ไกลออกไปมีประตูที่ดูลึกลับและเรียบง่ายแขวนอยู่ในอากาศทุกคนนั้นเหมือนกำลังรอนางอยู่ “ที่นี่คือที่ไหนกัน?” หลี่หยินสับสน ฉูจงฉวนกล่าวอย่างมีความสุข “เจ้าตื่นแล้ว! เจ้านอนไม่ตื่นมาทั้งวัน ข้าล่ะกังวลว่าถ้าเจ้ายังไม่ตื่นจนถึงตอนพิธีต้อนรับศิษย์ใหม่เริ่มต้น ข้าคงจะต้องปลุกเจ้า”

“ข้านอนหลับไปนานขนาดนั้นเลยเชียวเหรอเจ้าคะ” หลี่หยินลุกขึ้นและมองไปรอบ ๆ “นายน้อยอยู่ที่ไหนกันเจ้าคะ ?”

การแสดงออกของ ฉูจงฉวน นั้นแข็งกระด้างพูดไม่ออก “เออ คือว่า … ” “นายน้อยอยู่ที่ไหนเจ้าคะ ?” มีความรู้สึกไม่สบายใจในหัวใจของหลี่หยิน

ฉูจงฉวนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบไปตามจริง “ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ลานจัตุรัสหน้าสำนักเฉียนหลง เจ้าผ่านการทดสอบ แต่น่าเสียดายที่ลั่วอู๋ไม่ผ่านเขาจึงเข้ามาที่นี่ไม่ได้”

“มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน ?” ใบหน้าของหลี่หยินลุกลี้ลุกลน

นางเข้าร่วมการทดสอบเฉียนหลงเพื่อติดตามนายน้อยของนางมา

ถ้านายน้อยไม่อยู่แล้ว การเข้าร่วมสำนักเฉียนหลงจะไปมีความสำคัญอะไร?

“ข้าอยากออกไปจากที่นี่แล้วเจ้าค่ะ” หลี่หยินพูด“อย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป เจ้าไม่ควรรีบตัดสินใจเช่นนั้น เจ้าจะได้เจอลั่วอู๋แน่ ๆ ในทุก ๆ หกเดือนสำนักเฉียนหลงจะเปิดให้นักเรียนจะมีวันหยุดเล็ก ๆ น้อย ๆ เสมอ” ฉูจงฉวนปลอบโยนอย่างเร่งรีบ

หลี่หยินมองไปรอบ ๆ นางดูเหมือนกำลังหาทางออก “ไม่ ข้าต้องรีบออกไปจากที่นี่”

“ทางเข้าลานเฉียนหลงถูกปิดอยู่ อย่าพยายามเลยไม่งั้นเจ้าจะมีปัญหาเสียเปล่า ๆ” ฉูจงฉวนรีบห้ามนางอยู่พักหนึ่ง

การกระทำดังกล่าวดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายทุกคนต่างมองไปที่หลี่หยินด้วยสายตาที่สับสน ทำไมนางถึงอยากออกจากสำนักเฉียนหลง หลังจากเพิ่งสอบผ่านเข้ามาได้กัน?จังหวะนั้นเองหนานกงหยิงเอ๋อก็เดินเข้ามาท่าทีและอารมณ์ของนางยังคงดูเย็นชา แต่ในดวงตาของนางนั้นกลับดูมีความอบอุ่นเพิ่มขึ้นมามากกว่าเดิมเล็กน้อย “ข้าบอกเจ้าแล้วว่า ลั่วอู๋ไม่คู่ควรกับเจ้า”“อย่าพูดเรื่องไร้สาระเจ้าค่ะ” หลี่หยินโกรธหนานกงหยิงเอ๋อกล่าวอย่างใจเย็น “ผลการประเมินรอบที่สามของเขาถือว่าแย่ที่สุด เขาจะไปทำอะไรได้ ถ้าเจ้าไม่ผ่านการทดสอบของสำนักเฉียนหลง เจ้าก็คงต้องกลายเป็นคนธรรมดา ๆ เขาคนนั้นจะคู่ควรเป็นนายน้อยของเจ้าไปได้อย่างไร ?”

“มากับข้าเถอะ” หนานกงหยิงเอ๋อ ยื่นมือออกไป “ความสามารถของเจ้าดีมาก พวกเราจะสนับสนุนซึ่งกันและกัน เพื่อสร้างอนาคตที่แตกต่างออกไปได้อย่างแน่นอน”

นางยื่นข้อเสนอออกมาอีกครั้งและคราวนี้ลั่วอู๋นั้นไม่อยู่ที่นี่มีร่องรอยของการความโกรธเกรี้ยวในดวงตาของหลี่หยิน นิสัยอ่อนโยนอันดั้งเดิมเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันและเต็มไปด้วยความหดหู่ แม้แต่น้ำเสียงของนางก็ยังเยือกเย็นและเสียดแทง

“อย่างที่ข้าเคยบอกเจ้าไว้ก่อนหน้านี้ เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้พูดแบบนั้นอีก”

ฉูจงฉวนประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของหลี่หยิน จู่ ๆ หลี่หยินที่อ่อนโยนและน่ารักคนนั้น กลับกลายมาเป็นแบบนี้ได้อย่างไร

หัวใจของหนานกงหยิงเอ๋อรู้สึกได้ถึงความกลัว นางยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นของอันตรายจากอีกฝ่าย นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน? หลี่หยินเป็นเพียงแค่ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเงินเท่านั้นนี่นา

และแล้วมันก็ถึงเวลา