บทที่ 244 กฎเกณฑ์ทั้งหมด

บทที่ 244 กฎเกณฑ์ทั้งหมด

ลั่วอู๋รู้สึกเสียใจอยู่เล็กน้อย ถ้าเขารู้แต่แรกว่าสามารถเรียกค่าใช้จ่ายได้มากกว่านี้ เขาคงไม่เรียกแค่เท่านี้แน่ ๆ

แต่ในเมื่อเขาพูดออกไปแล้ว ก็ต้องไม่กลับคำ อีกอย่างเพียงแค่ 5000 คะแนนต่อคน ลั่วอู๋ก็ทำแต้มได้มากมายแล้ว

“จะว่าไปแล้วถ้าลองเปิดรับจ้างปรับแต่งสัตว์วิญญาณละก็..” ลั่วอู๋ตาสว่างขึ้นมาทันที เขาเกือบลืมไปแล้วว่าถ้าหากเขาขาดแคลนเงิน นอกจากการขายของแล้ว ก็ยังมีวิธีการอย่างการเปิดให้บริการรับปรับแต่งพลังวิญญาณอยู่

จากนั้นลั่วอู๋ก็หันไปถา เฉินหมิงหยู่ “เจ้าพอจะรู้จักใครที่ต้องการให้ปรับแต่งสัตว์วิญญาณบ้างไหม ?” “มีอะไรงั้นเหรอ? ท่านอาจารย์แต้มคะแนนเฉียนหลงขาดมือหรือยังไง ?” เฉินหมิงหยู่ถามอย่างสงสัย

ลั่วอู๋พยักหน้า “ใช่แล้ว ข้ามีสิ่งที่ต้องการมากในคฤหาสน์หวู่หยู่ แต่มันต้องใช้คะแนนมากเกินไปสักหน่อย”

“มันต้องการแค่ไหนกันล่ะ?” “ครึ่งล้าน” เหล่าสาว ๆ อดสงสัยไม่ได้ นี่มันแพงมาก เฉินหมิงหยู่ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้อยู่พักหนึ่งแล้วตอบไปว่า “มีสถานที่หนึ่งเรียกว่าห้องโถงหวันฝาในสำนักเฉียนหลง ซึ่งสามารถตั้งรางวัลหรือป่าวประกาศเรื่องต่าง ๆ ได้ ท่านอาจารย์น่าจะลองไปที่นั่นเพื่อแขวนป้ายประกาศรับจ้างปรับแต่งสัตว์วิญญาณดูก็ได้ หากมีคนสนใจต้องการใช้บริการปรับแต่งสัตว์วิญญาณพวกเขาก็จะเข้ามาหาท่านเอง ”ลั่วอู๋ดีใจมาก ดูเหมือนว่ามันจะมีสถานที่ดังกล่าวอยู่ด้วย ก่อนหน้านี้เขาคงไม่ได้ตั้งใจฟังทูตเฉียนหลงอธิบายเกี่ยวกับสำนักภายในเท่าไหร่“งั้นข้าขอตัวไปก่อนล่ะ” ลั่วอู๋กล่าว ทันใดนั้นสาว ๆ ก็รีบมาล้อมลั่วอู๋ไว้ “ท่านอาจารย์ ยังไม่ได้ให้ของขวัญพวกข้าเลย เพราะงั้นท่านไม่ได้รับอนุญาตให้ที่ไหนก่อนทั้งนั้น”

ลั่วอู๋กล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ตกลง ๆ งั้นก่อนอื่นข้าจะช่วยพวกเจ้าปรับแต่งสัตว์วิญญาณให้ก่อนก็ได้”

ภายในวันเดียวกันนั้น ลั่วอู๋ได้ช่วยพวกนางทุกคนปรับแต่งสัตว์วิญญาณ พวกนางจึงกลับไปพร้อมกับความสุขและสัตว์วิญญาณที่ถูกยกระดับความสามารถ หัวใจของพวกนางเต็มไปด้วยความขอบคุณต่อลั่วอู๋

เฉินหมิงหยู่เป็นคนสุดท้ายที่เดินจากไป นางเองก็มีใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “ท่านอาจารย์ ควรสอนอะไรข้าสักหน่อยนะ ยังไงข้าก็เป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวของท่านเลยนะ”ลั่วอู๋รู้สึกปวดหัวเพราะทักษะที่เขามีนั้นสอนให้คนอื่นไม่ได้จริงๆดังนั้น ลั่วอู๋จึงนำคัมภีร์วิชาการปรับแต่งลิงเผือกของ ลั่วไป่เหาครึ่งแรกที่ได้มา มอบให้กับเฉินหมิงหยู่

ลั่วไป่เหาได้กล่าวว่าวิชาลับระดับสูงนี้สามารถยกระดับการปรับแต่งของคน ๆ หนึ่งได้ แต่น่าเสียดายที่ลั่วอู๋ไม่สามารถใช้วิชานี้ได้

“เจ้าลองเอาไปศึกษาดู มันอาจจะมีประโยชน์กับเจ้าได้ ข้าไม่สามารถสอนอะไรเจ้าได้เพราะวิธีการปรับแต่งของข้ามันเฉพาะทางเกินไป จนคนอื่น ๆ ไม่สามารถเรียนรู้ได้” ลั่วอู๋กล่าว

เฉินหมิงหยู่มองไปที่มันและพูดอย่างตกใจ “นี่มันเป็นวิชาลับของตระกูลลั่วของท่านนี่นา ท่านยกมันให้ข้างั้นเหรอ?”

“มันเป็นแค่ครึ่งแรกเท่านั้น ข้ายังไม่ได้รับส่วนหลังของมัน” ลั่วอู๋กล่าว

ในตอนที่ลั่วไป่เหามอบส่วนแรกของคัมภีร์วิชาลับให้กับเขา เขายังบอกด้วยว่าถึงแม้ว่าส่วนนี้จะมีค่า แต่ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรขนาดนั้น แม้ว่าจะหายไปก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรไม่เป็นไร

เพราะตัวเขาเองก็มักจะใช้ครึ่งแรกเพื่อล้วงความลับของคนอื่น

เฉินหมิงหยู่ ตกตะลึงและรับวิชาลับการปรับแต่งลิงเผือกมา จากนั้นจึงหยิบแผ่นพับแผ่นหนึ่งออกมา “ท่านอาจารย์นี่สำหรับท่าน”

“มันคืออะไรงั้นเหรอ?” ลั่วอู๋เปิดมันและได้เห็นถึงอักษรที่สวยงามบางอย่างถูกเขียนสลักไว้อย่างประณีต

เฉินหมิงหยู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “มันคือวิชาการปรับแต่งของข้าเอง ข้าหวังว่ามันจะช่วยท่านได้เช่นกัน”

แม้ว่ามันจะไร้ประโยชน์สำหรับเขา แต่มันก็เป็นความตั้งใจของอีกฝ่าย ลั่วอู๋จึงให้ความสำคัญกับมันอย่างจริงจังและรับเอาไว้

หมดธุระแล้วเฉินหมิงหยู่ก็เดินจากไปเมื่อมืดลงลั่วอู๋ก็กลับเข้าไปในที่พักของเขาคืนนั้นในมิติไห“ลงตรา” ลั่วอู๋เริ่มลงตราทักษะไฟทมิฬ ให้กับผีเสื้อปีกมายาเพลิงอมตะในที่สุดแสงจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนตัวของมันจากนั้นอักษรตราทักษะก็ค่อยๆสลายไป