บทที่ 81 พันธสัญญาหยินหยาง

บทที่ 81

พันธสัญญาหยินหยาง

ชายมีหนวดคนหนึ่งเข้ามาข้างใน และมองไปรอบ ๆ ร้าน เขามากับคนจำนวนมากที่ติดตามมาด้านหลังของเขา

คนเหล่านี้ล้วนแสดงกิริยาป่าเถื่อน และดูเหมือนจะเป็นพวกอันธพาล

“นายน้อยสามชู?” ใบหน้าของเจ้าของร้านคนเก่าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ท่านกำลังทำอะไร ข้าไม่ได้เชิญท่านเข้ามาใน ศาลาไป่หยู่”

ชายที่มีหนวดคนนี้ชื่อว่าชูจือ เขาสร้างรายได้ในธุรกิจของเขาได้มากมายก่อนหน้านี้ เขาซื้อไร่นาหลายไร่และกลายเป็นเศรษฐี เขาถูกเรียกว่านายน้อยสามชู

อย่างไรก็ตาม หลายคนรู้ว่าชูจือเป็นคนไร้ความปรานี เขาทำธุรกิจมากมายที่ไม่ถูกกฎหมาย

ดังนั้นชูจือจึงคัดเลือกอันธพาลเป็นลูกน้องจำนวนมาก

แม้ว่าจะมีพลังวิญญาณอยู่เล็กน้อย แต่ก็ยังพอเป็นแรงกระตุ้นที่น่ากลัวอยู่

เจ้าของร้านคนเก่ารู้ว่านายน้อยสาม มีความสัมพันธ์ที่ดีกับทีมหวงชา

กลุ่มอันธพาลไล่แขกที่เหลือออกไปและนายน้อยสามชู เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ “การทำผิดก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะผิดสักหน่อย”

“ท่านหมายความว่าอย่างไร? ” เจ้าของร้านคนเก่าถาม

“ฮ่าฮ่า หมายความว่าอย่างไรงั้นเหรอ?” จากนั้นเขาพูดว่า “เก็บของในร้านออกไปจากที่นี่ยังไงล่ะ”

เจ้าของร้านคนเก่าเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย: “เก็บของอะไรกัน?”

“ดูด้วยตัวเองละกัน” ชูจือยิ้มที่มุมปาก

เจ้าของร้านคนเก่ามองดูสัญญาอย่างไม่ตั้งใจ เขาตัวสั่นและเหงื่อท่วมไปทั้งตัว

นั่นคือสัญญาแน่นอน

นอกจากนี้ ยังมีลายเซ็นต์ของเจ้าของร้านคนเก่าด้วย

ตอนแรก ลั่วอู๋ สั่งให้ขยายร้านค้า ดังนั้น เจ้าของร้านคนเก่าจึงเริ่มติดต่อกับผู้อยู่อาศัยโดยรอบ แล้วพูดคุยเกี่ยวกับการซื้อบ้านและซื้อที่ดิน

แต่ในเวลานั้น มีช่องว่างของเงินทุนจำนวนมาก ดังนั้น เจ้าของร้านคนเก่าจึงใช้วิธีการจำนอง โดยใช้ที่ดินของศาลาไป่หยู่ เพื่อจำนองเงินส่วนหนึ่ง

โดยปกติ การกู้จะใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือน ในการชำระเงินและได้รับสัญญาจำนองคืน

แต่มีบางอย่างผิดปกติ

เดิมที ธุรกิจจะต้องราบรื่น แต่เกิดปัญหาธุรกิจช่วงนี้รายได้ลดลงทุกวัน ทำให้สูญเสียเงินไปจำนวนมาก

แต่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ นายน้อยก็ยังออกไปข้างนอกอย่างลับ ๆ และยังไม่กลับมา

ดังนั้นรายได้จึงไม่เปลี่ยนแปลง

อย่างไรก็ตาม เจ้าของร้านคนเก่าไม่เคยคิดว่าเจ้าของที่แท้จริงของบ้านใกล้เคียงคือชู จือ หากเขาทราบก่อนหน้านี้ เขาจะไม่ลงนามในสัญญาจำนองนี้อย่างแน่นอน

พวกเขามีความสัมพันธ์กันระหว่างนายน้อยสามชูและทีมหวงชา แต่ศาลาไป่หยู่และ หอคอยหวงชา นั้นเป็นศัตรูกันอยู่ก่อนแล้ว

“งั้น เป็นอันตกลง มันเขียนด้วยหมึกสีดำบนกระดาษขาว และข้าแค่ทำตามขั้นตอน” ชูจือหรี่ตาลง

เจ้าของร้านคนเก่า สูดหายใจเข้าลึก ๆ “กำหนดเวลาในสัญญาไม่ใช่วันนี้นี่ ข้ายังมีเวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือนในการชำระคืน ตอนนี้ได้โปรดออกไปก่อนขอรับ”

“ไม่ ไม่ ไม่” ชูจือหัวเราะเหมือนสุนัขจิ้งจอกแก่ ๆ

“ดูที่บรรทัดล่างของสัญญานี่สิ”

เจ้าของร้านคนเก่ามองเข้าไปใกล้ ๆ

เดิมที ที่ด้านล่างของสัญญามีเส้นเล็ก ๆ ที่ไม่สามารถตรวจสอบได้ ข้อความเขียนไว้ว่า

หากเจ้าของบ้านกำหนดว่า ผู้จำนองไม่มีความสามารถในการชำระหนี้ เขามีสิทธิ์ที่จะยึดจำนองโดยตรง

กล่าวคือ หากชูจือคิดว่าเจ้าของร้านคนเก่าไม่สามารถชำระหนี้ได้ เขาสามารถริบหลักประกันได้โดยตรง ซึ่งเป็นศาลาไป่หยู่นั่นเอง

“มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? ตอนนั้นมันไม่มีประโยคบรรทัดนี้นี่” เจ้าของร้านคนเก่ามึนงงและชี้ไปที่ชูจือ “ท่าน ท่านหลอกข้า!”

“อย่าพูดอะไรไร้สาระ มันเขียนด้วยสีดำและกระดาษสีขาว มันเป็นเรื่องของทุนและดอกเบี้ย ทั้งหมด 830,000 หินวิญญาณ ถ้าท่านหามาไม่ได้ ข้าก็ขอรับร้านนี้ไป”

ใบหน้าของเจ้าของร้านคนเก่าดูน่าสมเพช

ข้าจะหาเงินมาจ่ายเงินได้จากที่ไหน

เงินที่เหลืออยู่ นายน้อยนั้นใช้เพื่อการทำงานของศาลาไป่หยู่

ใบหน้าของพวกอันธพาลเหล่านั้น แสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวขณะที่อาฟู และเสี่ยวชา, คนงานทั้งสองกำแน่นด้วยความโกรธ

ถ้าเกิดนายน้อยอยู่ที่นี่ละก็